Το υποβρύχιο

Στήσαμε με τον πατέρα δυό ξύλινα κασόνια, πάνω τους μερικές τάβλες, απλώσαμε τον πράσινο μουσαμά και έτοιμος ο πάγκος της μαναβικής. Στη μια πλευρά τα φασολάκια, οι πιπεριές κι οι μελιτζάνες, στην μέση τα σταφύλια και στην άλλη οι ντομάτες. Εκείνη τη γαλανή στο χρώμα ντομάτα, που την κόβεις και ζαχαρωτή όπως φαίνεται η σάρκα της μυρίζει… ντομάτα. Μια ποικιλία που καλλιεργεί η οικογένεια ως τα σήμερα, για πάνω από πενήντα χρόνια.

Πίσω από τον πάγκο ένα μικρό ξύλινο σκαμνάκι, δανεικό απ΄τον κυρ Θωμά τον διπλανό μπακάλη, για να κάθομαι.

Αυτό γινόταν κάθε μέρα. Αφού ετοιμάζαμε τον πάγκο με τα φρέσκα ζαρζαβατικά, ευλογημένη σοδειά απ΄το περιβόλι μας, ο πατέρας πήγαινε στα κτήματα ή στο κοπάδι με τα πρόβατα και ΄γω γινόμουν πωλητής μαναβικής, ήμουν δεν ήμουν οχτώ χρονών.

Είχα μάθει να ζυγίζω στην παλάντζα, να κάνω λογαριασμούς, να εισπράττω και να δίνω ρέστα απ΄το ‘’ταμείο’’ ένα τενεκεδένιο καφεκούτι. Όταν δεν κατάφερνα κάτι, ζητούσα βοήθεια απ΄τον κυρ Θωμά.

-Τι θα φάμε σήμερα Γιώργο; Μου φώναξε ο μπακάλης απ΄την πόρτα του μαγαζιού του, κλείνοντας πονηρά το μάτι του στον επισκέπτη συνάδελφό του, τον Ρασκούξα όπως τον ξέραμε όλοι με το παρατσούκλι του. Κι ΄ο κυρ Θωμάς είχε παρόνομα, Αλποθωμά τον αποκαλούσαν οι χωριανοί, άλλοι γιατί ήταν επιτυχημένος κυνηγός αλεπούδων, κι΄άλλοι γιατί όπως λέγανε, έκλεβε στο ζύγι τους πελάτες χρησιμοποιώντας μια ιδέα απ΄την πονηριά του αγριμιού.

Ήξερα τι ήθελαν να ακούσουν για να γελάσουν:

-Πάω στον φούγνο, να πάγω ψωμί λαμαγίνας. Τότε δεν μπορούσα να πω το ‘’ρο’’. Έτσι γινόταν΄ μού ’δινε χρήματα, πήγαινα στον κοντινό φούρνο, αγόραζα φρεσκοψημένο ψωμί, που μαζί με κασέρι του κυρ Θωμά και ντομάτες δικές μου ήταν το κολατσιό μας.

Οι χωριανοί γνώριζαν την ποιότητα των κηπευτικών μας. Σε δυό  τρεις ώρες είχα ξεπουλήσει, με το μικρό καφεκούτι να είναι γεμάτο κέρματα, τα χάρτινα τα κρατούσε ο κυρ Θωμάς και τα έδινε στον πατέρα μου όταν ερχόταν να μαζέψουμε τον πάγκο μας.

Ένοιωθα άλλος τόσος απ’ το μπόι μου όταν τέλειωνε η δουλειά, είχε βγεί ο κόπος μου ξεπουλώντας την πραμάτεια. Είχα γνωριστεί με τους συγχωριανούς μου, όλοι με ξέρανε με το μικρό μου όνομα. Κοκορευόμουν στους συνομηλίκους μου που έβλεπα να περνάνε από εκεί, γιατί εκείνοι δεν εργάζονταν, ένοιωθα πιο μεγάλος και πιο σημαντικός από αυτούς. Τους ζήλευα όμως μέσα μου, αυτοί μπορούσαν να παίζουν όποτε θέλανε, ενώ εγώ μόνο όταν τέλειωναν οι δουλειές.

Κάποιο μεσημέρι που ήρθε ο πατέρας, σηκώσαμε τον πάγκο και κάτσαμε στο μπακάλικο να με κεράσει υποβρύχιο βανίλια. Εκείνος κουβέντιαζε με τον κυρ Θωμά και γω απολάμβανα το δροσερό κέρασμα.

-Πάνο, ο γιός σου είναι ατσίδας στη δουλειά, πρόθυμος, έξυπνος, πολύ καλό παιδί, μπράβο του, άκουσα να λέει στον πατέρα μου ο μπακάλης. Δεν τον αφήνεις σε μένα να με βοηθάει, μιας ‘γω δεν έχω παιδιά; Αν θέλει, μπορεί να μένει και στο σπίτι μου σαν ψυχογιός.

Έμεινα με το κουτάλι της βανίλιας στον αέρα, με όσα άκουσα. Γύρισα το κεφάλι μου προς το πρόσωπο του πατέρα, το βλέμμα μου καρφώθηκε στα χείλη του. Όσο δεν απαντούσε, το αίμα μαζευόταν στο κεφάλι μου, τα αυτιά μου άρχισαν να κουδουνίζουν, το στομάχι να σφίγγεται όλο και περισσότερο.

Τι σκέφτεται; Γιατί δεν απαντάει; Γιατί δεν τον βάζει στη θέση του; Είναι δυνατόν να γίνω ψυχογιός σε άλλο σπίτι;

Έχασα την αίσθηση του χρόνου, μέχρι να δω ένα νεύμα του πατέρα μου προς εμένα, να πάω πιο κοντά του. Άπλωσε το χέρι του , με αγκάλιασε, λέγοντας στον συνομιλητή του:

-Θωμά, έχω οχτώ παιδιά και τα αγαπώ όλα.

Πριν προλάβει να συνεχίσει, τα δάκρυα που συγκρατούσα, χυθήκανε απ’ τα μάτια μου, πετάχτηκα όρθιος, άρπαξα απ’ το σακί τις πατάτες που βρήκα μπροστά μου και άρχισα να τις πετάω μεσ’ το μαγαζί. Που να σταματήσω. Όταν τέλειωσαν οι πατάτες, χίμηξα στο σακί με τα ξερά κρεμμύδια.

-Να είχες δικά σου παιδιά παλιο–Αλποθωμά, ούρλιαξα, κρεμμυδοβολώντας τον, με θολωμένα τα μάτια μου απ’ τα δάκρυα.

-Εγώ σε σένα δεν έρχομαι, το κατάλαβες;

Ο πατέρας με αγκάλιασε σφιχτά, λέγοντάς του αυστηρά:

-Δεν είναι αστεία αυτά που κάνεις Θωμά. Τον Γιώργο αλλά και κανένα παιδί μου δεν δίνω.

Ο μπακάλης έμεινε άφωνος με την τροπή που πήρε το αστείο που πήγε να κάνει. Κάτι ψέλλισε, ζήτησε μετανοιωμένος συγγνώμη για την απερισκεψία του και γύρισε να συμμαζέψει το βομβαρδισμένο μαγαζί του. Ο πατέρας πλήρωσε το υποβρύχιο και φύγαμε κρατώντας με από τον ώμο.

Δεν ξαναπήγα να πουλήσω δίπλα στο μπακάλικο, από κείνη την μέρα. Μετά μια βδομάδα στήναμε τον πάγκο μας δίπλα στον φούρνο.

Όταν πήγα στο Γυμνάσιο και έμαθα να λέω το ρο, περνώντας απ’ το  μπακάλικο φώναζα με όλη μου την δύναμη: -Ρρρρρρρρ…

Γελούσε ο κυρ Θωμάς, γελούσα και ‘γω.

Όσο για τον νομιζόμενο αιώνα της απάντησης του πατέρα δεν ήταν παρά λίγα δευτερόλεπτα, που σημάδεψαν την παιδική μου ψυχή.

Γ.Π ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

--

*Το κείμενο γράφτηκε στο πλαίσιο του σεμιναρίου ΑΦΗΓΗΣΗ ΖΩΗΣ

Για την Κρυσταλία.

Για την Κρυσταλία.

Αυστηρά τρυφερή, έχει τη σιγουριά και τη βεβαιότητα της γνώμης της όπως οι γυναίκες που έχω γνωρίσει που δεν σκύβουν το κεφάλι και βγαίνουν στα φανερά, στο σοκάκι για να πολεμήσουν με τα χέρια τους και πατούν τη γη με τα πόδια τα δικά τους.

-Εσύ πρέπει να το κάνεις οπωσδήποτε το σεμινάριο. Σου χρειάζεται.

Φυσικά όσο και αν προσπαθώ να θυμηθώ τα λόγια της δεν έχω τη σιγουριά. Αυτό που σίγουρα θυμάμαι είναι πως καθώς τα άκουγα ένιωσα μια αίσθηση ντροπής και συστολής.

-Είμαι σίγουρη ότι πρέπει να το κάνεις.

Το τελευταίο λέγοντάς το, τα χέρια της άνοιξαν το τετράδιο της με τα κομμένα φύλλα (τα άλλα που είχαν πάει;) και τις σημειώσεις της, έβαλε σε τάξη τα 2-3 ζευγάρια γυαλιά της και ως αν ήταν σε κοκπιτ, ετοίμασε το αεροσκάφος για απογείωση.

Η ντροπή, ζεστός ατμός περιέλουσε την πλάτη και την κοιλίτσα μου. Είμαι πολύ άρρωστη, αγιάτρευτα και αυτό το σεμινάριο και πόσα άλλα μέχρι να μάθω να στέκομαι ως ενήλικας; Δρόσισα τη φούντωση με μια σκέψη: Ρε κοπελιά αφού έψαχνες μια απάντηση στο δίλημμα να το κάνεις ή να μην το κάνεις, να μπλέξεις με νέα ή να ολοκληρώσεις τα παλιά (αυτό το κυνήγι του ενθουσιασμού και την παγίδα των ατελείωτων εκκρεμοτήτων), ε, σου δόθηκε η απάντηση.  Τα σπλάχνα μου ακόμα αναμοχλευόταν.

Αφού ταχτοποίησε τα πράγματα μπροστά της, μου έριξε το χαμόγελο που λέει «καλό μου», τίναξε τα μαλλιά της πίσω, στερέωσε τα πόδια της στα πόδια της καρέκλας:

-Θα σε βοηθήσει.

Αποφάσισα να είμαι τρυφερή με τον κατατρεγμένο μου εαυτό που όλο μου φορτώνεται, μωρό που δεν μεγαλώνει. Με την οικεία αίσθηση αμφιβολίας, την αειθαλή ανεπάρκειά μου, παρακολούθησα το σεμινάριο.

Και σιγά, σιγά πιάστηκα από το κουράγιο και άρχισα να περιπλέκομαι σαν υφάδι που γλιστράω στο δυνατό στημόνι. Αν το στημόνι είναι στιβαρό, το υφάδι έχει την πολυτέλεια να αμφιβάλλει. 

Οι γυναίκες που ετοιμάζουν τα στημόνια για τον αργαλειό στα χαλιτζίδικα πρέπει να έχουν γερά πόδια και καλή φυσική κατάσταση, γιατί αυτή η προετοιμασία απαιτεί περπάτημα πολλών χιλιομέτρων: για 1,5 μέτρο χαλί, περίπου 8 χιλιόμετρα.

Αυτή είναι η Κρυσταλία, έχει γερά πόδια και καλή φυσική κατάσταση, είναι το στημόνι που οι κλωστές αν δεν υπήρχε, δεν θα ήταν παρά ξέφτια.

Είναι ο κάματος του γεωργού, η προετοιμασία του εδάφους, που παραδόθηκε ιεροτελεστικά από τη θεά Δήμητρα για να δημιουργηθεί το πεδίο που ο κάθε σπόρος θα βρει το θάρρος να βλαστήσει το δυναμικό του.

Αυτή είναι η Κρυσταλία, έχει γερά πόδια, ξεδιπλώνεται στα φανερά και φτιάχνει το δίχτυ που παγιδεύει το σπόρο ώστε να καταστρέψει τη παλιά μορφή του, να μεταμορφωθεί.

Κρυσταλία με παγίδευσες, ο σπόρος καταστράφηκε και το ενδεχόμενο αναδύεται σαν εύθραυστο τσαλακωμένο λαχανί φύλλο, σαν φρέσκο νεογέννητο κοιτώ με έξαψη τον κόσμο που μόλις γεννήθηκα.

Και σε ευχαριστώ!

Α. Κ.

21/01/17 - Σεμινάριο Αφήγηση Ζωής με ελεύθερη είσοδο

Το Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2017, 6 - 9μμ, θα πραγματοποιηθεί εισαγωγικό μάθημα του σεμιναρίου “Αφήγηση Ζωής” με ελεύθερη είσοδο, στο Εργαστήριο Σκέψης στην Αθήνα, Μιαούλη 23.

Καθώς οι λέξεις είναι το βασικό υλικό που χτίζουμε τη σχέση μας με την πραγματικότητα, η δύναμη της γραφής γίνεται ένα σημαντικό εργαλείο έκφρασης, επικοινωνίας, αυτογνωσίας, προσωπικής ανάπτυξης και δημιουργικότητας.

Μέσω της αφήγησης κατασκευάζουμε, ανακατασκευάζουμε και με κάποιους τρόπους επινοούμε συνεχώς το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον.

«Η ζωή δεν είναι αυτή που έζησε κανείς αλλά αυτή που θυμάται και όπως τη θυμάται για να την διηγηθεί» Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές

Το βιωματικό σεμινάριο γραφής “Αφήγηση Ζωής” της δημοσιογράφου και συμβούλου ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλίας Πατούλη, διανύει τον 8o χρόνο του με πολλές συνεργασίες και εκδηλώσεις στο ενεργητικό του.  Περισσότερες πληροφορίες: http://afigisizois.wordpress.com/about/

Info: Εργαστήριο Σκέψης, Σάββατο 21/01/2017, 6-9μμ, Μιαούλη 23 (απέναντι από τον ηλεκτρικό σταθμό του τραίνου στο Μοναστηράκι), 1ος όροφος, Ψυρρή - Αθήνα. Είσοδος ελεύθερη. Επικοινωνία – Δηλώσεις συμμετοχής: cpatouli@yahoo.gr, 6944203863.

Η πρόκληση στο φ/β: εδώ . 

Στο πλαίσιο του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής εδώ και 8 χρόνια, επιγραμματικά έχουν πραγματοποιηθεί και δημιουργηθεί τα εξής:

• - γράφτηκαν χιλιάδες κείμενα που ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν σε βιβλίο,
• - δημοσιεύτηκαν κείμενα σε ΜΜΕ,
• - ειπώθηκαν οι εμπειρίες,
• - Ανέβηκε θεατρική βιωματική παράσταση με κείμενα των συμμετεχόντων του σεμιναρίου,
• - έγιναν συνεργασίες με πολιτιστικούς χώρους και εκδηλώσεις Αφήγησης Έργου-Ζωής.

Αναλυτικά: εδώ
Κάποια από τα κείμενα που γράφτηκαν στο πλαίσιο του σεμιναρίου Αφήγηση ζωής:

• Το υποβρύχιο
• Μαρτυρία: Γιατί δεν ήμουν παιδί, ήμουν αλλοδαπή
• Το τριαντάφυλλο του Λόρκα σε μουσική Χατζιδάκι
• Συμβάν - ανορθόγραφον - εις τον ηλεκτρικόν σιδηρόδρομον Πειραιώς - Κηφισίας

Κάποιοι από τους συμμετέχοντες, είπαν για την εμπειρία τους:

Αριάδνη Λαδά, στιχουργός: [...] Σε αυτή την κατεύθυνση με βοήθησε πολύ το σεμινάριο της Κρυσταλίας Πατούλη: Στο να εμπιστεύομαι αυτό που με κατοικεί, να μην το φοβάμαι και να του ανοίγομαι [...] Περισσότερα: εδώ

***
Για την Κρυσταλία

***
"Πολύ συμπυκνωμένη και ουσιαστική εμπειρία. Έξι άγνωστες μεταξύ μας γυναίκες συναντηθήκαμε μέσα από τα κείμενά μας. Αισθάνομαι ότι η "αφήγηση ζωής" https://afigisizois.wordpress.com/about/ θα συνεχίσει να έχει επίδραση μέσα μου και να απελευθερώνει κομμάτια της ζωής μου γνωστά και δουλεμένα αλλά που τακτοποιούνται με έναν πιο οριστικό τρόπο μέσα μου.
Κρυσταλία είσαι ένας χείμαρρος συναισθημάτων, αυθεντικός άνθρωπος και μάχιμη μέχρι το τέλος για τα πιστεύω σου. Χάρηκα πολύ και πιστεύω ότι δεν θα χαθούμε" Μ. 13/12/2015

***
"Δεν πίστευα ότι θα κάνω το σεμινάριο. Τώρα δεν πιστεύω ότι τελείωσε.
Σ' ευχαριστώ Κρυσταλία για την επιμονή σου, για την αμεσότητα, για την καθοδήγηση.
Σου εύχομαι καλή δύναμη και καλή συνέχεια!
Ελπίζω να ακολουθήσω το νήμα και να προχωρήσω!" Α.

***
"Υπάρχει πάντα
στην παιδική μας ηλικία
μια στιγμή
που ανοίγει μια πόρτα
και μπαίνει το μέλλον"
Γκράχαμ Γκρην

***
"Ξεκινώντας πριν δύο μήνες απλά είπα ότι επιτέλους θα κάνω μια αρχή για να γράψω ένα βιβλίο...
Έμαθα πολλά πράγματα για τον συγγραφικό εαυτό μου και σε ευχαριστώ για την καθοδήγηση. Νομίζω ότι αυτό το ταξίδι θα συνεχιστεί..." Κ.

***
Με ένα μολύβι στο χέρι και ένα χαρτί, μου μοιάζει πολύ, ίδιος με μένα είναι, όμως τρέχει πάντα μπροστά από μένα και δεν τον φτάνω. Άλλοτε με ξαφνιάζει, άλλοτε με τρομάζει. Με τραβάει σαν μαγνήτης. Θέλω να τον φτάσω, να συναντηθώ μαζί του. Μπαίνω με φόρα κι εγώ, μετά απ´ αυτόν, στο θεοσκότεινο σπήλαιο.
Δίπλα μου η Κρυσταλία, με έναν φακό στο χέρι, με οδηγεί. Φωτίζει σημεία. Έναν σταλακτίτη εδώ, έναν σταλαγμίτη εκεί, πιο μέσα μου δείχνει το παγωμένο νερό που βαθαίνει συνεχώς, σηκώνω όλο και πιο ψηλά το παντελόνι μου, να μη βραχεί, το δέρμα στους μηρούς μου σφίγγει, η ανάσα μου κόβεται...
Βγαίνω απ´ το σπήλαιο. Εκείνος είναι πάντα μπροστά. Μπορεί και να μην συναντηθούμε ποτέ. Όμως τώρα, κάτω από τον καυτό ήλιο, το βρεγμένο μου παντελόνι με δροσίζει. Φιλιά πολλά, Α.

***
Ποτέ πριν δεν συμμετείχα σε ομάδα που να μου δώσει τόσα... Άννα

***
"Με πολύ αγάπη και με τις μεγαλύτερες ευχαριστίες για το λιθαράκι που έβαλες στο δρόμο προς την αυτοπραγμάτωσή μας." P.

***
"Το σεμινάριο της Δημιουργικής Γραφής ήταν μια πλούσια εμπειρία σε γνώση, αυτοαποκάλυψη, συναισθήματα, αποδοχή. Η καθαρή ματιά, η ενθάρρυνση, η ευαισθησία και η γενναιοδωρία της Κρυσταλίας καθ' όλη τη διάρκειά του κράτησαν το ενδιαφέρον μου αμείωτο." Κ.

***
Τελικά 2 σχεδόν χρόνια μετά το σεμινάριο Αφήγηση Ζωής, διαπιστώνω ότι το πιο σημαντικό που κατάφερες Κρυσταλία είναι ότι μας έκανες να γράφουμε (θυμήθηκα την άσκηση αυτή που είχα γράψει, καθώς η μητέρα μου πρόσθεσε μια splatter λεπτομέρεια, που την αφηγούμαι μόνο κατόπιν παραγγελίας!). Κ.Κ.

***
"Κάθε τι μια φορά, μια φορά μόνο. Και μεις μια φορά μόνο. Δεύτερη ποτέ... Μα αυτή η μια φορά για νά 'χει υπάρξει, μια φορά μόνο γήινη, για νά 'χει υπάρξει... δεν είναι κάτι που παίρνεται πίσω... Eliot. Ευχαριστώ από καρδιάς γι' αυτό το ταξίδι!!!" Ε.

***
"Κρυσταλία, μού αποκρυστάλλωσες πολλά πράγματα και γι' αυτό σ' ευχαριστώ! Στο επανιδείν!" Κ.

***
"Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Κρυσταλία, γυναίκα, επαγγελματία, άνθρωπο, που με τον δικό της τρόπο τάραξε τα θεμέλια της ζωής μου, και με οδήγησε στο δρόμο ολικής αναδόμησης της ψυχής μου, της ζωής μου. Σ’ ευχαριστώ ειλικρινά." Α.

***
"Μόνο αυτό θα πω, σ’ ευχαριστούμε για ότι μας έδωσες και για ότι μας έκανες να δώσουμε. Θα μας λείψεις." Χ.

 ***
"… το σεμινάριο με έκανε πιο ήρεμη και πιο χαρούμενη! Υποψιάζομαι ότι γ’ αυτό ευθύνεσαι εσύ κατά πολύ. Άνοιξε το μυαλό μου, αισθάνθηκα πολύ καλύτερα και εκφράστηκα πιο ελεύθερα! Σ’ ευχαριστώ πολύ, πραγματικά με βοήθησες." Με αγάπη Σ.

 ***
"Κρυσταλία μας, είσαι γυναίκα γεμάτη πάθος. Πάθος όταν μιλάς, πάθος όταν τα παίρνεις, πάθος, πάθος. Δύναμη, ευαισθησία και γνώση. Σ’ ευχαριστώ για όσα μας χάρισες, μας έμαθες, μας βοήθησες και ανακαλύψαμε για τον «συγγραφικό» μας εαυτό. Το όνομά σου δεν είναι τυχαίο. Θα μπορούσαν επίσης να σε λένε Πολύτιμη. Είσαι πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος γιατί είσαι μοναδικά αυθεντική, και ας μου την είπες πριν από λίγο! Κι είσαι και γαμώ όταν τα παίρνεις και γκαζώνεις! Γουστάρω τρελά που δεν αυτοφιμώνεσαι! Ευχαριστώ για όλα." Μ.

 ***
"Είναι φορές που η τύχη σε φέρνει σε πράγματα που σου αλλάζουν την οπτική στη ζωή, κι αν σκεφτόσουν πως πρέπει να αλλάξεις, μέσα ααπό αυτό καταλαβαίνεις το γιατί. Αυτό συνέβη στο σεμινάριό σου Κρυσταλία και σε ευχαριστώ πολύ γι αυτό. Με αγάπη." Π.

 ***
"Μέχρι τώρα τις παιδικές αναμνήσεις μου τις έφερνα στην επιφάνεια του μυαλού μου ή από τυχαίες κουβέντες με την οικογένεια ή σπανίως από όνειρα στον ύπνο μου. Στο σεμινάριο ασχολήθηκα μετά από χρόνια, πιο συνειδητά με αυτές, και βρήκα ξανά τον παιδικό μου εαυτό που αν και χάθηκε στη σκόνη του χρόνου, συνδέεται και θα συνδέεται με τον παρόντα εαυτό μου. Σε ευχαριστώ για την εμπειρία Κρυσταλία. Με αγάπη." Α.

 ***
"Σε μια πολύ σημαντική στιγμή της ζωής μου, το σεμινάριο μου έδωσε έμπνευση, δύναμη, και ξεκλείδωσε τα συναισθήματά μου. Μίκρυνε η «μαύρη τρύπα» και έλαμψε το φως! Ευχαριστώ πολύ Κρυσταλία! Με βοήθησες να μεγαλώσω λίγο την καρδιά μου!" Κ.

 ***
"Σ’αγαπώ. Σ’ Ευχαριστώ για όλα και η φαντασία μας να έχει πάντα ορατότητα…" Δ.

 ***
"Μια βόλτα είναι η ζωή

στο άγνωστο τραβάμε

Δεν ξέρω αν θέλω να ξεχνώ

ή θέλω να θυμάμαι.

Μια βόλτα είναι η ζωή

Μια ονειροπαγίδα.

Όσ’ απ’ τον κόσμο δεν θα δω,

Στα μάτια σου τα είδα.

Καλά ταξίδια και να συνταξιδέψουμε μαζί ξανά!" Α.

 ***
"…Με σπρώχνεις εμπρός και σ’ αγαπώ γι’ αυτό." Δ.

 ***
"Ευχαριστώ που μου έδειξες το δρόμο να βρω την ψυχή μου! Σ’ αγαπώ." Τ.

***
"Είναι ο άνθρωπος από τον οποίο πήρα τόσα πολλά πράγματα, μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Μου αρέσουν ο αυθορμητισμός της, ο τρόπος με τον οποίο μεταδίδει τη γνώση της, ότι τη μοιράζεται απλόχερα, ο τρόπος με τον οποίο «έχτισε» μια πολύ δεμένη ομάδα. Και ότι καταφέρνει να ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα στο ρόλο της δασκάλας και του μαθητή… Της εύχομαι ότι καλύτερο! Κρυσταλία, σ’ ευχαριστώ για όλα!" Μ.

 ***
"Κρυσταλία, πηγή, νερό, διάφανη, κρύσταλλο, φωτεινή, γυαλάκι στα βότσαλα, ψυχοβγάλτης(με την καλή έννοια)." Ευχαριστώ!!! A.

***
"Νιώθω εμπιστοσύνη σε αυτόν τον έφηβο. Έτσι την βλέπω την Κρυσταλία. Μου τη σπάει που είναι πιο αντράκι, μερικές φορές, απ’ ότι γυναίκα, αν και από τότε που την έζησα περισσότερο στις συναντήσεις μας, βλέπω ότι είναι τρυφερός άνθρωπος. Μου αρέσει όταν ζητάει πράγματα να της δώσεις. Δεν μπορείς να της αρνηθείς. Έχει κόλπο μαγικό." Α.

 ***
"Κρυσταλία μου, αν και γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, στο σεμινάριο έμαθα μια πλευρά σου που δεν γνώριζα. Αυτή της αγωνίστριας και της ιδεαλίστριας που παλεύει και προσφέρει ανιδιοτελώς. Θέλω να σου εκφράσω το βαθύ θαυμασμό μου και τις ευχαριστίες μου για όσα μας έμαθες. Με αγάπη." Ε.

 ***
"Κρύσταλ, είσαι μέσα στην καρδιά  και στην ψυχή μου. Νιώθω ότι σε γνωρίζω χρόνια. Ευχαριστώ για όσα με έμαθες και αποκάλυψες για τον εαυτό μου." Π.

 ***
"Κρυσταλία, είσαι όντως κρυστάλλινη και ήσουν για μένα μία απρόσμενη ευχάριστη έκπληξη! Μας έδωσες πολλά και ίσως περισσότερα απ’ ότι χρειάζεται. Σ’ αγαπώ και σε φιλώ." Δ.

***
"Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ημερολόγιο ενός ανέργου». Έχει και τη δική μου ιστορία μέσα... και γι' αυτό ευχαριστώ την Κρυσταλία Πατούλη που με δίδαξε να μη φοβάμαι να γράφω όσα αισθάνομαι, πόσο μάλλον όταν έχουν διυλιστεί απ' το πετσί μου..." - Πώς αποφάσισα να γράψω στο «Ημερολόγιο ενός ανέργου» Μαρτυρία

***
"Κι εμείς ευχαριστούμε για όλα.
Για τους ανθρώπους που γνωρίσαμε
Για τις δυνατότητες που ανακαλύψαμε
Για τα φώτα που μας άναψες
Για τα ερεθίσματα που πήραμε

Μα πάνω απ’ όλα, ευχαριστούμε
για τα αστέρια που μας έμαθες πώς να τα μετράμε
και κυρίως να τα ονοματίζουμε

Το ταξίδι δεν τελειώνει Εδώ
Στην Ιθάκη ή στην Αίγινα
Χάρηκα που σας γνώρισα όλους και μοιραστήκαμε τα… ασυνείδητά μας !"
Σας στέλνω όλη μου την Αγάπη
Καλό καλοκαίρι, Χρήστος

***
"Στα 37 μου πήρα μία μεγάλη απόφαση. Αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να αλλάξω. Ήταν η κατάλληλη στιγμή για να φτιάξω έναν νέο εαυτό, τελείως διαφορετικό από αυτόν που ήμουν μέχρι τότε.Μετά από δύο χρόνια άρχισα να παρακολουθώ ένα σεμινάριο γραφής στο Μικρό Πολυτεχνείο με τίτλο «Aφήγηση Zωής» και εισηγήτρια-συντονίστρια την Κρυσταλία Πατούλη. Αυτή ήταν η αφετηρία…" -  Εμείς επιλέγουμε πως θα ζήσουμε. Του Πέτρου Γαλιατσάτου

***
"Αφιερωμένο στη μέντορα μου Κρυσταλία Πατούλη

Γραφή

Μια περιπέτεια χαρτογράφησης των εσωτερικών μας υδάτων .

Μέσα τους πλέουμε στη βιωτή μας με συντροφιά την αντάρα τους ή την απόλυτη σιγή τους.

Με τη γραφή σαγηνεύουμε το μέσα μας μυστικό κόσμο να μας παραδοθεί.

Στα κελεύσματα της πένας αργοσαλεύουν αίσθητες ναρκωμένες από τους καιρούς της αμεριμνησίας μας.

Γράφω  γιατί η τυφλή φωνή αναδύεται από τα βάθη του ανήλιαγου Είναι και πάνω στους δρόμους του χαρτιού ντύνεται λέξεις και αποκαλύπτεται άλλοτε με ρεαλισμό και άλλοτε με τα σύμβολα της τα τόξα και τα βέλη της."

Σ ευχαριστώ Φ.

υγ. Μου έσκασε σαν φωτοβολίδα σήμερα το πρωί καθώς όλο τον καιρό σκεφτόμουν τί να σου γράψω για το τί αποκόμισα από το σεμινάριο. Βάλε το Φ για να το θυμάμαι.
***
Αντί αποχαιρετισμού (από την Ευδοκία)
***
Όχι Αντίο, εις το επανιδείν... (από τη Γιωργία)
***
"Να, αυτό το δένδρο, μάλλον αυτές οι ρίζες του δένδρου εκφράζουν το νόημα της δουλειάς σου ...Να ανθίζουν πάντα σε σένα και στους γύρω σου Κρυσταλία μου για χρόνια χρόνια πολλά και κρυστάλινα! Σου στέλνω όλη μου την αγάπη και με το καλό να ξανασυναντηθούμε" K.Τ.
***
"Μου άρεσαν πάντα οι λέξεις, τις αγαπούσα.
Μπορούσα να διακρίνω την κρυφή δύναμη στην λέξη "δέντρο" ή στην λέξη "άνεμος", την απεραντοσύνη στην λέξη "ουρανός" ή "θάλασσα", την μαγεία στην λέξη "άστρο".
Αγαπούσα και τα γράμματα.
Το -α- η αρχή και το -ω-ένα τέλος-μα, όχι οριστικό,κάτι σαν πάμε πάλι ,φτου κι απ' την αρχή- κι ανάμεσα τους άλλα είκοσι δυο έτοιμα να σχηματίσουν λόγια όμορφα ή λυπητερά, να γεννήσουν ή να αναστήσουν ή να μεταμορφώσουν ή να αναβάλλουν και να ματαιώσουν. Σαν ένα ατέλειωτο παιχνίδι.
Είχα προσθέσει ένα -ν- στο όνομα μου πριν χρόνια ξεκινώντας το δικό μου παιχνίδι με την ορθογραφία και την γραμματική.
Κι ένα άλλο ξεκίνησε εδώ, στο σεμινάριο της Κρυσταλίας, παιχνίδι με τις λέξεις, αναμέτρηση με τα κρυφά και φανερά, συνάντηση και μοίρασμα, διεργασίες απρόβλεπτες.
Σ' ευχαριστώ Κρυσταλία, από καρδιάς, για όλα τα συν- και τα παράγωγα του που χαρίζεις γενναιόδωρα.
Είναι πιο όμορφα και δημιουργικά απ' ότι μπορούσα να σκεφτώ ή να προβλέψω στην αρχή."
Καλή συνέχεια. Φαννή, 19/04/2015 [...] υγ. Για το τέλος του πρώτου κύκλου και την ατελείωτη λέξη
---
Λίγο ακόμα να σηκωθούμε
λίγο ψηλότερα...
Είσαι ευλογημένη
Σ' ευχαριστώ
Γ.Π. Διαμαντής
---
Περισσότερα: https://afigisizois.wordpress.com/about/

---
«Η μνήμη γεννά τη φαντασία [...] Κάποιος —ξεχνάω ποιος— είπε πως η δημιουργία είναι μνήμη. Οι εμπειρίες μου και όλα όσα έχω διαβάσει παραμένουν στη μνήμη μου και γίνονται η βάση πάνω στην οποία δημιουργώ κάτι καινούργιο. Δε θα μπορούσα να φτιάξω κάτι από το τίποτα. Για τον λόγο αυτό, από τότε που ήμουν νέος, είχα πάντα μαζί μου ένα σημειωματάριο όταν διάβαζα, και έγραφα εκεί τις αντιδράσεις μου και τα πράγματα που με συγκίνησαν. Έχω βουνά από τέτοια σχολικά τετράδια και όταν γράφω σενάριο σ’ αυτά ανατρέχω. Κάπου μέσα σ’ αυτά υπάρχει πάντοτε η απάντηση που ψάχνω. Ακόμα και για τους διαλόγους από εκεί παίρνω ιδέες». Ακίρα Κουροσάβα

«Κι όχι να πεις πως σήμερα δεν κουβεντιάζουν οι άνθρωποι –λόγια, άλλο τίποτα, άφθονα λόγια– μα δε συνομιλούν, δε λένε τίποτα δικό τους, προσωπικό, ιδιωτικό, ιδιαίτερο (και γι’ αυτό καθολικό), μόνο λόγια, ξένα, μηχανικά, δημοσιογραφικά, γενικού ενδιαφέροντος, μεγάλοι τίτλοι εφημερίδων, γιατί, πράγματι, ξεφυλλίζουν πολλές εφημερίδες διαβάζοντας μόνον τα κεφαλαία γράμματα και τα εγκλήματα και τις αυτοκτονίες, ακούν επίσης τις ειδήσεις των 9 ή και των 12 απ’ την τηλεόραση (έγχρωμη τώρα) – άνθρωποι επαρκώς ενημερώμενοι, πολύ π α ρ ό ν τ ε ς (εδώ και σήμερα), κι εντελώς α π ό ν τ ε ς απ’ τον εαυτό τους, απ’ το παρελθόν τους, το μέλλον τους και, φυσικά, απ’ το παρόν τους, μακριά απ’ τους άλλους…» Γιάννης Ρίτσος

«Γι’ αυτό γράφω. Γιατί με γοητεύει να υπακούω σ’ αυτόν που δε γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός – που ανεβοκατεβαίνει τους δρόμους και «φέρεται εγγεγραμμένος στα μητρώα αρρένων του Δήμου». Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει· να γιατί πρέπει να γράφουμε […] Κι ότι δεν υπάρχει χρυσόμαλλο δέρας είναι ψέματα· ο καθένας από μας είναι το χρυσόμαλλο δέρας του εαυτού του» Οδυσσέας Ελύτης

"Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως όταν ο άνθρωπος ξανακαταχτήσει την ανθρωπιά του, όταν ξαναρχίσει να δημιουργεί ανθρώπινο πολιτισμό, να γράφει πια την ιστορία κάθετα, όχι για λαούς και για μάζες, αλλά για τον Παύλο, για τη Ρηνιώ, για την Ελένη, για το μαστρο-Στέφανο... τότε μονάχα οι άνθρωποι θα ξέρουν τι κοστίζει η ιστορία, τι κοστίζει η συμμετοχή" Χρόνης Μίσσιος

---
Δημοσιεύτηκε:

• http://tvxs.gr/news/ekdiloseis/seminario-afigisi-zois-sto-ergastirio-skepsis-me-eleytheri-eisodo-0 
• http://kinisienergoipolites.blogspot.gr/2017/01/blog-post_550.html  

29/12/16 "ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ" Πολιτιστική εκδήλωση στο Εργαστήριο Σκέψης

Το "ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΣΚΕΨΗΣ" σας προσκαλεί στην καλλιτεχνική και πολιτιστική δράση που διοργανώνει με θέμα "ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ", την Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2016 και ώρα 19:00 μ.μ. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον χώρο του Εργαστηρίου Σκέψης στην Μιαούλη 23 (1ος όροφος) - Ψυρρή, με ελεύθερη είσοδο.

Συμμετέχουν και εκθέτουν έργα τους οι  δημιουργοί:

Αναγνωσταρά Μαρία: κοσμήματα
Μαρκόπουλος Άκης: σκηνοθεσία
Μεταξοπούλου Κατερίνα: χορός
Οικονομίδης Σωτήρης: εικαστικά - ζωγραφική
Πατούλη Ευσταθία: φωτογραφία 
Πλούμπη Μαρία: φωτογραφία – Video art
Σουλάτζος Γιάννης: φωτογραφία
Σπανορήγας Γιώργος: οινοποιός –βιολογικά προϊόντα
Σταματιάδου Μαρίζα: ποίηση - ζωγραφική
Φάμπιο Σάντρα: κοσμήματα
Χατζηδημητρίου Δέσποινα: ομοιοπαθητικές τεχνικές

Με τη δράση αυτή το ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΣΚΕΨΗΣ επιθυμεί να δώσει τη δυνατότητα σε καλλιτέχνες που επιμένουν συνειδητά να ονειρεύονται το απίθανο και το αναπάντεχο και να δημιουργούν με ευαισθησία και φαντασία για να αναδείξουν το όραμά τους, με έμφαση στην κατανόηση του άλλου, τη φιλία, την αγάπη, τη γενναιοδωρία και την συνύπαρξη.
Η εκδήλωση θα συνοδεύεται από μουσική, εκλεκτό φαγητό και χειροποίητους χυμούς.
Θα χαρούμε να συναντηθούμε!

Αλέξης Καρπούζος
Δημιουργός και Συντονιστής Εργαστηρίου Σκέψης

http://ergastirioskepsis.com/

Info:
"Εργαστήριο Σκέψης"
Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2016
19:00 μ.μ
Μιαούλη 23 - Ψυρρή - Αθήνα, (πλησίον ηλεκτρικού σταθμού: Μοναστηράκι), 1ος όροφος

---
Δείτε επίσης:

Εργαστήριο Σκέψης: Διεθνή, Μορφωτική, Ερευνητική και Πολιτιστική Κοινότητα
Το “Εργαστήριο Σκέψης” συνιστά μια Διεθνή, Μορφωτική, Ερευνητική και Πολιτιστική Κοινότητα που βρίσκεται καθ΄οδόν τα τελευταία 18 χρόνια. Το "Εργαστήριο Σκέψης", το οποίο δημιουργήθηκε από τον... [περισσότερα]

Η φυσική φιλοσοφία αρνείται τους διαχωρισμούς
[...] Η φυσική φιλοσοφία του καιρού μας διαμορφώνει μια κοσμοθεωρία που είναι ουσιαστικά ολιστική και αρνείται του διαχωρισμούς. Η Δυτική Επιστήμη  δείχνει να επιστρέφει, σύμφωνα με τη σπείρα... [περισσότερα]

Μεταμορφώσεις της σκέψης: Ηράκλειτος - Παρμενίδης
[...] Ο προφιλοσοφικός στοχασμός των σοφών και ποιητών της Ιωνίας αναδύεται σε ένα αρχαϊκό ανατολικό και ασιατικό πλαίσιο σκέψης και ομιλίας, το οποίο αφομοιώνει και γονιμοποιεί ριζικά με τον Λόγο... [περισσότερα]


Μεταμορφώσεις της σκέψης: Πλάτωνας - Αριστοτέλης
[...] Η σκέψη της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας δομείται από δύο ανταγωνιστικές όσο και συμπληρωματικές οντολογικές, μεταφυσικές και γνωσιοθεωρητικές προκείμενες. Από τη μια η ορθολογιστική-... [περισσότερα]

Μεταμορφώσεις της Σκέψης
Η σειρά βιβλίων Μεταμορφώσεις της Σκέψης αποτελείται από κείμενα που συνθέτουν μία ενιαία και πολυδιάστατη στοχαστική έρευνα που ιχνηλατεί τις εποχιακές μεταμορφώσεις του Κόσμου και τις περιπέτειες... [περισσότερα]

Νέοι κύκλοι μαθημάτων στο Εργαστήριο Σκέψης

Το ‘’Εργαστήριο Σκέψης’’ το οποίο συνιστά επί 18 χρόνια, μια Διεθνή, Μορφωτική, Ερευνητική και Πολιτιστική Κοινότητα, επιχειρώντας να χαράξει μια Οδό Σκέψης που να Εμψυχώνεται από το Λόγο της Σχέσης, τη Συνείδηση της Συνύπαρξης και το Πνεύμα του Συναισθαντικού Βιώματος, προγραμματίζει για το επόμενο διάστημα τους παρακάτω κύκλους μαθημάτων:

1. ”Ο Δρόμος για το Αόρατο’’, Φιλοσοφική Κοινότητα Έρευνας για Παιδιά και Εφήβους''. Στο πρόγραμμα γίνεται μια εισαγωγή στις θεμελιώδεις έννοιες της φιλοσοφίας και των φυσικών επιστημών.Το πρόγραμμα λειτουργεί σε δύο τμήματα για παιδιά ηλικίας 8-12 και εφήβους 12-16 ετών και πραγματοποιείται το διάστημα μεταξύ 1 και 7 Δεκεμβρίου στην Αθήνα.

2. Διεθνές Διαδικτυακό Πρόγραμμα Μαθημάτων,‘’Μεταμόρφωση της Σκέψης και Εξέλιξη της Συνειδητότητας’’, το οποίο πραγματοποιείται σε συνεργασία με ερευνητικά κέντρα της Αμερικής και της Ευρώπης. Το πρόγραμμα διαρκεί δύο μήνες και ξεκινά στις 25 Νοεμβρίου.

3. ''Η ψυχή της γνώσης - η γνώση της ψυχής'', προλεγόμενα για μια Ολιστική Γνώση-Σοφία. Πρόγραμμα που απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς, ψυχοθεραπευτές και σε συμβούλους καθοδήγησης.Το πρόγραμμα διαρκεί τρεις μήνες και ξεκινά στις 10 Δεκεμβρίου στην Αθήνα.

Αναλυτικά το πρόγραμμα μαθημάτων για τα οποία υπεύθυνος εισηγητής είναι ο κ. Αλέξης Καρπούζος, παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα του "Εργαστηρίου Σκέψης": www.ergastirioskepsis.com. Επικοινωνία και δηλώσεις συμμετοχής στο email:ergastirioskepsis@gmail.com

*Λόγω του αυξημένου ενδιαφέροντος θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

---
Δείτε επίσης:

15:58 | 17 Ιουλ. 2016

Εργαστήριο Σκέψης: Διεθνή, Μορφωτική, Ερευνητική και Πολιτιστική Κοινότητα

Το “Εργαστήριο Σκέψης” συνιστά μια Διεθνή, Μορφωτική, Ερευνητική και Πολιτιστική Κοινότητα που βρίσκεται καθ΄οδόν τα τελευταία 18 χρόνια. Το "Εργαστήριο Σκέψης", το οποίο δημιουργήθηκε από τον... [περισσότερα]

07:49 | 15 Μάιος. 2016

Η φυσική φιλοσοφία αρνείται τους διαχωρισμούς

[...] Η φυσική φιλοσοφία του καιρού μας διαμορφώνει μια κοσμοθεωρία που είναι ουσιαστικά ολιστική και αρνείται του διαχωρισμούς. Η Δυτική Επιστήμη  δείχνει να επιστρέφει, σύμφωνα με τη σπείρα... [περισσότερα]

11:00 | 05 Μαρ. 2016

Μεταμορφώσεις της σκέψης: Ηράκλειτος - Παρμενίδης

[...] Ο προφιλοσοφικός στοχασμός των σοφών και ποιητών της Ιωνίας αναδύεται σε ένα αρχαϊκό ανατολικό και ασιατικό πλαίσιο σκέψης και ομιλίας, το οποίο αφομοιώνει και γονιμοποιεί ριζικά με τον Λόγο... [περισσότερα]

09:54 | 03 Μαρ. 2016

Μεταμορφώσεις της σκέψης: Πλάτωνας - Αριστοτέλης

[...] Η σκέψη της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας δομείται από δύο ανταγωνιστικές όσο και συμπληρωματικές οντολογικές, μεταφυσικές και γνωσιοθεωρητικές προκείμενες. Από τη μια η ορθολογιστική-... [περισσότερα]

14:02 | 20 Ιαν. 2016

Μεταμορφώσεις της Σκέψης

Η σειρά βιβλίων Μεταμορφώσεις της Σκέψης αποτελείται από κείμενα που συνθέτουν μία ενιαία και πολυδιάστατη στοχαστική έρευνα που ιχνηλατεί τις εποχιακές μεταμορφώσεις του Κόσμου και τις περιπέτειες... [περισσότερα]

Μαρτυρία: Γιατί δεν ήμουν παιδί, ήμουν αλλοδαπή...

[...] Μόνο ένας αλλοδαπός, κάποιος που έχει έρθει από αλλού να εγκατασταθεί σ’ αυτόν τον τόπο, κάποιος που έχει ταπεινωθεί, νιώθει τη λέξη αυτή. Τον κάνουν να τη νιώθει. Αλλοδαπός, με άλλα λόγια περιθωριοποιημένος, κατώτερος, σχεδόν εγκληματίας [...] Δεν απάντησα τίποτα. Δεν είχα πια δυνάμεις. Έφυγα. Συνέχισα τις σπουδές μου στη Γαλλία: μάστερ, διδακτορικό και ύστερα δουλειά. Πήρα τη γαλλική υπηκοότητα μετά από 5 χρόνια διαμονής και δύο πτυχία στη χώρα, χωρίς να χάσω σταγόνα από την αξιοπρεπειά μου [...] Είμαι ο κουβαλητής διαφορετικών γλωσσών, πολιτισμών και αληθειών. Μόνο όταν με σκέφτομαι παιδί βρίσκω άπειρες στιγμές δυστυχίας και ταπείνωσης, γιατί δεν ήμουν παιδί, ήμουν αλλοδαπή. Και θέλω να τις αλλάξω αλλά είναι αργά. Τα χρόνια δεν γυρνάνε πίσω [...] Ganna Milenko

«Ένα χτύπημα στην πόρτα της τάξης. Η καθηγήτρια σταματάει την παράδοση του μαθήματος. Όλα τα βλέμματα στραμμένα στην κατεύθυνση της πόρτας που ανοίγει. Ο υποδιευθυντής στήνεται στην είσοδο μ’ ένα χαρτί Α4 στο ένα του χέρι. Ζητά συγνώμη από την καθηγήτρια και παίρνει επίσημο ύφος.

-Οι αλλοδαποί, παρακαλώ, να σηκωθούν και να με ακολουθήσουν, ανακοινώνει με μια δυνατή φωνή, σαν να ήμασταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Σταματάει η ανάσα μου. Τι να κάνω; Τι να κάνω; Αναρωτιέμαι πανικόβλητη.

Κοιτάω μπροστά μου. Αλλοδαπή - ντούπ! Αλλοδαπή - ντούπ! Σαν τύμπανο η καρδιά μου. Όχι εδώ, όχι μπροστά σε όλους. Όχι εδώ, παρακαλεί. Η ανάσα μου έχει χαθεί κάπου ανάμεσα στο στήθος και το λαιμό.

Ένα παιδί σηκώνεται. Ακούγεται το σύρσιμο της καρέκλας του στο δάπεδο. Τον κοιτάζω. Μένω ακίνητη. Όλοι τον κοιτάνε. Κατευθύνεται προς την πόρτα. Περνάει την πρώτη σειρά θρανίων, ύστερα τη δεύτερη. Κάποιοι κάτι ψιθυρίζουν.

Ο υποδιευθυντής κάνει ένα νεύμα στην καθηγήτρια και βγαίνει από την αίθουσα. Το παιδί τον ακολουθεί. Η πόρτα κλείνει. Η πόρτα έκλεισε. Τι να κάνω, τι θα κάνω τώρα; Η πόρτα - ένα, η πόρτα - δύο, η πόρτα - τρία΄ περνάνε τα δευτερόλεπτα. Ακούω στο βάθος τη φωνή της καθηγήτριας. Η πόρτα - πενήντα΄συνεχίζω να μετράω. Το μάθημα συνεχίζεται.

Συνέρχομαι. Αντιλαμβάνομαι το φως του ήλιου μέσα στην αίθουσα.

Μαζέψου, μαζέψου με διατάζω. Τελείωσε, δε θα σε ψάξουν άλλο, σε ξέχασαν, με παρηγορώ. Θα πάω στο διάλειμμα στο γραφείο του υποδιευθυντή να τον ρωτήσω τι με ήθελε, δίνω λύση στον εαυτό μου. Κοιτάζω το ρολόι. Σ’ένα τέταρτο θα έχουμε διάλειμμα. Ρυθμίζω την ανάσα μου. Ο κόμπος κατεβαίνει αργά. Όλα καλά, ηρέμησε, σκέφτομαι με κάποια ανακούφιση.

- Ανοίξτε το βιβλίο σας στη σελίδα 84 και διαβάστε την, ανακοινώνει η καθηγήτρια. Ανοίγω το βιβλίο στη σελίδα 84. Διαβάζω.

Ανοίγει πάλι η πόρτα. Σηκώνω αργά το κεφάλι μου. Νεύμα στην καθηγήτρια. Στήσιμο στην πόρτα. Η καρδιά μου επιβραδύνει. Όχι, όχι, παρακαλεί.

- Οι αλλοδαποί να με ακολουθήσουν, Γάννα Μιλένκο, έλα μαζί μου, αντηχεί η φωνή του υποδιευθυντή. Η γη ανοίγει, σπάνε τα πλακάκια, το ρήγμα μεγαλώνει. Χάνομαι, πέφτω μέσα στο σκοτάδι του. Τι υπέροχο τέλος θα ήταν αυτό. Τι τυχερή που θα ήμουνα αν με ρουφούσε το σκοτάδι.

Σπρώχνω αργά τη καρέκλα μου προς τα πίσω. Το μάθημα έχει σταματήσει. Όλα τα βλέμματα είναι πάνω μου. Είναι η σειρά μου. Σηκώνομαι αργά με ό,τι δυνάμεις μού έχουν απομείνει. Ο κόμπος έχει φτάσει στο λαιμό και ανεβαίνει. Αναπνέω από το στόμα. Τα αυτιά μου έχουν βουλώσει. Βήμα πρώτο - ντουπ! Βήμα δεύτερο - ντουπ! Βήμα τρίτο - ντούπ! Το τύμπανο με συνοδεύει.

Κάποιοι γελάνε, κάποιοι ψιθυρίζουν. Η γη δεν κινείται, η γη δεν κινείται. Άσχημα πρόσωπα, άσχημα χαμόγελα. Και εσύ ήθελες να ξεφύγεις, ακούω. Είμαι στη μέση της διαδρομής. Ακόμα λίγο. Κάνε όπως πριν βήμα ένα, βήμα δύο, βήμα τρία...

Βγαίνω από την πόρτα. Κλείνει πίσω μου. Στέκομαι ανέκφραστη, αποδυναμωμένη.

- Γάννα Μιλένκο, είσαι από την Ουκρανία; με ρωτάει. Κάνω ένα νεύμα με το κεφάλι μου.

- Ωραία, μπορείς να γυρίσεις στη τάξη σου, μου ανακοινώνει.

Μένω ακίνητη, αποσβολωμένη. Δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι έγινε. Γυρνάει την πλάτη του και φεύγει. Τον κοιτάζω να απομακρύνεται. Μα αφού το ξέρει ότι είμαι από την Ουκρανία. Είχαμε μιλήσει πολλές φορές στο διάλειμμα για την καταγωγή μου. Και ξέρει και το όνομά μου και γενικώς με ξέρει. Κάνει μάθημα στην τάξη μας εδώ και δύο χρόνια. Δεν μπορούσε απλώς να φωνάξει το όνομά μου χωρίς να με ονομάσει αλλοδαπή μπροστά σ’ όλη την τάξη;

Πιάνω το κρύο χερούλι της πόρτας. Μπαίνω μέσα. Κάποια αγόρια γελάνε κοροϊδευτικά. Κατεβάζω το βλέμμα μου. Κοιτάζω ενοχικά κάτω. Δε θυμάμαι πως φτάνω στη θέση μου. Αίμα στις φλέβες έχει πυκνώσει, έχει στερεοποιηθεί. Αντιλαμβάνομαι τα κρυφά βλέμματα των κοριτσιών στα γύρω θρανία που έτσι κι’ αλλιώς με αποφεύγουν ευγενικά. Νιώθω ένοχη. Είμαι ένοχη που είμαι ουκρανή. Τί κάνω εδώ, κραυγή μέσα μου. Γιατί, γιατί όλα αυτά, συνεχίζει να κραυγάζει. Βουητό στα αυτιά μου. Και αυτή η γη δεν ανοίγει να πέσω, να χαθώ, να κρυφτώ από τα βλέμματά τους.

Το κουδούνι χτύπησε. Συρσίματα καρεκλών, φωνές, γέλιο, βήματα. Λίγα λεπτά ακόμα και σιωπή. Η αίθουσα είναι άδεια. Εχω μείνει μόνη. Ακίνητη. Ιδια στάση, ίδια θέση. Αλλοδαπή - ντούπ! Αλλοδαπή - ντούπ!

Μόνο ένας αλλοδαπός, κάποιος που έχει έρθει από αλλού να εγκατασταθεί σ’ αυτόν τον τόπο, κάποιος που έχει ταπεινωθεί, νιώθει τη λέξη αυτή. Τον κάνουν να τη νιώθει. Αλλοδαπός, με άλλα λόγια περιθωριοποιημένος, κατώτερος, σχεδόν εγκληματίας.

Δεν κατάφερα ποτέ να κάνω φίλους έξι χρόνια στο Γυμνάσιο - Λύκειο Χαλανδρίου, όσο και να το ήθελα.

Δώδεκα χρόνια τώρα, μόνο μία φορά γύρισα στο παλιό μου σχολείο για να πάρω βεβαιώσεις για το φάκελο της ελληνικής υπηκοότητας που αφορούσε τα παιδιά που έχουν φοιτήσει έξι χρόνια σε ελληνικό σχολείο.

Δεν την πήρα ποτέ. Μου την αρνήθηκαν γιατί έκλεισα τα 18 μου χρόνια λίγους μήνες πριν αποφοιτήσω. Και το θέμα έκλεισε με την ξεκάθαρη, δυνατή, ελληνική φωνή της γενικής γραμματέας του υπουργείου εσωτερικών:

«Η ελληνική υπηκοότητα δεν είναι κοστούμι, κυρία μου, για να τη φοράτε και μετά να την πετάτε...». Και συνέχισε: «...αν θέλετε τόσο πολύ σας μένει μόνο η επιλογή της πολιτογράφισης εκεί όμως η λίστα είναι ήδη πλήρης για τα επόμενα 4 με 5 χρόνια. Οπως καταλαβαίνετε η αιτησή σας θα εξεταστεί πολύ πιο μετά. Χρειάζονται όλα τα χαρτιά από την αρχή, χίλια ευρώ παράβολο και μετριούνται μέρα μέρα η διαμονή σας στην χώρα μας ώστε να είμαστε σίγουροι ότι κλείνετε τα δέκα χρόνια διαμονής. Τα καλοκαίρια αφαιρούνται εκτός και αν μπορείτε να αποδείξετε ότι είσασταν εδώ και όχι στη χώρα σας».

Δεν απάντησα τίποτα. Δεν είχα πια δυνάμεις. Έφυγα. Συνέχισα τις σπουδές μου στη Γαλλία: μάστερ, διδακτορικό και ύστερα δουλειά. Πήρα τη γαλλική υπηκοότητα μετά από 5 χρόνια διαμονής και δύο πτυχία στη χώρα, χωρίς να χάσω σταγόνα από την αξιοπρεπειά μου.

Είμαι ο κουβαλητής διαφορετικών γλωσσών, πολιτισμών και αληθειών. Μόνο όταν με σκέφτομαι παιδί βρίσκω άπειρες στιγμές δυστυχίας και ταπείνωσης, γιατί δεν ήμουν παιδί, ήμουν αλλοδαπή. Και θέλω να τις αλλάξω αλλά είναι αργά. Τα χρόνια δεν γυρνάνε πίσω.

Ganna Milenko
7 Νοεμβρίου 2016
--
*Μαρτυρία στο πλαίσιο του Σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής 
--
Δημοσιεύτηκε:  http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/martyria-giati-den-imoyn-paidi-imoyn-allodapi

Διαβάζουμε και γράφουμε με τον χαρακτήρα μας

[...] Στα χρόνια όπου άρχιζα πια να δημιουργώ, αντιλήφθηκα σχεδόν με φρίκη τι πραγματικά μάς συμβαίνει, συχνά χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε΄
γράφουμε μ’ αυτό που συνήθως προσπαθούμε να κρύψουμε: με τον χαρακτήρα μας! [...]
"Παιδί, άκουγα τη μητέρα μου να λέει –και δεν πίστευα ποτέ ότι θα ερχόμουν στα λόγια της- πως όλα είναι ζήτημα χαρακτήρα. Έζησα χρόνια με την ψευδαίσθηση ότι μπορεί κανείς να κρυφτεί πίσω από τις λέξεις.
Αφέθηκα στη λογοτεχνία σαν να επρόκειτο για ένα παιχνίδι μεταμφιέσεων, όπου οι φόβοι, οι επιθυμίες και τα όνειρά μας ήταν οι συνήθεις μασκαράδες.
Πίστευα αφελώς πως ο συγγραφέας οχυρώνεται απόλυτα πίσω από τους μύθους, μεταμορφώνεται σαν άλλος Πρωτέας και διασκεδάζει παραπλανώντας τους αναγνώστες του.

Στα χρόνια όπου άρχιζα πια να δημιουργώ, αντιλήφθηκα σχεδόν με φρίκη τι πραγματικά μάς συμβαίνει, συχνά χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε΄ γράφουμε μ’ αυτό που συνήθως προσπαθούμε να κρύψουμε: με τον χαρακτήρα μας!

Κάτι τέτοιο ίσως είχε στο μυαλό του κι ο Χέμινγουεϊ όταν έλεγε: «Δεν αλλάζουμε. Με τα χρόνια γινόμαστε απλώς πιο προσεκτικοί».  Ακόμη όμως και αν δεν σκεφτόταν το ίδιο πράγμα, η ρήση του παραμένει μια πολύτιμη οδηγία για μας τους συγγραφείς που στα βιβλία μα εκθέτουμε θέλοντας και μη τον εαυτό μας.
Οι πιο έμπειροι το ξέρουν κιόλας καλά κι έχουν μάθει πώς να αμβλύνουν τις αδυναμίες τους ή πώς να τις αξιοποιούν επ’ ωφελεία τους. Αλλά κι αυτοί πέφτουν συχνά στην πλάνη πως είναι αόρατοι και απροσπέλαστοι πίσω από λέξεις – οχυρά.
Έχουν την εντύπωση πως οι συνήθειες και οι κυρίαρχες τάσεις στη συμπεριφορά τους είναι καλά προστατευμένες ή δεν αφορούν κανένα. Κι έτσι διαπράττουν το ασυγχώρητο σφάλμα να αφήνουν ανοιχτή την πόρτα της ύπαρξής τους στον πρώτο τυχόντα.
Από την άλλη οι εγγενείς αδυναμίες τους, για τις οποίες συχνά υπερηφανεύονται, ζημιώνουν ανεπανόρθωτα τα γραπτά τους.
Πάρτε παράδειγμα κάποιον που μονίμως απολογείται. Του είναι αδύνατον να γράψει χωρίς να αναλωθεί σε υπερβολικές εξηγήσεις.
Όταν όμως εξηγείς πολλά, είναι σαν να υποτιμάς τη νοημοσύνη του αναγνώστη κι αυτό αργά ή γρήγορα το πληρώνεις.
Ένας καλός συγγραφέας, που συνηθίζει να προσεγγίζει με δυσπιστία τα κείμενά του, στην ουσία δυσπιστεί απέναντι στον χαρακτήρα του που τα διατρέχει.

Από την άλλη, και οι αναγνώστες ξεδιπλώνουν τον χαρακτήρα τους διαβάζοντας. Ένας ανυπόμονος άνθρωπος δυσκολεύεται πολύ να ακολουθήσει τους δαιδάλους της αφήγησης και δεν είναι λίγες οι φορές που συλλαμβάνεται να «πηδάει» σελίδες, μόνο και μόνο για να επιταχύνει πραξικοπηματικά τη δράση.

Ένας αμετανόητος χρησιμοθήρας θα περιφρονήσει την απόλαυση του κειμένου, αναζητώντας μόνο την απτή χρηστική του αξία, κι έτσι θα στερήσει τον εαυτό του από τους γλωσσικούς χυμούς της αφήγησης.
Όσο για τον εγωκεντρικό αναγνώστη –και ποιος από μας δεν είναι εγωκεντρικός;- θα επιθυμούσε να δει τη διήγηση της πεζής και αδιάφορης λογοτεχνικά ζωής του σε μυθιστόρημα, ειδάλλως να μην ανοίξει ποτέ του βιβλίο.
Η ανάγνωση, ωστόσο, είναι πράξη αυταπάρνησης υπό την έννοια ότι, περνώντας την πύλη της μυθοπλασίας, βγάζεις από πάνω σου το χιλιοφορεμένο πουκάμισο της ύπαρξής σου.
Σαν να σου δίνουν άλλα ρούχα και παπούτσια, άλλη ταυτότητα, άλλα χαρακτηριστικά, αλλιώς είναι αδύνατο να περπατήσεις στους ονειρικούς δρόμους του μύθου και να διασταυρωθείς με τους ήρωες για τη ζωή των οποίων διαβάζεις.
Όπως ακριβώς ένας καλός συγγραφέας μιμείται τον ηθοποιό που υποδύεται αμέτρητους ρόλους, έτσι κι ένας καλός αναγνώστης δοκιμάζει τα κοστούμια και τους χαρακτήρες που διαβάζει στο χαρτί.  Πασχίζει να μπει στο πετσί κάθε ήρωα, να συναισθανθεί τη θέση του, να μοιραστεί το πάθος, τα όνειρα ή τους φόβους του. Αφήνει συχνά τη θέση του αμέτοχου παρατηρητή και συμμετέχει στη δράση με τον δικό του νοερό τρόπο.
Πλανώνται όσοι νομίζουν ότι η ανάγνωση είναι εύκολο πράγμα. Κι αν θέλει κανείς να ευεργετηθεί από τη λογοτεχνία θα πρέπει κατά στιγμές να ξεχνά τον εαυτό του, γιατί είναι παρατηρημένο:  αυτό που μας εμποδίζει να αντιληφθούμε σε βάθος τα νοήματα ενός κειμένου είναι το ότι μπαίνουμε στις σελίδες ενός βιβλίου με αδιανόητες απαιτήσεις.
Προσδοκούμε κυρίως από το εκάστοτε ανάγνωσμα να επιβεβαιώσει όσα είμαστε, όσα πιστεύουμε, όσα έχουμε ζήσει.  Αυτός ο δυναστικός αναγνώστης με τη νοσηρή φιλαυτία στέκει αδιάφορος απέναντι στο καλό βιβλίο. Κατά τον ίδιο τρόπο αδιαφορεί και η καλή λογοτεχνία για αυτόν."
*Απόσπασμα από το βιβλίο Πώς η λογοτεχνία σού αλλάζει τη ζωή του Δημήτρη Στεφανάκη, Εκδόσεις Ψυχογιός, 2016, 160 σελ.
TVXS - Επιμέλεια: Κρυσταλία Πατούλη

Η λογοτεχνία είναι μια απόδειξη
ότι η πραγματικότητα δεν αρκεί.
Φερνάντο Πεσσόα

Πώς η λογοτεχνία σου αλλάζει τη ζωή

"Αν επιμένουμε ακόμη να γράφουμε και, κυρίως, να διαβάζουμε λογοτεχνία στην εποχή μας, είναι γιατί πιστεύουμε σε αυτό που μας προσφέρει.
Δε θα καταφέρουμε ποτέ να αλλάξουμε τον κόσμο με την ποίηση και τα μυθιστορήματα, αξίζει όμως τον κόπο να δοκιμάσουμε την ευεργετική επίδρασή τους στη ζωή και στον χαρακτήρα μας.
Αναρωτιέται βέβαια κανείς τι κερδίζουμε από την ανάγνωση ενός βιβλίου, όταν μάλιστα έχουμε εκ προοιμίου απορρίψει κάθε έννοια διδακτισμού στη λογοτεχνία.
Ζητούμε από τους συγγραφείς να μας συναρπάσουν με τις ιστορίες τους, αλλά καλά θα κάνουν να μείνουν στην ικανότητά τους να αφηγούνται και ας αφήσουν σε εμάς το δικαίωμα να εξάγουμε συμπεράσματα.

          Ποια είναι λοιπόν η χρηστική αξία της λογοτεχνία αν αυτή δε μεταφέρει μηνύματα και πρακτικές συμβουλές στου αναγνώστες της;  Η απάντηση βρίσκεται στο βασικό εργαλείο της που δεν είναι άλλο από τη γλώσσα.

Όργανο επικοινωνίας και έκφρασης η γλώσσα αποτελεί πιστοποιητικό της ανθρώπινης νοημοσύνης. Είναι στην ουσία το διαβατήριο για την κοινωνική μας ζωή΄ το ρούχο που φοράμε. Κι όπως συμβαίνει πάντοτε με την ένδυση, το γούστο παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο.
Αυτό που συνήθως υποτιμούμε στη σχέση μας με τη λογοτεχνία είναι το ζήτημα της αισθητικής. Κι είναι παράξενο, αν σκεφτούμε πως στην εποχή μας όλοι απευθύνονται στην αισθητική μας προκειμένου να κερδίσουν την καταναλωτική μας εύνοια.
Καλαίσθητα καταστήματα, καλαίσθητα προϊόντα, καλαίσθητες ρεκλάμες. Έχουμε εξορίσει την κακογουστιά από τη ζωή μας αλλά όχι και από τη λογοτεχνία.
Τα ευπώλητα αναγνώσματα του καιρού μας χαρακτηρίζονται συχνά από χοντροκοπιά και μετριότητα.
Λησμονούμε, φαίνεται πως οι καλοί συγγραφείς είναι σαν τους ευγενικούς επισκέπτες. Διακριτικοί, συνεσταλμένοι, αναποφάσιστοι, υπαινικτικοί, ψιθυρίζουν τις μεγάλες αλήθειες τους.  Εμείς όμως προτιμούμε τα εκκωφαντικά αναγνώσματα με τις ιδεολογικές κορόνες. Αναζητούμε κείμενα που δε μας αντιστέκονται, κείμενα που επιβεβαιώνουν έναν ανούσιο τρόπο ζωής.
Την ίδια στιγμή τα μεγάλα βιβλία μάς περιμένουν να τα ανακαλύψουμε. Στις σελίδες τους θα βρούμε δρόμους που οδηγούν πέρα από τα στενά όρια της καθημερινής συναναστροφής. Από αυτή την περιπλάνηση, επιστρέφουμε συνήθως με περισσότερη διακριτικότητα, ανοχή, κατανόηση αλλά και οξυδέρκεια.
Βλέπουμε πια τον κόσμο με άλλα μάτια και τότε αντιλαμβανόμαστε τι εννοεί ο αρχαίος φιλόσοφος λέγοντας: «Όταν δεις κάποιον να πίνει πολύ κρασί, μην σκεφτείς ότι κάνει άσχημα. Πες απλά πως πίνει πολύ κρασί. Γιατί πού ξέρεις, πριν καταλάβεις τι έχει στο μυαλό του, ότι δεν φέρεται σωστά;»
Στη ζωή τα πράγματα δεν είναι συνήθως όπως φαίνονται κι η λογοτεχνία θα βρίσκεται πάντα εδώ για να μας το θυμίζει."
*Απόσπασμα από το βιβλίο Πώς η λογοτεχνία σού αλλάζει τη ζωή του Δημήτρη Στεφανάκη, Εκδόσεις Ψυχογιός, 2016, 160 σελ.

---

(Κεντρική εικονογράφιση: Francine Van Hove)
Δημοσιεύτηκε: http://tvxs.gr/news/biblio/diabazoyme-kai-grafoyme-me-ton-xaraktira-mas

Εργαστήριο Σκέψης: Διεθνή, Μορφωτική, Ερευνητική και Πολιτιστική Κοινότητα

Το “Εργαστήριο Σκέψης” συνιστά μια Διεθνή, Μορφωτική, Ερευνητική και Πολιτιστική Κοινότητα που βρίσκεται καθ΄οδόν τα τελευταία 18 χρόνια.

Το "Εργαστήριο Σκέψης", το οποίο δημιουργήθηκε από τον στοχαστή Αλέξη Καρπούζο, επιχειρεί να χαράξει μια Οδό Σκέψης που να Εμψυχώνεται από το Λόγο της Σχέσης, τη Συνείδηση της Συνύπαρξης και το Πνεύμα του Συναισθαντικού Βιώματος.
Με άξονα τη Στοχαστική Παιδεία, ως Αγωγή και Καλλιέργεια του Λόγου και της Ψυχής, Δοκιμάζει την Εμπειρία της Διεπιστημονικής/Ολιστικής έρευνας, της σφαιρικής Γνωσιακής και Αυτογνωσιακής Διδασκαλίας και Μάθησης με επιστέγασμα την Ανοιχτή Σκέψη, τη Σκέψη της Ανοιχτής Ολότητας.
Η Ανοιχτή Σκέψη, η Σκέψη της Ανοιχτής Ολότητας, η Γνώση που μετουσιώνεται σε Σοφία, αποβλέπουν στη ριζική ψυχική και νοητική μεταμόρφωση του Ανθρώπου.
Όλα αυτά τα χρόνια το ‘’Εργαστήριο Σκέψης’’ συνέβαλε στο να διαμορφωθεί μια παραγωγική ατμόσφαιρα η οποία ενέπνευσε όλους όσοι μετείχαν στον κόσμο του να οραματιστούν  δυνατότητες αυτοοργάνωσης της ζωής και της κοινωνικής πράξης.
Περισσότερα από 600 άτομα, από την Ελλάδα και σε 8 χώρες πλέον, διαπαιδαγωγήθηκαν στον κόσμο του Eργαστηρίου Σκέψης,  Μέσω της μορφωτικής και γνωσιακής διαδικασίας αναδείχθηκαν πρωτότυπες στοχαστικές έρευνες, επιστημονικοί πειραματισμοί και ποιητικές δημιουργίες στο χώρο της σκέψης, της επιστήμης και της τέχνης.
Πέραν όμως από την μορφωτική και ερευνητική διάσταση, το “Εργαστήριο Σκέψης” οργανώνει, αναπτύσσει, συμμετέχει και συμπαραστέκεται σε:

• Καλλιτεχνικές Δράσεις (εικαστικές, μουσικές και θεατρικές ομάδες),
• Πολιτιστικές Δράσεις (κινηματογραφική λέσχη, λέσχη χορού),
• Κοινωνικές Δράσεις (Κοινωνικά Ιατρεία, Κοινωνικά Σχολεία, δίχτυα παραγωγών για αδιαμεσολάβητες ανταλλαγές υπηρεσιών και αγαθών).

         Τα μαθήματα στο "Εργαστήριο Σκέψης" διενεργούνται:

• Α) Στο χώρο του "Εργαστηρίου Σκέψης", Μιαούλη 23, Ψυρρή, αλλά και σε χώρους που αποφασίζονται μετά από συνεννόηση των ενδιαφερόμενων και του διδάσκοντος Αλέξη Καρπούζου.
• Β) Διαδικτυακά μέσω ατομικής ή ομαδικής τηλεδιάσκεψης.
• Γ) Με ηλεκτρονική αλληλογραφία που περιλαμβάνει οπτικοακουστικά μέσα, μελέτη της βιβλιογραφίας και υποβολή ερωτήσεων, αποριών και σχολίων.

        Αυτή την περίοδο στο ‘’Εργαστήριο Σκέψης’’ διενεργούνται οι παρακάτω δράσεις:

1. Το ‘’Εργαστήριο Σκέψης’’  διοργανώνει  φέτος το καλοκαίρι το πρόγραμμα ‘’ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ’’.  Υπαίθριες ατμόσφαιρες Σκέψης και Κοινωνικής Σοφίας, με θέματα από τη Φιλοσοφία της σύγχρονης Φυσικής και των μαθηματικών σε διάφορους τόπους της Ελλάδας με εισηγητή τον Στοχαστή Αλέξη Καρπούζο. Οι πρώτες συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν το Σάββατο και την Κυριακή, 13- 14 Μαϊου στις παραλίες της Ιτέας και του Γαλαξιδίου, συνεχίστηκε το Σάββατο 28 Μαίου στον ποταμό Λούσιο στην ορεινή Αρκαδία και στο δάσος με τα έλατα στη Βυτίνα, στην παραλία της  Λευκάδας στις 19 Ιουνίου και στην παραλία ‘’κρυφή’’ στα Ίσθμια Κορινθίας στις 18 Ιουνίου. Τα μαθήματα θα συνεχιστούν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Το video από τα πρώτα υπάιθρια μαθήματα μπορείτε να το παρακολουθήσετε στο vimeo στο κανάλι του ‘’Εργαστηρίου Σκέψης’.
2. Συνεχίζονται τα διεθνή διαδικτυακά μαθήματα με  θέμα: ‘’Εισαγωγή στη Φιλοσοφία της σύγχρονης κοσμολογίας: Μεταμόρφωση της σκέψης και εξέλιξη της συνειδητότητας’’. Στα μαθήματα συμμετέχουν φοιτητές και καθηγητές από το Λονδίνο, το Βερολίνο, το Δουβλίνο, τη Νέα Υόρκη και την  Αθήνα. Τα πρακτικά του προγράμματος δημοσιεύονται ήδη σε μορφή eBook και κυκλοφορούν από τις εκδόσεις του Εργαστηρίου Σκέψης’’. Όποιος φίλος-η ενδιαφέρονται να τα προμηθευτούν μπορούν να απευθύνονται στο email του ‘’Εργαστηρίου Σκέψης’’ ergastirioskepsis@gmail.com
3. Το “Εργαστήριο Σκέψης” διοργανώνει το 1ο πρόγραμμα φιλοσοφικής αγωγής και παιδείας για παιδιά ηλικίας 8-12 χρονών, “Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΟΡΑΤΟ”, που θα πραγματοποιηθεί στο διάστημα 2-6 Αυγούστου. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μια εισαγωγή στις θεμελιώδη ερωτήματα της σκέψης και της ύπαρξης, η διιερεύνηση των οποίων θα αξιοποιήσει τις σύγχρονες θεωρίες της φυσικής και των μαθηματικών με διδακτικά μέσα παραστατικά, εικόνα, video, animation, videogames και πολλά παιχνίδια ρόλων. Το πρόγραμμα οργανώνεται σε συνθέσεις 3-5 παιδιών.

*Ο Αλέξης Καρπούζος γεννήθηκε στην Ελλάδα το 1967. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα φιλοσοφίας, κοινωνικών και πολιτικών επιστημών στο Τμήμα Φιλοσοφίας και στη Νομική Σχολή της Αθήνας. Παρακολούθησε μαθήματα οντολογίας και γενικής φιλοσοφίας υπό την επίβλεψη των Κορνήλιου Καστοριάδη και Κώστα αξελού.
Τα τελευταία 20 χρόνια, συν-διαμόρφωσε ερευνητικές κοινωνικές ομάδες που δοκίμασαν και στοχάστηκαν την εμπειρία της ενιαίας έρευνας, της διεπιστημονικής γνώσης, και των σφαιρικών διδακτικών μορφών μάθησης που στόχευαν τόσο στη μεταβολή του γνωστικού-νοητικού, αλλά και του ψυχικο-συναισθηματικού παράγοντα, συνδυάζοντας τόσο τις ψυχολογίες της μάθησης, τις κοινωνικο-ψυχολογικές θεωρίες τις ομάδας όσο και τις ψυχαναλυτικές θεωρίες. Έχει ασχοληθεί συστηματικά με την ψυχολογία του ασυνείδητου, τόσο σε θεωρητικό όσο και εμπειρικό επίπεδο.
Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιστρέφονται γύρω από τις προοπτικές μιας ενιαίας έρευνας για τον Κόσμο, και γι΄αυτό εισηγείται τη σχεσιακή ή σχεσιολογική σκέψη, την ανοιχτή σκέψη που στοχεύει τον Κόσμο στην ενότητα - πολλαπλότητά του και τον στοχασμό του χρόνου, ως γνώση του αόρατου Κόσμου και των αέναων μεταμορφώσεών του.
Έχει δημοσιεύσει 3 βιβλία στα Ελληνικά και δύο στα Αγγλικά, επίσης έχουν κυκλοφορήσει σε μορφή ebook η σειρά δέκα τόμων ‘’Μεταμορφώσεις της Σκέψης’’ και η δίτομη σειρά ‘’Ο Κόσμος της Σοφίας’’ που περιλαμβάνουν σημειώσεις από μαθήματα που έχει παραδώσει ο συγγραφέας τα τελευταία 15 χρόνια.
Τα θέματα από τα βιβλία του αφορούν τη σχέση της  φιλοσοφίας και της ιστορίας και την επεξεργασία μιας μετα-οντολογικής σκέψης, συστηματικής και ανοιχτής, ενιαίας και διαφορικής, συλλογιστικής, αλλά και διαισθητικής, όσο και ενορατικής, αφαιρετικής και ονειρικής, η οποία επιχειρεί να υπερβεί τις μεταφυσικές αντιθέσεις και να στοχεύσει Αυτό, το Εν-Παν. Μιας σκέψης ενιαίας και πολυδιάστατης, η οποία πέραν του ανθρωποκεντρισμού, αναδεικνύει τη διόραση της οργανικής διασύνδεσης μεταξύ των ανθρώπων, των άλλων μορφών ζωής, της γήινης βιόσφαιρας και της συμπαντικής ολότητας και έτσι χαράζει τις προοπτικές για τη δημιουργική ενσωμάτωση του ανθρώπου στο φυσικό και συμπαντικό κόσμο.-
ergastirioskepsis.com
ergastirioskepsis@gmail.com
Δείτε επίσης:
Η φυσική φιλοσοφία αρνείται τους διαχωρισμούς
Μεταμορφώσεις της σκέψης: Ηράκλειτος - Παρμενίδης
Μεταμορφώσεις της σκέψης: Πλάτωνας - Αριστοτέλης
Μεταμορφώσεις της Σκέψης
---
Δημοσιεύτηκε: http://tvxs.gr/news/ekdiloseis/ergastirio-skepsis-diethni-morfotiki-ereynitiki-kai-politistiki-koinotita