ΛΥΚΟΣ του Χρήστου Χατζόπουλου

Κρυμμένος . Περιμένω .

Αχ πόσο λαχταρώ εκείνη την ασημένια λιακάδα του φεγγαριού .

Πότε θα’ ρθει ;

Πότε θα’ ρθει εκείνη η ώρα του κρύου τρέμουλου, η ώρα της αρχέγονης ανατριχίλας ;

Εκείνη η στιγμή που ξεχύνομαι μέσ’ απ’ το κορμί μου, η στιγμή που θα βγάλω το ουρλιαχτό ;

Δεν μπορεί μια καταιγίδα να δαμάσει τη φωτιά που τρέχει στις φλέβες μου .

Καμιά παγίδα δεν αντέχει τον άγριο χορό με τη σελήνη, το τσαλακωμένο μου κουφάρι που γίνεται καπνός…..

Όταν οσμίζομαι στον άνεμο πούθε έρχεται ο φόβος, ανατριχιάζουν τα φτερά μου και διάπυρες βελόνες τρυπάνε το μυαλό μου .

Κάπου εκεί έξω ξέρω εσύ με περιμένεις .

Κάθε σταγόνα του ιδρώτα σου λιώνει τα ρουθούνια μου .

Κάθε σου αλύχτισμα διεγείρει τα αυτιά μου .

Κι’ όταν το βλέμμα σου ψάχνω μες το σκοτάδι, τρέχα .

Τρέχα όσο πιο μακριά μπορείς, μην συναντήσεις το άσπρο των ματιών μου .

Μην δεν προλάβεις την πράσινη φλόγα να σβήσεις .

Γιατί με κάλεσες μικρή μου μάγισσα ;

Δε σου έφτασαν τόσα ξωτικά που πλάνεψες με γλυκές τσουκνίδες στην ποδιά σου ;

Δε σου αρκούσε να ζεσταίνεις τα δέντρα μ’ ένα σου χάϊδεμα, το τραγούδι του δάσους να πλέκεις με αρχαίες μελωδίες ;

Αρκούσε μόνο στην ομίχλη να πνίγεις τον καημό της μοναξιάς σου, στη βροχή να ξεπλένεις τις ζωές σου .

Ας προσευχόσουν κάτι άλλο στα πνεύματα της γης και του αέρα ...

…..που ορίζεις .

Πόσο μακριά θέλεις να φτάσεις μετά ΄πο τόσους κύκλους, ξέρω να σου πω, μα θα πονέσει .

Στο όριο που χάνεται το γήινο μικρούτσικο μας ασυνείδητο κι’ αρπάζει την μπάλα που καίει ατελεύτητα, εκεί που ξεγλιστράει μ’ ένα τρανταχτό φτερούγισμα η κατανόηση και συγκρούεται με την τρέλα .

Κι’ ύστερα θαρρείς έρχεται η γαλήνη ;……

Με κάλεσες .

Σε βλέπω, σε οσφραίνομαι, στα νώτα σου η σκιά μου πλησιάζει και τώρα πια δεν είμαι ΄γω αυτός που ήμουν .

Γύρνα να με κοιτάξεις έτσι όπως καρφώνονται οι πύρινες κόγχες των ματιών μου στο λευκό ποταμάκι της πλάτης σου….

Σε κοιτώ ν’ απομακρύνεσαι κι΄ οι χτύποι της καρδιάς μου ξυπνήσαν τη σελήνη που περιμένει, μα τους κρατώ με τα δυό μου χέρια, μην ακούσεις και τρομάξεις .

Σε τούτο τον πλανήτη σκοτώσαν όλα μου τ’ αδέρφια κι’ έμεινα το γάλα σου να πίνω .

Του αίματος την μυρωδιά σα λύτρωση προσφέρεις, να εκτοξεύομαι κάθε νυχτιά σε άλλους γαλαξίες, σε χρόνους που λες, δεν ζήτησες να ξέρεις .

Εάν γυρίσω, μιλιά δεν θα’ χω πια να πω .

Κι’ αν μείνεις στο υγρό το δάσος να προσμένεις το ταξίδι…

Ρίξε μια σφαίρα και για μένα .