Τον ιστότοπο διαχειρίζονται οι συμμετέχοντες του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής

8.3.20

10 χρόνια σεμινάριο "Αφήγηση Ζωής"




http://www.biblionet.gr/book/237857/%CE%A3%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF/%CE%91%CE%B4%CE%AD%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B1




*Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ταξιδευτής το βιβλίο ΑΔΕΣΠΟΤΑ - 45 αφηγήσεις για την παιδική και εφηβική ηλικία, για τα 10 χρόνια του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής, σε επιμέλεια Κρυσταλίας Πατούλη. Περισσότερα: εδώ


***
Καθώς οι λέξεις είναι το βασικό υλικό που χτίζουμε τη σχέση μας με την πραγματικότητα, η δύναμη της γραφής γίνεται ένα σημαντικό εργαλείο έκφρασης, επικοινωνίας, αυτογνωσίας, προσωπικής ανάπτυξης και δημιουργικότητας.


Μέσω της αφήγησης κατασκευάζουμε, ανακατασκευάζουμε και με κάποιους τρόπους επινοούμε συνεχώς το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον.

«Η ζωή δεν είναι αυτή που έζησε κανείς αλλά αυτή που θυμάται και όπως τη θυμάται για να την διηγηθεί» Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές

Το βιωματικό σεμινάριο γραφής “Αφήγηση Ζωής” της δημοσιογράφου και συμβούλου ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλίας Πατούλη, διανύει τον 8o χρόνο του με πολλές συνεργασίες και εκδηλώσεις στο ενεργητικό του.

Περισσότερες πληροφορίες για τη διεξαγωγή του: http://afigisizois.wordpress.com/about/


Στο πλαίσιο του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής, έχουν πραγματοποιηθεί τα εξής:
  • - γράφτηκαν χιλιάδες κείμενα, και κάποια από αυτά κυκλοφόρησαν στο βιβλίο Αδέσποτα, από τις εκδόσεις Ταξιδευτής τον Ιούνιο του 2019.
  • - δημοσιεύτηκαν κάποια από αυτά τα κείμενα σε ΜΜΕ,
  • - ειπώθηκαν οι εμπειρίες από τους συμμετέχοντες,
  • - Ανέβηκε θεατρική βιωματική παράσταση με κείμενα των συμμετεχόντων,
  • - έγιναν συνεργασίες με πολιτιστικούς χώρους και εκδηλώσεις Αφήγησης Έργου-Ζωής με ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών.
Αναλυτικά: εδώ

Κάποια από τα κείμενα που δημοσιεύτηκαν στο πλαίσιο του σεμιναρίου Αφήγηση ζωής:
Συμμετέχοντες του σεμιναρίου είπαν για την εμπειρία τους:
«Από μαθητής έγραφα στίχους όπως κάνουν οι περισσότεροι, παιδιά και μαθητές, αλλά το άφησα και μετά ήρθε το σεμινάριο “Αφήγηση Ζωής” της Κρυσταλίας Πατούλη» Γιάννης Γαβράς, συνέντευξη για την πρώτη νουβέλα του με τίτλο"Σαμποτάζ", από τις εκδ. Εστία.
***
«Αυτή τη φάση της ζωής μου, όταν θα τη σκέφτομαι μετά από χρόνια, θα λέω "πριν και μετά την αφήγηση ζωής".
Συνταρακτικό σεμινάριο.
Πήγαμε παντού στο παρελθόν, γράψαμε ένα νέο παρόν, είμαστε πιο κοντά στο μέλλον. [...] Μαγική αίσθηση - απελευθέρωση κι επαναπροσδιορισμός. [...]» Α.Κ.

***
«Κρυσταλία, σ' ευχαριστώ πολύ γι' αυτό το ταξίδι, βουτιά στο μέσα μας, στην παιδική ηλικία, τη μόνη μας πατρίδα, αλλά και τον πολύτιμο θησαυρό που βρίσκουμε εκεί για να συνεχίσουμε τη ζωή μας και την προσωπική μας ανάπτυξη.
Το σεμινάριο μού πρόσφερε πολλές γνώσεις και πληροφορίες για τον συγγραφικό μου εαυτό΄ ήταν όμως και ένα μοίρασμα εμπειριών και συναισθημάτων συγκίνησης. [...] » Γ.Γ.

***
«[...] Το άγγιγμα ψυχής, οι μυστικοί δίαυλοι της επικοινωνίας, η προσφορά φιλίας, η γενναιοδωρία της γνώσης. Σας ευγνωμονώ και σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Ιδιαίτερα εσένα Κρυσταλλία, που πάνω στις φτερούγες σου μάς βοήθησες να κάνουμε αυτή την υπέροχη πτήση.» Α.Σ.

***
«[...] νιώθω πως επιτέλους έμαθα καινούρια πράγματα και επανανοηματοδοτώ τον εαυτό μου!» Α.Κ.

***
Αριάδνη Λαδά, στιχουργός: [...] Σε αυτή την κατεύθυνση με βοήθησε πολύ το σεμινάριο της Κρυσταλίας Πατούλη: Στο να εμπιστεύομαι αυτό που με κατοικεί, να μην το φοβάμαι και να του ανοίγομαι [...] Περισσότερα: εδώ

***
Για την Κρυσταλία

***
"Πολύ συμπυκνωμένη και ουσιαστική εμπειρία. Έξι άγνωστες μεταξύ μας γυναίκες συναντηθήκαμε μέσα από τα κείμενά μας. Αισθάνομαι ότι η "αφήγηση ζωής" https://afigisizois.wordpress.com/about/ θα συνεχίσει να έχει επίδραση μέσα μου και να απελευθερώνει κομμάτια της ζωής μου γνωστά και δουλεμένα αλλά που τακτοποιούνται με έναν πιο οριστικό τρόπο μέσα μου.
Κρυσταλία είσαι ένας χείμαρρος συναισθημάτων, αυθεντικός άνθρωπος και μάχιμη μέχρι το τέλος για τα πιστεύω σου. Χάρηκα πολύ και πιστεύω ότι δεν θα χαθούμε" Μ. 13/12/2015

***
"Δεν πίστευα ότι θα κάνω το σεμινάριο. Τώρα δεν πιστεύω ότι τελείωσε.
Σ' ευχαριστώ Κρυσταλία για την επιμονή σου, για την αμεσότητα, για την καθοδήγηση.
Σου εύχομαι καλή δύναμη και καλή συνέχεια!
Ελπίζω να ακολουθήσω το νήμα και να προχωρήσω!" Α.

***
"Υπάρχει πάντα
στην παιδική μας ηλικία
μια στιγμή
που ανοίγει μια πόρτα
και μπαίνει το μέλλον"
Γκράχαμ Γκρην

***
"Ξεκινώντας πριν δύο μήνες απλά είπα ότι επιτέλους θα κάνω μια αρχή για να γράψω ένα βιβλίο...
Έμαθα πολλά πράγματα για τον συγγραφικό εαυτό μου και σε ευχαριστώ για την καθοδήγηση. Νομίζω ότι αυτό το ταξίδι θα συνεχιστεί..." Κ.

***
Με ένα μολύβι στο χέρι και ένα χαρτί, μου μοιάζει πολύ, ίδιος με μένα είναι, όμως τρέχει πάντα μπροστά από μένα και δεν τον φτάνω. Άλλοτε με ξαφνιάζει, άλλοτε με τρομάζει. Με τραβάει σαν μαγνήτης. Θέλω να τον φτάσω, να συναντηθώ μαζί του. Μπαίνω με φόρα κι εγώ, μετά απ´ αυτόν, στο θεοσκότεινο σπήλαιο.
Δίπλα μου η Κρυσταλία, με έναν φακό στο χέρι, με οδηγεί. Φωτίζει σημεία. Έναν σταλακτίτη εδώ, έναν σταλαγμίτη εκεί, πιο μέσα μου δείχνει το παγωμένο νερό που βαθαίνει συνεχώς, σηκώνω όλο και πιο ψηλά το παντελόνι μου, να μη βραχεί, το δέρμα στους μηρούς μου σφίγγει, η ανάσα μου κόβεται...
Βγαίνω απ´ το σπήλαιο. Εκείνος είναι πάντα μπροστά. Μπορεί και να μην συναντηθούμε ποτέ. Όμως τώρα, κάτω από τον καυτό ήλιο, το βρεγμένο μου παντελόνι με δροσίζει. Φιλιά πολλά, Α.

***
Ποτέ πριν δεν συμμετείχα σε ομάδα που να μου δώσει τόσα... Άννα

***
"Με πολύ αγάπη και με τις μεγαλύτερες ευχαριστίες για το λιθαράκι που έβαλες στο δρόμο προς την αυτοπραγμάτωσή μας." P.

***
"Το σεμινάριο της Δημιουργικής Γραφής ήταν μια πλούσια εμπειρία σε γνώση, αυτοαποκάλυψη, συναισθήματα, αποδοχή. Η καθαρή ματιά, η ενθάρρυνση, η ευαισθησία και η γενναιοδωρία της Κρυσταλίας καθ' όλη τη διάρκειά του κράτησαν το ενδιαφέρον μου αμείωτο." Κ.

***
Τελικά 2 σχεδόν χρόνια μετά το σεμινάριο Αφήγηση Ζωής, διαπιστώνω ότι το πιο σημαντικό που κατάφερες Κρυσταλία είναι ότι μας έκανες να γράφουμε (θυμήθηκα την άσκηση αυτή που είχα γράψει, καθώς η μητέρα μου πρόσθεσε μια splatter λεπτομέρεια, που την αφηγούμαι μόνο κατόπιν παραγγελίας!). Κ.Κ.

***
"Κάθε τι μια φορά, μια φορά μόνο. Και μεις μια φορά μόνο. Δεύτερη ποτέ... Μα αυτή η μια φορά για νά 'χει υπάρξει, μια φορά μόνο γήινη, για νά 'χει υπάρξει... δεν είναι κάτι που παίρνεται πίσω... Eliot. Ευχαριστώ από καρδιάς γι' αυτό το ταξίδι!!!" Ε.

***
"Κρυσταλία, μού αποκρυστάλλωσες πολλά πράγματα και γι' αυτό σ' ευχαριστώ! Στο επανιδείν!" Κ.

***
"Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Κρυσταλία, γυναίκα, επαγγελματία, άνθρωπο, που με τον δικό της τρόπο τάραξε τα θεμέλια της ζωής μου, και με οδήγησε στο δρόμο ολικής αναδόμησης της ψυχής μου, της ζωής μου. Σ’ ευχαριστώ ειλικρινά." Α.

***
"Μόνο αυτό θα πω, σ’ ευχαριστούμε για ότι μας έδωσες και για ότι μας έκανες να δώσουμε. Θα μας λείψεις." Χ.

 ***
"… το σεμινάριο με έκανε πιο ήρεμη και πιο χαρούμενη! Υποψιάζομαι ότι γ’ αυτό ευθύνεσαι εσύ κατά πολύ. Άνοιξε το μυαλό μου, αισθάνθηκα πολύ καλύτερα και εκφράστηκα πιο ελεύθερα! Σ’ ευχαριστώ πολύ, πραγματικά με βοήθησες." Με αγάπη Σ.

 ***
"Κρυσταλία μας, είσαι γυναίκα γεμάτη πάθος. Πάθος όταν μιλάς, πάθος όταν τα παίρνεις, πάθος, πάθος. Δύναμη, ευαισθησία και γνώση. Σ’ ευχαριστώ για όσα μας χάρισες, μας έμαθες, μας βοήθησες και ανακαλύψαμε για τον «συγγραφικό» μας εαυτό. Το όνομά σου δεν είναι τυχαίο. Θα μπορούσαν επίσης να σε λένε Πολύτιμη. Είσαι πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος γιατί είσαι μοναδικά αυθεντική, και ας μου την είπες πριν από λίγο! Κι είσαι και γαμώ όταν τα παίρνεις και γκαζώνεις! Γουστάρω τρελά που δεν αυτοφιμώνεσαι! Ευχαριστώ για όλα." Μ.

 ***
"Είναι φορές που η τύχη σε φέρνει σε πράγματα που σου αλλάζουν την οπτική στη ζωή, κι αν σκεφτόσουν πως πρέπει να αλλάξεις, μέσα ααπό αυτό καταλαβαίνεις το γιατί. Αυτό συνέβη στο σεμινάριό σου Κρυσταλία και σε ευχαριστώ πολύ γι αυτό. Με αγάπη." Π.

 ***
"Μέχρι τώρα τις παιδικές αναμνήσεις μου τις έφερνα στην επιφάνεια του μυαλού μου ή από τυχαίες κουβέντες με την οικογένεια ή σπανίως από όνειρα στον ύπνο μου. Στο σεμινάριο ασχολήθηκα μετά από χρόνια, πιο συνειδητά με αυτές, και βρήκα ξανά τον παιδικό μου εαυτό που αν και χάθηκε στη σκόνη του χρόνου, συνδέεται και θα συνδέεται με τον παρόντα εαυτό μου. Σε ευχαριστώ για την εμπειρία Κρυσταλία. Με αγάπη." Α.

 ***
"Σε μια πολύ σημαντική στιγμή της ζωής μου, το σεμινάριο μου έδωσε έμπνευση, δύναμη, και ξεκλείδωσε τα συναισθήματά μου. Μίκρυνε η «μαύρη τρύπα» και έλαμψε το φως! Ευχαριστώ πολύ Κρυσταλία! Με βοήθησες να μεγαλώσω λίγο την καρδιά μου!" Κ.

 ***
"Σ’αγαπώ. Σ’ Ευχαριστώ για όλα και η φαντασία μας να έχει πάντα ορατότητα…" Δ.

 ***
"Μια βόλτα είναι η ζωή

στο άγνωστο τραβάμε

Δεν ξέρω αν θέλω να ξεχνώ

ή θέλω να θυμάμαι.

Μια βόλτα είναι η ζωή

Μια ονειροπαγίδα.

Όσ’ απ’ τον κόσμο δεν θα δω,

Στα μάτια σου τα είδα.

Καλά ταξίδια και να συνταξιδέψουμε μαζί ξανά!" Α.

 ***
"…Με σπρώχνεις εμπρός και σ’ αγαπώ γι’ αυτό." Δ.

 ***
"Ευχαριστώ που μου έδειξες το δρόμο να βρω την ψυχή μου! Σ’ αγαπώ." Τ.

***
"Είναι ο άνθρωπος από τον οποίο πήρα τόσα πολλά πράγματα, μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Μου αρέσουν ο αυθορμητισμός της, ο τρόπος με τον οποίο μεταδίδει τη γνώση της, ότι τη μοιράζεται απλόχερα, ο τρόπος με τον οποίο «έχτισε» μια πολύ δεμένη ομάδα. Και ότι καταφέρνει να ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα στο ρόλο της δασκάλας και του μαθητή… Της εύχομαι ότι καλύτερο! Κρυσταλία, σ’ ευχαριστώ για όλα!" Μ.

 ***
"Κρυσταλία, πηγή, νερό, διάφανη, κρύσταλλο, φωτεινή, γυαλάκι στα βότσαλα, ψυχοβγάλτης(με την καλή έννοια)." Ευχαριστώ!!! A.

***
"Νιώθω εμπιστοσύνη σε αυτόν τον έφηβο. Έτσι την βλέπω την Κρυσταλία. Μου τη σπάει που είναι πιο αντράκι, μερικές φορές, απ’ ότι γυναίκα, αν και από τότε που την έζησα περισσότερο στις συναντήσεις μας, βλέπω ότι είναι τρυφερός άνθρωπος. Μου αρέσει όταν ζητάει πράγματα να της δώσεις. Δεν μπορείς να της αρνηθείς. Έχει κόλπο μαγικό." Α.

 ***
"Κρυσταλία μου, αν και γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, στο σεμινάριο έμαθα μια πλευρά σου που δεν γνώριζα. Αυτή της αγωνίστριας και της ιδεαλίστριας που παλεύει και προσφέρει ανιδιοτελώς. Θέλω να σου εκφράσω το βαθύ θαυμασμό μου και τις ευχαριστίες μου για όσα μας έμαθες. Με αγάπη." Ε.

 ***
"Κρύσταλ, είσαι μέσα στην καρδιά  και στην ψυχή μου. Νιώθω ότι σε γνωρίζω χρόνια. Ευχαριστώ για όσα με έμαθες και αποκάλυψες για τον εαυτό μου." Π.

 ***
"Κρυσταλία, είσαι όντως κρυστάλλινη και ήσουν για μένα μία απρόσμενη ευχάριστη έκπληξη! Μας έδωσες πολλά και ίσως περισσότερα απ’ ότι χρειάζεται. Σ’ αγαπώ και σε φιλώ." Δ.

***
"Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ημερολόγιο ενός ανέργου». Έχει και τη δική μου ιστορία μέσα... και γι' αυτό ευχαριστώ την Κρυσταλία Πατούλη που με δίδαξε να μη φοβάμαι να γράφω όσα αισθάνομαι, πόσο μάλλον όταν έχουν διυλιστεί απ' το πετσί μου..." - Πώς αποφάσισα να γράψω στο «Ημερολόγιο ενός ανέργου» Μαρτυρία

***
"Κι εμείς ευχαριστούμε για όλα.
Για τους ανθρώπους που γνωρίσαμε
Για τις δυνατότητες που ανακαλύψαμε
Για τα φώτα που μας άναψες
Για τα ερεθίσματα που πήραμε

Μα πάνω απ’ όλα, ευχαριστούμε
για τα αστέρια που μας έμαθες πώς να τα μετράμε
και κυρίως να τα ονοματίζουμε

Το ταξίδι δεν τελειώνει Εδώ
Στην Ιθάκη ή στην Αίγινα
Χάρηκα που σας γνώρισα όλους και μοιραστήκαμε τα… ασυνείδητά μας !"
Σας στέλνω όλη μου την Αγάπη
Καλό καλοκαίρι, Χρήστος

***
"Στα 37 μου πήρα μία μεγάλη απόφαση. Αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να αλλάξω. Ήταν η κατάλληλη στιγμή για να φτιάξω έναν νέο εαυτό, τελείως διαφορετικό από αυτόν που ήμουν μέχρι τότε.Μετά από δύο χρόνια άρχισα να παρακολουθώ ένα σεμινάριο γραφής στο Μικρό Πολυτεχνείο με τίτλο «Aφήγηση Zωής» και εισηγήτρια-συντονίστρια την Κρυσταλία Πατούλη. Αυτή ήταν η αφετηρία…" -  Εμείς επιλέγουμε πως θα ζήσουμε. Του Πέτρου Γαλιατσάτου

***
"Αφιερωμένο στη μέντορα μου Κρυσταλία Πατούλη

Γραφή

Μια περιπέτεια χαρτογράφησης των εσωτερικών μας υδάτων .

Μέσα τους πλέουμε στη βιωτή μας με συντροφιά την αντάρα τους ή την απόλυτη σιγή τους.

Με τη γραφή σαγηνεύουμε το μέσα μας μυστικό κόσμο να μας παραδοθεί.

Στα κελεύσματα της πένας αργοσαλεύουν αίσθητες ναρκωμένες από τους καιρούς της αμεριμνησίας μας.

Γράφω  γιατί η τυφλή φωνή αναδύεται από τα βάθη του ανήλιαγου Είναι και πάνω στους δρόμους του χαρτιού ντύνεται λέξεις και αποκαλύπτεται άλλοτε με ρεαλισμό και άλλοτε με τα σύμβολα της τα τόξα και τα βέλη της."

Σ ευχαριστώ Φ.

υγ. Μου έσκασε σαν φωτοβολίδα σήμερα το πρωί καθώς όλο τον καιρό σκεφτόμουν τί να σου γράψω για το τί αποκόμισα από το σεμινάριο. Βάλε το Φ για να το θυμάμαι.
***
Αντί αποχαιρετισμού (από την Ευδοκία)
***
Όχι Αντίο, εις το επανιδείν... (από τη Γιωργία)
***
"Να, αυτό το δένδρο, μάλλον αυτές οι ρίζες του δένδρου εκφράζουν το νόημα της δουλειάς σου ...Να ανθίζουν πάντα σε σένα και στους γύρω σου Κρυσταλία μου για χρόνια χρόνια πολλά και κρυστάλινα! Σου στέλνω όλη μου την αγάπη και με το καλό να ξανασυναντηθούμε" K.Τ.
***
"Μου άρεσαν πάντα οι λέξεις, τις αγαπούσα.
Μπορούσα να διακρίνω την κρυφή δύναμη στην λέξη "δέντρο" ή στην λέξη "άνεμος", την απεραντοσύνη στην λέξη "ουρανός" ή "θάλασσα", την μαγεία στην λέξη "άστρο".
Αγαπούσα και τα γράμματα.
Το -α- η αρχή και το -ω-ένα τέλος-μα, όχι οριστικό,κάτι σαν πάμε πάλι ,φτου κι απ' την αρχή- κι ανάμεσα τους άλλα είκοσι δυο έτοιμα να σχηματίσουν λόγια όμορφα ή λυπητερά, να γεννήσουν ή να αναστήσουν ή να μεταμορφώσουν ή να αναβάλλουν και να ματαιώσουν. Σαν ένα ατέλειωτο παιχνίδι.
Είχα προσθέσει ένα -ν- στο όνομα μου πριν χρόνια ξεκινώντας το δικό μου παιχνίδι με την ορθογραφία και την γραμματική.
Κι ένα άλλο ξεκίνησε εδώ, στο σεμινάριο της Κρυσταλίας, παιχνίδι με τις λέξεις, αναμέτρηση με τα κρυφά και φανερά, συνάντηση και μοίρασμα, διεργασίες απρόβλεπτες.
Σ' ευχαριστώ Κρυσταλία, από καρδιάς, για όλα τα συν- και τα παράγωγα του που χαρίζεις γενναιόδωρα.
Είναι πιο όμορφα και δημιουργικά απ' ότι μπορούσα να σκεφτώ ή να προβλέψω στην αρχή."
Καλή συνέχεια. Φαννή, 19/04/2015 [...] υγ. Για το τέλος του πρώτου κύκλου και την ατελείωτη λέξη
---
Λίγο ακόμα να σηκωθούμε
λίγο ψηλότερα...
Είσαι ευλογημένη
Σ' ευχαριστώ
Γ.Π. Διαμαντής
---
Περισσότερα: https://afigisizois.wordpress.com/about/

---
«Η μνήμη γεννά τη φαντασία [...] Κάποιος —ξεχνάω ποιος— είπε πως η δημιουργία είναι μνήμη. Οι εμπειρίες μου και όλα όσα έχω διαβάσει παραμένουν στη μνήμη μου και γίνονται η βάση πάνω στην οποία δημιουργώ κάτι καινούργιο. Δε θα μπορούσα να φτιάξω κάτι από το τίποτα. Για τον λόγο αυτό, από τότε που ήμουν νέος, είχα πάντα μαζί μου ένα σημειωματάριο όταν διάβαζα, και έγραφα εκεί τις αντιδράσεις μου και τα πράγματα που με συγκίνησαν. Έχω βουνά από τέτοια σχολικά τετράδια και όταν γράφω σενάριο σ’ αυτά ανατρέχω. Κάπου μέσα σ’ αυτά υπάρχει πάντοτε η απάντηση που ψάχνω. Ακόμα και για τους διαλόγους από εκεί παίρνω ιδέες». Ακίρα Κουροσάβα

«Κι όχι να πεις πως σήμερα δεν κουβεντιάζουν οι άνθρωποι –λόγια, άλλο τίποτα, άφθονα λόγια– μα δε συνομιλούν, δε λένε τίποτα δικό τους, προσωπικό, ιδιωτικό, ιδιαίτερο (και γι’ αυτό καθολικό), μόνο λόγια, ξένα, μηχανικά, δημοσιογραφικά, γενικού ενδιαφέροντος, μεγάλοι τίτλοι εφημερίδων, γιατί, πράγματι, ξεφυλλίζουν πολλές εφημερίδες διαβάζοντας μόνον τα κεφαλαία γράμματα και τα εγκλήματα και τις αυτοκτονίες, ακούν επίσης τις ειδήσεις των 9 ή και των 12 απ’ την τηλεόραση (έγχρωμη τώρα) – άνθρωποι επαρκώς ενημερώμενοι, πολύ π α ρ ό ν τ ε ς (εδώ και σήμερα), κι εντελώς α π ό ν τ ε ς απ’ τον εαυτό τους, απ’ το παρελθόν τους, το μέλλον τους και, φυσικά, απ’ το παρόν τους, μακριά απ’ τους άλλους…» Γιάννης Ρίτσος
«Γι’ αυτό γράφω. Γιατί με γοητεύει να υπακούω σ’ αυτόν που δε γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός – που ανεβοκατεβαίνει τους δρόμους και «φέρεται εγγεγραμμένος στα μητρώα αρρένων του Δήμου». Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει· να γιατί πρέπει να γράφουμε […] Κι ότι δεν υπάρχει χρυσόμαλλο δέρας είναι ψέματα· ο καθένας από μας είναι το χρυσόμαλλο δέρας του εαυτού του» Οδυσσέας Ελύτης

"Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως όταν ο άνθρωπος ξανακαταχτήσει την ανθρωπιά του, όταν ξαναρχίσει να δημιουργεί ανθρώπινο πολιτισμό, να γράφει πια την ιστορία κάθετα, όχι για λαούς και για μάζες, αλλά για τον Παύλο, για τη Ρηνιώ, για την Ελένη, για το μαστρο-Στέφανο... τότε μονάχα οι άνθρωποι θα ξέρουν τι κοστίζει η ιστορία, τι κοστίζει η συμμετοχή" Χρόνης Μίσσιος


4.3.20

Για το Σαμποτάζ, από την Κρυσταλία Πατούλη

Για το Σαμποτάζ

Γράφει η Κρυσταλία Πατούλη // *
Γιάννης Γαβράς «Σαμποτάζ», Εκδ. Εστία

«Πήρα αυτό τον ρόλο, του σαμποτέρ στην οικογένεια κι έγινα το μαύρο πρόβατο. Χωρίς να το καταλαβαίνω, εκδραμάτιζα τις παθογένειες, έγινα το σύμπτωμά τους. Ένας σιωπηλός μάρτυρας. Παρατηρούσα κι έδειχνα τα πράγματα χωρίς να μιλάω, μέσα από μια πορεία αυτοκαταστροφής, αυτοσαμποτάζ.
Μετράω τις πληγές μου και συνεχίζω. Για τις μάχες που χάθηκαν, γι’ αυτές που κερδήθηκαν και γι’ αυτές που ακολουθούν και μένει να κερδηθούν»,
γράφει ο Γιάννης Γαβράς, στη νουβέλα Σαμποτάζ, Εκδόσεις Εστία, η οποία άρχισε να γράφεται πριν από πολλά χρόνια.

Ο Κώστας, ο βασικός του ήρωας, δεν αρκείται να μάς αφηγηθεί μόνο, πως παρασύρθηκε στο …ρέμα του αλκοόλ. Το νήμα φτάνει, δύο γενιές πίσω, δείχνοντας να έχει επίγνωση πως αποτελεί ένα μικρό κομμάτι ενός μεγάλου συστήματος, με έναν πατέρα που δείχνει να μην έζησε την εφηβεία του και είναι ο ειδικότερος να μάς εξηγήσει τι σημαίνει «άχθος» της ζωής ή «μόχθος» της ζωής, γι’ αυτό ίσως και αποστρέφεται τη λέξη «άγχος». Άγχος, άραγε, για το αν ο γιος ξενιτευτεί κι εκείνος όπως ο ίδιος, σε έναν τόπο που δεν τον διάλεξε;

Όταν για πρώτη φορά ήρθε ο Γιάννης στο σεμινάριο Αφήγηση Ζωής, διάβασε αυτό το κείμενο, που μιλούσε για ένα παιδί που «σαμποτάριζε την οικογενειακή φωτογραφία». Σάν να ήξερε από την αρχή, τι ήθελε να αφηγηθεί ο συγγραφικός του εαυτός. Σαν να γεννήθηκε εκείνο το παιδί, για να συγκρουστεί με την «κατάρα» της οικογένειας: να μην ζουν οι άντρες την εφηβεία τους. Κι όπως ήταν φυσικό, πήγε στην άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος και συνέχισε την οικογενειακή «παράδοση».

Ο Ηλίας Λυκούδης, που πριν πεθάνει ήταν διευθυντής της θεραπευτικής Κοινότητας Νόστος του ΚΕΘΕΑ, είχε πει πώς «Η χρήση ψυχότροπων στην πρώτη της φάση, είναι µια ενεργητική κίνηση. Δηλαδή ο άνθρωπος κάτι ψάχνει µέσα από αυτά, κάποιο νόημα βρίσκει».
Έτσι κι ο βασικός ήρωας του Γαβρά, που «συνοψίζει» τις ζωές όλων όσων ήθελε ο συγγραφέας να αφηγηθεί, μαζί με δικά του βιώματα, ξενιτεύεται τελικά στη χώρα του Αλκοόλ, για να αντιμετωπίσει μια εφηβεία, που οι δυσκολίες της έχουν τις ρίζες τους και στο παρελθόν:

Σε ένα ξύλινο μπαρ, σε μια διαφορετική ζωή στη Σενεγάλη της Αφρικής, που έπρεπε να αποχωριστεί στα 7του χρόνια, για να προσαρμοστεί στην Ελλάδα σε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής. Κι όταν μετά από καιρό αρχίζει να συνηθίζει κάπως, αν και οι ημικρανίες συνεχίζονται(«λόγω άγχους» όπως αποφαίνεται ο γιατρός) πρέπει και πάλι να μετακομίσουν μαζί με την οικογένειά του, με κατεύθυνση τα βόρεια προάστεια.

Παράλληλα, η σκληρότητα, η αυστηρότητα, οι υπερβολικές προσδοκίες, η έλλειψη επικοινωνίας και αμοιβαίας κατανόησης, δείχνουν ότι μια ολόκληρη οικογένεια βρίσκεται σε μία κρίση αλλαγής που έμελλε να καθρεφτιστεί στον ταυτοποιημένο ασθενή της.

Η γραφή του Γαβρά απορροφάται από το βλέμμα του αναγνώστη σαν το μελάνι πάνω στο ρυζόχαρτο, δίνοντας φωνή σε όσους έπνιξαν την εφηβική τους επανάσταση, και είναι σαν να βιώνουν μέσα από τον ήρωά τους, τα παιδικά χρόνια τους, τα εφηβικά και τα νεανικά, στις καταιγιστικές σελίδες του.

Η Κατερίνα Μάτσα, γράφει στο βιβλίο της «Το αδύνατο πένθος και η κρύπτη», εκδ. Άγρα:
«Η εφηβεία, είναι η εποχή της αναμέτρησής του εφήβου με το άγνωστο, το τυχαίο, το αβέβαιο, μέσα σε ένα φαντασιωτικό παιχνίδι, όπου το επίδικο είναι η ζωή του ή ο θάνατός του. Από την ικανότητά του να «επιβιώσει» ψυχικά μέσα από αυτή την αναμέτρηση, από την ικανότητά του, δηλαδή, να βρει το δικό του πέρασμα προς τη ζωή, θα εξαρτηθεί το ίδιο το ψυχικό του γίγνεσθαι. Στις περιπτώσεις όμως που υπάρχουν βαθιά ελλείμματα στον ψυχισμό του και συνθήκες κρίσης στο οικογενειακό και στο κοινωνικό περιβάλλον, τότε αυτό το πέρασμα προς τη ζωή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ικανοποιητικά για το άτομο και το παιχνίδι με το θάνατο γίνεται τρόπος ζωής […] Το βέβαιο όμως είναι ότι σ’ αυτό το μακάβριο παιχνίδι η διαρκής πρόκληση του θανάτου αποσκοπεί, βασικά στην ακύρωσή του» .

Δεν έχω κανέναν ενδοιασμό να πω, ότι αυτό το βιβλίο είναι θεραπευτικό για κάθε έναν που θέλει να ζήσει… Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, όταν ένας συγγραφέας με λογοτεχνικό ταλέντο, και στον πεζό και στον ποιητικό λόγο, αποφασίζει να κάνει έργο τη χαμένη ζωή τους, σαν για να πενθήσουν τα χρόνια που έφυγαν, και να δώσουν φόρα για όσα έρχονται.

Όταν, θυμόμαστε, άλλωστε, μπορούμε να αλλάξουμε ακόμα και το παρελθόν. Κι όταν αποφασίσουμε να «κατασκευάσουμε το παρελθόν μας» όπως ψιθυρίζει στο αυτί όλων των εφήβων η Πιέρα Ολανιέ (στο βιβλίο Ψυχανάλυση και εφηβεία, εκδ. Εστία), μπορούμε και να το ανακατασκευάσουμε «από τη σκοπιά του παρόντος»**.

Όλοι μας κάνουμε ότι μπορούμε προχωρώντας, για να αποκαλυφθεί το πεπρωμένο μας. Του Γιάννη Γαβρά, με αυτή την έκδοση, νομίζω αποκαλύφθηκε. Ο ίδιος αυτοπραγματώθηκε μετουσιώνοντας, και είναι σαν να ξαναγέννησε όλα τα πνιγμένα χρόνια και σαν να ξαναγεννήθηκε μαζί με τον ήρωά του, που ενηλικιώθηκε, που έγινε δηλαδή ο καλύτερος γονιός του εαυτού του. Γι’ αυτό σήμερα μπορούμε να  ανάψουμε το πρώτο κεράκι για τα πρώτα λογοτεχνικά του γενέθλια και να του ευχηθούμε ολόψυχα: Χρόνια πολλά!

Σε αυτό το σημείο, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ, στο πρώτο κείμενο (με τίτλο «Η επανάσταση πνίγηκε») που με καθήλωσε και δεν σταμάτησα να λέω στον Γιάννη ότι έπρεπε να γράψει ένα βιβλίο, που μέσα σε όλα έγραφε:

«Η επανάσταση πνίγηκε μέσα σε θάλασσες ποτού, σε μεθυσμένες νύχτες καταστροφής, στα κόκκινα μάτια, σε ανόητα φιλιά, στο αλόγιστο ξόδεμα του χρόνου. Πέρασα και καλά, μα σαν ήρθε η ώρα, το αλκοόλ που μου «έδινε» απλόχερα τον πρώτο καιρό, ήρθε σαν τοκογλύφος πιστωτής (τύφλα να ‘χει το ΔΝΤ), όχι μόνο να μου τα πάρει όλα, μα και να με ρίξει στην ανημπόρια, στην αρρώστια και στο χάσιμο του ίδιου μου του εαυτού.
Όμως επέζησα, βγήκα από την κόλαση, ξαναγύρισα στη ζωή και τώρα είμαι εδώ, έχω εμένα και παλεύω


«Η μεγαλύτερη μάχη που θα νικήσεις ποτέ…» λένε οι σοφοί ανατολίτες «…είναι εκείνη που μπόρεσες να την αποφύγεις». Ο Κώστας, ο ήρωας του Σαμποτάζ, δεν την απέφυγε, ο Γιάννης, όμως, νίκησε μετουσιώνοντάς την.
Μακάρι μέσα από αυτό το βιβλίο, πολλοί άνθρωποι να νικήσουν στην πιο μεγάλη μάχη της ζωής τους, αποφεύγοντάς την, και όσοι δεν μπόρεσαν να την αποφύγουν, να καταφέρουν να την μετουσιώσουν. Είναι άλλωστε ότι πιο θαυμαστό και ηρωικό μπορεί να κάνει ο άνθρωπος.
Και όπως έγραψε για το Σαμποτάζ, και η Χάρις Κατάκη:
«Ο Κώστας, ο ήρωας της νουβέλας του Γαβρά, είναι ένας «επαναστάτης» που δεν προσπαθεί να σώσει τον κόσμο αλλά πιστεύει ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει λίγο καλύτερος, αν προσπαθήσει ο καθένας μας να σώσει τον εαυτό του και αν αντιμετωπίζει τους άλλους με κατανόηση και συμπόνια. Η αποφθεγματική του ρήση «Αυτός ο πάτος θα έχει πολύ ταβάνι» συμπυκνώνει το μήνυμα ολόκληρου του βιβλίου».

Υγ. Δεν μπορώ επίσης να μην αναφέρω την γενναιοδωρία του Βασίλη Βασιλικού, που έβαλε και εκείνος το μαγικό χέρι του γι’ αυτήν την έκδοση.


* Η Κρυσταλία Πατούλη είναι δημοσιογράφος – σύμβουλος ψυχικής υγείας

** Η Δύναμη του Μυρμηγκιού, του Ηλία Λυκούδη, εκδ. Ερευνητές/ΚΕΘΕΑ.

--
Βίντεο της παρουσίασης στον Ιανό:



--
Via: https://www.fractalart.gr/sampotaz/  
 
 

 

Για τα "Αδέσποτα", από την Αγγελική Κυβέλου





Αδέσποτα
Αρχίζω από τις ευχαριστίες:
Ευχαριστώ κατ’ αρχάς την Κρυσταλία που με πρόγκιξε για να κάνω το σεμινάριο, που μου πρότεινε σήμερα να κάνω την παρουσίαση του βιβλίου, που με εξανάγκασε να την αγαπήσω τόσο πολύ.
Χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι ανάμεσα σε αδέσποτα, τον Γιάννη και την αγαπημένη μου αδέσποτη συμμαθήτρια Μαρία, που βρισκόμαστε στο φιλόξενο χώρο της αδέσποτης Χρυσούλας.
Ευχαριστώ πολύ όλους και όλες που βρίσκεσθε εδώ σήμερα, και ευχαριστώ βεβαίως και όλα εκείνα πρόσωπα που αυτομόλησαν και βρήκαν καταφύγιο σε αυτό το βιβλίο, και άλλα πρόσωπα που παρευρίσκονται και αυτά σε αυτήν εδώ την αίθουσα που ο καθένας από εμάς φέρει, κουβαλάει μαζί του, συντροφεύεται, αυτούς τους άλλους, ευεργετικούς ή δύσκολους, που συνέβαλαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να βρισκόμαστε τούτη τη στιγμή μαζί σε αυτή την αίθουσα. Τέλος ευχαριστώ πολύ τα αδέσποτα, όλα τα παιδιά και τους εφήβους και όλα εκείνα τα πρόσωπα που ξεπηδούν και χρωματίζουν την σημερινή μας συνάντηση.

Πήρα στα χέρια μου βιβλίο. Κοίταξα το εξώφυλλο, ξεφύλλισα τις σελίδες, μύρισα το χαρτί και χάθηκα στη φωτογραφία της Κρυσταλίας. Το κοριτσίστικο της κεφάλι γέρνει από τη μια μεριά στέκοντας δεκτική, στοχαστική, ευαίσθητη, σταθερή. Ποια μεριά να ακολουθήσω αυτή με τα μαύρα στίγματα σε κίτρινο κύκλο ή με τα σταυρουδάκια στα αριστερά της;

Διάβασα τις αφηγήσεις. Πώς να μιλήσω για το βιβλίο; Αυτό έχει τόσα επίπεδα για μένα. Πώς να μιλήσω για τους κύκλους που έκανε στο νερό η πέτρα πέφτοντας; 45 αφηγήσεις για την παιδική και εφηβική ηλικία. Αφηγούμαι, από και ηγούμαι, τα βάζω σε σειρά.
Πώς στο «εδώ και τώρα» αναθρώσκει το «εκεί και τότε»;
Πώς το παρελθόν δίνει το «παρών», όπως συμπεριλαμβάνεται στο τώρα και όπως αρτιώνει το εδώ;
Το βιβλίο «Αδέσποτα» είναι ένα κομμάτι αυτής της αφήγησης.
Στην παιδική και εφηβική ηλικία τα γεγονότα πέφτουν σφοδρά αφήνοντας πίσω τους καλδέρες και κρατήρες δημιουργώντας το γόνιμο κενό που ο σπόρος του ανθρώπου δύναται να ευδοκιμήσει.
Κάποιες αφηγήσεις μου θυμίζουν ανθρώπους και κάποιοι άνθρωποι μου θυμίζουν αφηγήσεις.
Τα «Αδέσποτα» είναι ένα βιβλίο που με δελεάζει γιατί αποκαλύπτει τη δημιουργικότητα, η οποία έφερε τον αδύναμο, εύθραυστο, τραυματισμένο εαυτό σώο –ή σχεδόν σώο- στο εδώ και τώρα. Τη δημιουργικότητα του κάθε συμμετέχοντα  και της καθεμιάς συμμετέχουσας και πιο πολύ της δημιουργού του Κρυσταλίας Πατούλη. Στέκομαι με δέος στη δική της δημιουργικότητα, να δώσει ζωή στην «Αφήγηση ζωής», που είναι ο λόγος του ενήλικα για το δικό του παιδί και έφηβο, η συμφιλίωση με ό,τι δικό του έχει ψυχραθεί, η σύνδεση με την ευθραυστότητά του και η τιμή, ο σεβασμός και η συμπερίληψη στο Εδώ και Τώρα. 

Τίποτα στη ζωή δεν είναι σταθερό, το μόνο σταθερό είναι η αλλαγή. Η παρατήρηση των αλλαγών, η επίγνωση της προσωρινότητας καταστάσεων και προσώπων, η συνειδητοποίηση της θνητότητας, ανοίγει το δρόμο στη λογική, το πένθος, τη πνευματικότητα και τη δημιουργικότητα.
Μήπως η δημιουργικότητα είναι απλά στάδιο του πένθους; Ή και η λύση του ως υπέρβαση της λύπης της απώλειας;
Η πορεία μας είναι μια συνεχής αλλαγή, δημιουργώ το δρόμο να φτάσω στο προορισμό μου, ο οποίος δεν υπάρχει ακόμα, απλά συνδημιουργείται καθώς τα βήματά μου τον χαράζουν.
Όπου η προσοχή πέφτει ο κόσμος φωτίζεται (Καζαντζάκης).
Η Κρυσταλία έστησε το στημόνι –μας μάζεψε και δημιούργησε το χώρο που δεν υπήρχε πριν- αυτόν της Αφήγησης Ζωής και εκεί ξετυλίχθηκαν τα νήματα και οι διαφορετικές ιστορίες εμπλούτισαν το πρόσωπο και τους ακροατές, τα νήματα γίνανε υφάδι που πλέχτηκε γύρω από το στημόνι και το στέρεο ύφασμα δημιούργησε το Χώρο. Η Κρυσταλία έδωσε Τόπο, γη στα δικά και ξένα αδέσποτα. Η δημιουργικότητά της είναι ηθική. Η μέση φωνή, αυτή είναι η κοινή ανθρώπινη μοίρα. Η μέση φωνή, ενεργώ και παθαίνω: φωτίζω το παιδί, λαμπρύνεται ο ενήλικας, στρέφω την προσοχή μου στην ευθραυστότητα σου, σε ενδυναμώνω και ενδυναμώνομαι.
Αυτό απλά είναι αγάπη με σεβασμό.

Ευχαριστώ από καρδιάς όλους σας
Αγγελική Κυβέλου, Ψυχοθεραπεύτρια - Σύμβουλος Κέντρου Συμβουλευτικής Χαροκόπειου Παν/μίου
 
14-02-2020 
Παρουσίαση στο βιβλιοπωλείο BOOKWORLD:


Σεμινάριο Αφήγηση Ζωής

H ζωή δεν είναι αυτή πoυ έζησε κανείς αλλά αυτή πoυ θυμάται και όπως τη θυμάται για να την αφηγηθεί. Gabriel García Márquez

Γράφω για να μην ξαναγράψω ποτέ.

Γράφω γιατί είμαι πολλά πρόσωπα.

Γράφω, για να μην ξαναϋπάρξουν αυτά τα πρόσωπα που είμαι,

αλλά ένα και μοναδικό πρόσωπο,

που δεν γράφει

Ελεονώρα Σταθοπούλου, Καλο αίμα κακό αίμα, εκδ. Eστία

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου