Το ραντεβού με τη λευκή σελίδα. Της Δάφνης Καλογεροπούλου

"[...] Νομίζω ότι οι αναγνώστες έχουν τρομερό ένστικτο. Πάντα καταλαβαίνουν τι είναι αυθεντικό και τι όχι. Και για μένα οι πληγές, τα μυστικά, οι σκοτεινές πτυχές που απελευθερώνονται και μεταβολίζονται σε τέχνη είναι απ' τα πιο αυθεντικά κομμάτια που διαθέτουμε." Η ψυχοθεραπεύτρια - συγγραφέας Δάφνη Καλογεροπούλου αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη τη δημιουργική εμπειρία της συγγραφής -από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο- του βιβλίου της Κοίταξέ με για να δω ποια είμαι, εκδόσεις Κέδρος, 2014

Όταν με καλούν σε σεμινάρια δημιουργικής γραφής, έχοντας συχνά απέναντί μου ένα κοινό ταλαντούχων και πολυδιαβασμένων ανθρώπων, που πολλές φορές αντιμετωπίζουν δυσκολία να αρχίσουν ή να ολοκληρώσουν ένα βιβλίο, συχνά, λέω το εξής:
Η επαφή με τη λευκή σελίδα έχει πολλά κοινά με το πρώτο μας ραντεβού.

Κατά την ετοιμασία μας για το πρώτο αισθηματικό ραντεβού πιθανόν να νιώθουμε αμηχανία. Να μην έχουμε ιδέα του τι θα γίνει ή πως να συμπεριφερθούμε.
Πιθανόν, να νιώθουμε άγχος. Φόβο, την αδρεναλίνη να κυλά στις φλέβες μας, ενθουσιασμό, ή όλα αυτά μαζί. Έτσι, αν τα συναισθήματά μας έχουν υπερβολική ένταση, πιθανόν, να μας παγώσουν και να αναβάλλουμε το ραντεβού.

Αντίστοιχα, το ραντεβού με την λευκή σελίδα είναι πιθανόν να αναβληθεί για παρόμοιους λόγους και η πειθαρχία στο να εμφανίζεται κανείς στο ραντεβού του, ανεξάρτητα με τις διαθέσεις του, ίσως και να είναι ένα απ’ τα κριτήρια που διαχωρίζουν έναν άπειρο συγγραφέα από έναν πιο έμπειρο.

Στο αισθηματικό ραντεβού είναι πιθανόν να προσπαθήσαμε να εντυπωσιάσουμε τον άλλον μιλώντας ακατάπαυστα, λέγοντας πολύ περισσότερα απ’ όσα μας ζήτησε να μάθει. Πολλές φορές μπορεί να τρόμαξε, ή να μας υποτίμησε, ή να βαρέθηκε.

Αντίστοιχα, στο ραντεβού με τη σελίδα, αν παραφορτώσουμε την έκφρασή μας από την αρχή, αυτομάτως καταργούμε τη μαγεία της δράσης και της αντίδρασης, της ψυχολογικής δράσης των ηρώων και της ψυχολογικής αντίδρασης των αναγνωστών, καταργούμε, όπως και στο αισθηματικό ραντεβού, τη μαγεία του μυστηρίου, της ανακάλυψης, της ταύτισης, της ανατροπής, της κλιμάκωσης, της επίλυσης, της κάθαρσης, κτλ. με λίγα λόγια όλα όσα ονομάζουμε πλοκή.

Αν στο αισθηματικό ραντεβού προσπαθήσουμε να φανταστούμε τι θα ήθελε να ακούσει ο/η παρτενερ μας για να του γίνουμε αρεστοί, στο τέλος δεν θα βρούμε τίποτα να πούμε, ή απ’ την πολύ προσπάθεια θα τα λέμε όλα πρόωρα.

Αντίστοιχα, αν μας νοιάζει η έγκριση των αναγνωστών πιο πολύ απ’ ότι μας νοιάζει το όραμά μας, ίσως και να μας συντρίψει η τελειομανία, τίποτα να μην μοιάζει αρκετό- άξιο να ειπωθεί και κάθε πρόωρη σελίδα θα σκιστεί με μανία, προτού της δώσουμε την ασφάλεια, τη φροντίδα, το χώρο και τον χρόνο που χρειάζεται για να ανθίσει.

Τέλος, αν θέλουμε να ξέρουμε απ’ το πρώτο αισθηματικό ραντεβού που πρόκειται να καταλήξει η σχέση, αν για παράδειγμα σκεφτόμαστε το γάμο, το πιο πιθανόν είναι πως ο έρωτάς μας θα είναι ανεκπλήρωτος. Διότι, στην ουσία δεν θα μας ενδιαφέρει ο άνθρωπος που έχουμε απέναντί μας, ούτε το να φτιάξουμε μαζί του ένα μωσαϊκό στιγμών που θα μας οδηγήσει στο γάμο. Θα μας απασχολεί πιο πολύ ο προορισμός απ’ ότι το ταξίδι και με αυτόν τον τρόπο δεν θα απολαύσουμε ούτε τον προορισμό, μα ούτε και το ταξίδι.
Αντίστοιχα, με τη σελίδα, αν θέλουμε να ξέρουμε απ’ την πρώτη στιγμή το που θα μας οδηγήσει, αν θέλουμε από την πρώτη μας απόπειρα να δημιουργήσουμε ένα συμπαγές βιβλίο, αν θέλουμε να αποφύγουμε το ταξίδι του Καβάφη, τότε θα ανήκουμε πιθανόν στις πάμπολλες περιπτώσεις συγγραφέων που τα κείμενά τους μένουν στη σκιά γιατί ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν.

Κατά τη συγγραφή του νέου μου βιβλίου με τίτλο «Κοίταξέ με για να δω ποιά είμαι» εκδ. Κέρδος, ένιωσα πολλές φορές όλα τα παραπάνω. Δίστασα πολλές φορές να εμφανιστώ στο ραντεβού μου με τη σελίδα και είχα αμφιθυμία. Κι αυτό διότι, μιλά για ένα θέμα πολύ λεπτό και αμφιλεγόμενο, που μου γέννησε αντιστάσεις:

Αφηγείται τον έρωτα δυο γυναικών σε μια ομάδα ψυχοθεραπείας. Οι δυο αυτές γυναίκες ξεκινούν την πορεία τους ως εχθροί, όμως με μια σειρά ανατροπών σταδιακά καταλαβαίνουν πως τους ενώνουν πολύ περισσότερα απ’ όσα τους χωρίζουν. Θα αρχίσουν να αναδύονται από μέσα τους συναισθήματα που ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν νιώσει. Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Θα μπορέσουν να τα αποδεχθούν;

Κατά τη συγγραφή του, προσπάθησα πάντα να διατηρήσω τις ισορροπίες, χωρίς όμως, να νοθεύσω αυτό που είχα να πω. Είναι μια ιστορία για τις σχέσεις, τη μοναξιά, τον πόνο, την ανάγκη για έγκριση και, τελικά, την πανανθρώπινη οδύνη της διαφορετικότητας. Προσπάθησα να αναδείξω τα δικαιώματα του ανθρώπου σ’ ένα ταξίδι προς την αποδοχή για όλα τα μυστικά που ο καθένας μας έχει θαμμένα. Αυτό δεν ήταν εύκολο εγχείρημα.

Παρόλο που το θέμα της ομοφυλοφιλίας είναι προκλητικό για τα ελληνικά δεδομένα, θεώρησα χρέος μου να το θίξω, και μάλιστα να κοινοποιήσω πράγματα γι’ αυτό από ψυχοθεραπευτική σκοπιά. Να μιλήσω για την ντροπή που όλοι μας κουβαλάμε, ντροπή που απομακρύνει τους άλλους και δεν αφήνει κανέναν να μας μάθει αληθινά. Ένα απ’ τα μηνύματα του βιβλίου είναι ακριβώς αυτό, ότι ζούμε μια ζωή γεμάτη κρυψώνες, γιατί φοβόμαστε την απόρριψη. Νομίζουμε ότι δεν μας αγαπάνε, αλλά ουσιαστικά απλώς δεν μας ξέρουν.

Όταν έφτασε στο τυπογραφείο ήξερα πως έχω κάνει το σωστό. Πως έχω εφαρμόσει αυτό που πάντα συμβουλεύω τους συγγραφείς να κάνουν: Τους λέω να επιλέγουν για θέματά τους όσα τους έχουν πονέσει, ντροπιάσει, στιγματίσει. Κι αυτό διότι πιστεύω πως όσα κατακρίνουμε στον εαυτό μας, ίσως και να είναι η δύναμή μας. Όσα μας έχουν συνθλίψει, γίνονται η ταυτότητά μας, αν ξεπεραστούν.

Νομίζω ότι οι αναγνώστες έχουν τρομερό ένστικτο. Πάντα καταλαβαίνουν τι είναι αυθεντικό και τι όχι. Και για μένα οι πληγές, τα μυστικά, οι σκοτεινές πτυχές που απελευθερώνονται και μεταβολίζονται σε τέχνη είναι απ' τα πιο αυθεντικά κομμάτια που διαθέτουμε.-

Κοίταξέ με για να δω ποια είμαι, Δάφνη Καλογεροπούλου, Κέδρος, 2014

--

Via: http://tvxs.gr/news/biblio/ranteboy-me-ti-leyki-selida-tis-dafnis-kalogeropoyloy

ΛΥΚΟΣ του Χρήστου Χατζόπουλου

Κρυμμένος . Περιμένω .

Αχ πόσο λαχταρώ εκείνη την ασημένια λιακάδα του φεγγαριού .

Πότε θα’ ρθει ;

Πότε θα’ ρθει εκείνη η ώρα του κρύου τρέμουλου, η ώρα της αρχέγονης ανατριχίλας ;

Εκείνη η στιγμή που ξεχύνομαι μέσ’ απ’ το κορμί μου, η στιγμή που θα βγάλω το ουρλιαχτό ;

Δεν μπορεί μια καταιγίδα να δαμάσει τη φωτιά που τρέχει στις φλέβες μου .

Καμιά παγίδα δεν αντέχει τον άγριο χορό με τη σελήνη, το τσαλακωμένο μου κουφάρι που γίνεται καπνός…..

Όταν οσμίζομαι στον άνεμο πούθε έρχεται ο φόβος, ανατριχιάζουν τα φτερά μου και διάπυρες βελόνες τρυπάνε το μυαλό μου .

Κάπου εκεί έξω ξέρω εσύ με περιμένεις .

Κάθε σταγόνα του ιδρώτα σου λιώνει τα ρουθούνια μου .

Κάθε σου αλύχτισμα διεγείρει τα αυτιά μου .

Κι’ όταν το βλέμμα σου ψάχνω μες το σκοτάδι, τρέχα .

Τρέχα όσο πιο μακριά μπορείς, μην συναντήσεις το άσπρο των ματιών μου .

Μην δεν προλάβεις την πράσινη φλόγα να σβήσεις .

Γιατί με κάλεσες μικρή μου μάγισσα ;

Δε σου έφτασαν τόσα ξωτικά που πλάνεψες με γλυκές τσουκνίδες στην ποδιά σου ;

Δε σου αρκούσε να ζεσταίνεις τα δέντρα μ’ ένα σου χάϊδεμα, το τραγούδι του δάσους να πλέκεις με αρχαίες μελωδίες ;

Αρκούσε μόνο στην ομίχλη να πνίγεις τον καημό της μοναξιάς σου, στη βροχή να ξεπλένεις τις ζωές σου .

Ας προσευχόσουν κάτι άλλο στα πνεύματα της γης και του αέρα ...

…..που ορίζεις .

Πόσο μακριά θέλεις να φτάσεις μετά ΄πο τόσους κύκλους, ξέρω να σου πω, μα θα πονέσει .

Στο όριο που χάνεται το γήινο μικρούτσικο μας ασυνείδητο κι’ αρπάζει την μπάλα που καίει ατελεύτητα, εκεί που ξεγλιστράει μ’ ένα τρανταχτό φτερούγισμα η κατανόηση και συγκρούεται με την τρέλα .

Κι’ ύστερα θαρρείς έρχεται η γαλήνη ;……

Με κάλεσες .

Σε βλέπω, σε οσφραίνομαι, στα νώτα σου η σκιά μου πλησιάζει και τώρα πια δεν είμαι ΄γω αυτός που ήμουν .

Γύρνα να με κοιτάξεις έτσι όπως καρφώνονται οι πύρινες κόγχες των ματιών μου στο λευκό ποταμάκι της πλάτης σου….

Σε κοιτώ ν’ απομακρύνεσαι κι΄ οι χτύποι της καρδιάς μου ξυπνήσαν τη σελήνη που περιμένει, μα τους κρατώ με τα δυό μου χέρια, μην ακούσεις και τρομάξεις .

Σε τούτο τον πλανήτη σκοτώσαν όλα μου τ’ αδέρφια κι’ έμεινα το γάλα σου να πίνω .

Του αίματος την μυρωδιά σα λύτρωση προσφέρεις, να εκτοξεύομαι κάθε νυχτιά σε άλλους γαλαξίες, σε χρόνους που λες, δεν ζήτησες να ξέρεις .

Εάν γυρίσω, μιλιά δεν θα’ χω πια να πω .

Κι’ αν μείνεις στο υγρό το δάσος να προσμένεις το ταξίδι…

Ρίξε μια σφαίρα και για μένα .

Για τη βιασύνη και την αναμονή - Χρήστος Χατζόπουλος δημοσίευση από ελεύθερη σκέψη

Πόσο οξύμωρη είναι η φράση του τίτλου! Να τρέχεις να προλάβεις, να βιάζεσαι με οδηγό το “ο χρόνος είναι χρήμα, ζωή, αφθονία” κι, παρ’όλα αυτά, να είσαι καταδικασμένος να περιμένεις! Τι να περιμένεις, όμως; Το μετρό; Να αδειάσει τραπέζι στην καφετέρια μήπως; Ή πότε θα ρθει η σειρά σου στην ουρά της τράπεζας;

Όχι. Σίγουρα όχι… Αν βιαστείς, πράγματα όπως τα παραπάνω σίγουρα θα τα πετύχεις και η αναμονή θα εκμηδενιστεί! Δε μιλώ για κάτι τόσο πεζό. Η φράση του τίτλου αφορά κάτι πιο ουσιώδες, πιο ενδιαφέρον και πιο αγωνιώδες : την ίδια τη ζωή! Τα όνειρα μας, τις φιλοδοξίες και τους στόχους μας! Το αδιάκοπο κυνήγι μιας ακαθόριστης, αδιόρατης κατάστασης που αρεσκόμαστε να καλούμε ευτυχία…

Ο Arthur Schopenhauer (1788-1860), Γερμανός φιλόσοφος, κάποτε αποτύπωσε την εξής σκέψη :

”Όταν, στο τέλος της ζωής τους, οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτάζουν προς τα πίσω, ανακαλύπτουν ότι έζησαν όλη τους τη ζωή εν αναμονή. Με έκπληξη θα συνειδητοποιήσουν ότι αυτό που άφησαν να τους διαφύγει χωρίς να το εκτιμήσουν και να το απολαύσουν, δεν ήταν άλλο από τη ζωή τους. Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος, ξεγελασμένος από την ελπίδα, χορεύει προς την αγκαλιά του θανάτου.”

Πολύ απαισιόδοξος ο Σοπενάουερ, σίγουρα. Κύριο χαρακτηριστικό του εξάλλου. Παρ’όλα αυτά, αν αφαιρεθούν οι βαρύγδουπες εκφράσεις με τη φαιά απόχρωση, μένει ένα απόσταγμα σοφίας που μπορεί να προβληματίσει όλους εμάς τους ανεμοδαρμένους από τη λαίλαπα του χρόνου και της ζωής σε fast forward που ζούμε.

Πόσες φορές πνιγήκαμε σε μια θάλασσα μετριασμού και νωχελικότητας, απραγίας και μιζέριας όταν έφτασε η στιγμή της διεκδίκησης : σε μια δουλειά, σε έναν έρωτα, σε μια ευκαιρία ζωής; Και, παράλληλα, πόσες φορές σαν ασπάλακες, σαν υπνωτισμένοι και άνιωθοι δεν διακρίναμε καν την ευκαιρία, δεν αισθανθήκαμε το μομέντουμ, δε νιώσαμε καν τον άερα, την ώθηση από το τρένο που πέρασε εκατοστά από το πρόσωπο μας, το τρένο που περιμέναμε όλο μας τη ζωή από τότε που μέσα μας είχαν κρυσταλλωθεί κάποιοι πόθοι και κάποια θέλω, μύχια μα τόσο ελκυστικά.

Κι, όμως, εμείς μίζεροι και πεζοί χωρίς την παραμικρή έμπνευση, την παραμικρή φαντασία και δύναμη ψυχής τα προσπεράσαμε, παραδοθήκαμε στη ραθυμία “της συνωμοσίας του σύμπαντος” κατά το λαοπλάνο, αερολόγο Κοέλιο. Όχι μόνο καταθέσαμε τα όπλα αλλά ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΤΑ ΣΗΚΩΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥΣ.

Έχω πραγματικά απηυδήσει να βλέπω ανθρώπους, νέους κυρίως, να βαριούνται, να αδυνατούν να σκεφτούν και να προβληματιστούν, να αδυνατούν να εξοργιστούν και να αγαπήσουν, να ποθήσουν και να παλέψουν για αυτά που θέλουν. Αλλά το πραγματικά τραγικό είναι να προωθείται αυτή η λογική σα μια νοοτροπία ζωής, μια κοσμοθεωρία όπου κάπου, κάπως, κάποτε σαν μια αυτόκλητη και νοήμων αλλαγή  θα έρθει ο τροχός “να γυρίσει”… Μια νοοτροπία που βασίζεται στο φραπόγαλο, τα εύκολα θεάματα του διαδικτύου και των πολυμέσων, της αερολογίας, της ΑΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ και της ΑΝΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ ΤΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΧΡΟΝΟΥ…

Μια ρουτίνα ενδεικτική της ύπνωσης του μυαλού και της απελπιστικής έλλειψης στόχων, αναζητήσεων και προορισμών. Προσέξτε, όμως, ΟΧΙ ΚΕΝΟΔΟΞΙΩΝ ΟΥΤΕ ΦΙΛΟΔΟΞΙΩΝ. Γιατί η ρουτίνα της πενθήμερης “δουλίτσας” (και δεν υποτιμώ τη δουλειά της ημιαπασχόλησης ή του προσωρινού ή της επιβίωσης ακόμη κι αν δε σχετίζεται με τις σπουδές ή τις κλίσεις μας γιατί απλούστατα δεν αναφέρομαι σε αυτή ΑΛΛΑ σε όλους/όλες που το όνειρο τους ήταν να βγάλουν λεφτά δουλεύοντας !!!) και του “ελεύθερου χρόνου της φωτογραφίας” δηλαδή του γυμναστηρίου, της νυχτερινής διασκέδασης, των εξορμήσεων και των θεαμάτων που ως μόνο στόχο έχουν το να δείξουν “πόσο καλά περνάμε” και να τονώσουν την αυτοπεποίθησης (ή μήπως κόμπλεξ) μας μέσω φωτογραφιών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βρίθει ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΚΕΝΟΔΟΞΙΩΝ…

Αυτοί είμαστε δίχως καμία αμφιβολία…

Η πραγματικά παράξενη αντίθεση είναι ότι, ταυτόχρονα με την κατασπατάληση ζωτικού χρόνου και την έκπτωση του νου και της σκέψης σε δραστηριότητες του φαίνεσθαι και της διεκπεραίωσης που μειώνουν τη διαύγεια του πνεύματος και μας εθίζουν στη μετριότητα και την στασιμότητα, ΔΕΡΝΟΜΑΣΤΕ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ από μια αόριστη, πανταχού παρούσα και παντοδύναμη βιασύνη. Ένα κυνήγι με το χρόνο ώστε να προλάβουμε! Τι;;;
Τον ίδιο το χρόνο!

Στην καθημερινότητα μας διάχυτη υπάρχει αυτή η βιασύνη… Να τελειώνουμε… Να φύγει το 8ωρο για να πάμε σπίτι… Να φύγουν οι καθημερινές να έρθει το σ/κ… Να φύγει ο χειμώνας και να ρθει το καλοκαίρι ώστε να ρθει ο μήνας των διακοπών…. Να φύγει η σχολή να ξεμπερδεύουμε ώστε να μην ξαναχρειαστεί να διαβάσουμε ή να μάθουμε… Να φύγει ο στρατός να ξαναγυρίσουμε σπιτάκι μας… Να φύγει η περίοδος που μένουμε με τους γονείς ώστε να είμαστε ελεύθεροι κι ωραίοι….

Ξέρετε, όμως, τι τρέχει ακριβώς;; Ξέρετε που οδηγεί αυτή η θολή, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό και δίχως μια απαραίτητη πνευματική αναζήτηση και αυτογνωσία, εμμονή; Αυτή η μίζερη λογική του να ξεμπερδεύουμε; Του να “είμαστε εδώ” αλλά τελικά να μην είμαστε;

Έχετε ιδέα πόσο ανόητο και ανώριμο στη σκέψη είναι να φωνάζεις, να σπρώχνεις, να οδύρεσαι ώστε να φτάσεις στο γκισέ των εισιτηρίων και στο τέλος να συνειδητοποιείς ότι ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΣΟΥ;;;; Ή κάτι άλλο! Έχετε ποτέ σκεφτεί πόσο λιπόψυχοι, κενοί και δειλοί έχουμε γίνει στη σκέψη και τους στόχους μας ώστε πολλές φορές γατζωνόμαστε σε κάτι, ένα θέλω ή μια κατάσταση που εξάπτει την (ισχνή) φαντασία μας χωρίς, εν τέλει, να έχουμε ιδέα αν και γιατί μας αρέσει ή πως θα την αξιοποιήσουμε σαν ευκαιρία για χαρά, διασκέδαση και ψυχαγωγία;;

Εδώ έρχεται η πρώτη κατάρριψη του Κοελικού αξιώματος. Ή μάλλον κατάρριψη δεν θα το λεγα. Γιατί οι αναγνώστες, όλοι και όλες εσείς, θα αποφασίσετε αν είναι μια κατάρριψη ή, απλά, μια αποτυχημένη προσπάθεια από μεριά του γράφοντος.

• “Όταν προσπαθείς να αποκτήσεις κάτι, το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να νομίζεις ότι το θέλεις πολύ”

Κι όταν γράφω “το θέλεις πολύ”, εννοώ ότι αποτελεί μια επιδίωξη ή έναν σημαντικό στόχο. Θα μιλήσω με ένα παράδειγμα. Έστω ότι θες να γνωρίσεις ένα μεγάλο έρωτα ή ακόμη και αγαπήσεις. Καλλωπίζεσαι, φροντίζεις την εμφάνιση σου, βγαίνεις έξω, κάνεις γνωριμίες, δίνεις ευκαιρίες και δοκιμάζεις εμπειρίες. Όμως, μια σειρά από προβλήματα που προκύπτουν φανερώνουν πως ό,τι “πόθησες” και προσπάθησες να αποκτήσεις δεν ήταν αυτό που νόμιζες. Μπορεί να φοβηθείς ότι το ταίρι σου γίνεται πολύ δοτικό και, ταυτόχρονα, κτητικό αν και, αρχικά, αυτό που ποθούσες ήταν να αποκτήσεις μια μόνιμη σχέση! Ή, αντιθέτως, μπορεί να νόμιζες ότι θες κάτι εφήμερο, μιας σχέση σωματικής επαφής αλλά στην πορεία διαπίστωσες πόσο κενός είσαι αν δεν υπάρχει συναίσθημα και κάποιο δέσιμο! ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ!

Τίποτα από αυτά δεν ισχύει… Η αλήθεια είναι μια! Ότι δε μπόρεσες ούτε καν να καταλάβεις τον εαυτό σου! Τα θέλω σου! Τα όνειρα ή έστω τις ανάγκες σου! Πως θα ταν δυνατό ανώριμε, άνιωθε και άσκεφτε άνθρωπε να νιώσεις την ύπαρξη και τις ανάγκες του συντρόφου σου! Βιάστηκες να ερωτευθείς-να “αγαπήσεις” ή να κατακτήσεις απλά χωρίς ο ίδιος να ξέρεις τι θέλεις… Τι έχεις στον ίδιο σου τον νου! Χωρίς να αφουγκραστείς τον ίδιο σου τον εαυτό.

Και, πραγματικά, είναι υπερφίαλο και άτοπο να πει κανείς ότι αυτό είναι που λέμε τετριμμένα “μαθαίνω από τα λάθη μου”! Όταν δεν έχεις προορισμό ή στόχο, όταν μια ζωή θαλασσοδέρνεις σε μια τρικυμία εν κρανίω, δεν πράττεις λάθη, ΌΛΗ ΣΟΥ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ!

Ένα λάθος, μια μουτζούρα που γίνεται όλο και πιο σκούρα, πιο ακαθόριστη και πιο τραυματική όσο βιάζεσαι να “ζήσεις”, όσο τρέχεις να διεκπεραιώνεις και να ξεμπερδεύεις άρπα κόλα! Μια ζωή που στερείται στόχων όπως ένα ταξίδι με ένα πλοίο χωρίς προορισμό που έχει πηδάλιο και τιμόνι αλλά όχι καπετάνιο…

Όχι αγαπητοί/αγαπητές..Δεν είναι αυτή η Καβάφεια ρήση  :

“Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θά βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.”

Το ταξίδι έχει νόημα! Αυτό είναι η ζωή. Αλλά μόνο όταν έχεις στο νου σου μια Ιθάκη.

Δεν είναι η Ιθάκη το να βγάλεις λεφτά. Ούτε να έχεις σώμα αγάλματος. Ούτε να φεύγεις γουικέντ Αράχωβα/Μύκονο. Ούτε να έχεις ένα ταίρι βιτρίνας. Ούτε να περιμένεις το 5ήμερο στη Σκιάθο από το Μάη.

Νόημα αποκτά η ζωή με κόπο και κόστος σε χρόνο και συναισθήματα. Μέσω εμπειριών αλλά και σκέψης. Ενδοσκόπησης. Αλλά, πάνω από όλα, με μια άγρυπνη και συνεχή αίσθηση αναζήτησης. Καθορισμού στόχων. Επαναπροσδιορισμού και αυτοβελτίωσης.

Το ταξίδι έχει νόημα όταν χωνέψεις ότι η δυσκολία ή το δυσάρεστο στη ζωή δεν πρέπει να προκαλεί πλήξη, βαρεμάρα, νωχελικότητα ή, ακόμη, χειρότερα παραίτηση και απάθεια.

Κι εδώ έρχεται η δεύτερη κατάρριψη του Κοελικού αξιώματος :

• “Όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να νομίζεις ότι κάνει τα πάντα για να το αποκτήσεις”.

Λυπάμαι που το λέω…Αλλά το σύμπαν σε έχει γραμμένο! Αν θες να βρεις καλύτερη δουλειά ή, έστω απλά, μια δουλειά, το σύμπαν δεν θα σε βοηθήσει. Θέλει κόπο, ψάξιμο, επιμονή παρά τις ταπεινώσεις και την απογοήτευση, μαχητικότητα απέναντι σε όσους σε παραμερίζουν παράτυπα, διάβασμα, κατάρτιση, εγρήγορση, ακόμη και ρίσκο ίσως. Κολύμπι στα βαθιά. Δεν είδα κανέναν να βρίσκει δουλειά με την ελπίδα…Ή περιμένοντας!

Κυρίες/κύριοι το ανθρώπινο μυαλό τείνει να αντιλαμβάνεται και να επεξεργάζεται την πραγματικότητα και τα ερεθίσματα που λαμβάνει από αυτή με τέτοιο τρόπο ώστε να ταιριάζουν με τα αυτά που θέλει και επιδιώκει. Μια πρόταση πειραματικά παγιωμένη από ανθρωπολόγους, ψυχιάτρους και νευρολόγους. Τείνει να είναι, αβάσιμα, αισιόδοξο, καθησυχαστικό. Και να σε σπρώχνει στον εφησυχασμό και την απραξία. Αυτό είναι που αποκαλούμε ελπίδα… Ένα ψέμα…

Κατά την άποψη του γράφοντος, η ελπίδα είναι παγίδα, αδιέξοδο και παραπλάνηση. Η πίστη, όμως, είναι ο δρόμος που ψάχνουμε. Η πίστη στον εαυτό μας, στις δυνάμεις και τις δυνατότητες μας, τον συνάνθρωπο ή ακόμη και τον Θεό (όπως κι αν τον αντιλαμβάνεται κανείς).

Η πίστη θα σε κάνει να μη βιάζεσαι αλλά ούτε και να περιμένεις… Να βαδίζεις σταθερά νιώθοντας τη ζωή σε κάθε στιγμή του ταξιδιού προς τον προορισμό σου….Να διάγεις ένα βίο τόσο γοργό όσο το νερό ενός ποταμού, όμως, εξίσου δροσερό και αναζωογονητικό…Δε μπορείς να προλάβεις αυτό το νερό αλλά μπορείς ανά πάσα στιγμή να το νιώσεις, να το πιεις και να ξεδιψάσεις!

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ!

Εμείς επιλέγουμε πως θα ζήσουμε. Του Πέτρου Γαλιατσάτου

07:29 | 01 Ιουλ. 2014

[...] Ήταν Οκτώβριος του 2011 όταν πρωτοεμφανίστηκε στο μυαλό μου η ιδέα να γράψω ένα διήγημα. Ήθελα να μιλήσω για τον τρόπο που οι πράξεις του παρελθόντος διαμορφώνουν το παρόν και το μέλλον μας. Αλλά και για το ότι εμείς ήμαστε αυτοί που επιλέγουμε πως θα ζήσουμε, εμείς θέτουμε τους στόχους που θέλουμε να πετύχουμε στη ζωή μας. Επομένως εμείς ήμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας και κανένας άλλος [...] Ο σύμβουλος τουριστικών επιχειρήσεων Πέτρος Γαλιατσάτος, αφηγείται τη δημιουργική εμπειρία της συγγραφής -από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο- του πρώτου μυθιστορήματός του με τίτλο «Άσπρα Γάντια» των εκδόσεων Παπαδόπουλος.

Στα 37 μου πήρα μία μεγάλη απόφαση.
Αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να αλλάξω. Ήταν η κατάλληλη στιγμή για να φτιάξω έναν νέο εαυτό, τελείως διαφορετικό από αυτόν που ήμουν μέχρι τότε.

Μετά από δύο χρόνια άρχισα να παρακολουθώ ένα σεμινάριο γραφής στο Μικρό Πολυτεχνείο με τίτλο «Aφήγηση Zωής» και εισηγήτρια-συντονίστρια την Κρυσταλία Πατούλη. Αυτή ήταν η αφετηρία…

Η συνέχεια ήταν σε δύο επίπεδα. Στο ένα συνέχισα να παρακολουθώ το δεύτερο και τρίτο κύκλο του ίδιου σεμιναρίου, στο άλλο άρχισα να παρακολουθώ και ένα άλλο σεμινάριο με τίτλο «Λογοτεχνικό Project» και εισηγητή-συντονιστή τον Λένο Χρηστίδη.

Ήταν Οκτώβριος του 2011 όταν πρωτοεμφανίστηκε στο μυαλό μου η ιδέα να γράψω ένα διήγημα. Ήθελα να μιλήσω για τον τρόπο που οι πράξεις του παρελθόντος διαμορφώνουν το παρόν και το μέλλον μας. Αλλά και για το ότι εμείς ήμαστε αυτοί που επιλέγουμε πως θα ζήσουμε, εμείς θέτουμε τους στόχους που θέλουμε να πετύχουμε στη ζωή μας. Επομένως εμείς ήμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας και κανένας άλλος.

Με αυτό το σκεπτικό ξεκίνησα να γράφω τα «Άσπρα Γάντια». Τότε βέβαια δεν ήξερα τον τίτλο. Ήμουν σίγουρος ότι ήθελα να γράψω ένα διήγημα για έναν ανεύθυνο άνδρα, τον Μάικ Ζάκρος, ο οποίος έφυγε από την πόλη που ζούσε, έφυγε και από τη χώρα του, για να μην αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεων του. Με αυτή του την κίνηση προσπάθησε να αποφύγει το παρελθόν του.
Πέρασαν τα χρόνια και ο ήρωας πίστεψε ότι τα είχε καταφέρει.

Μέχρι την ημέρα που τον κάλεσε στο τηλέφωνο ο κυρ Γιώργος. Ένας άνθρωπος από το παρελθόν, ο οποίος του ζήτησε να επιστρέψει όσο πιο γρήγορα γινόταν. Και επειδή του χρώσταγε τη ζωή του, ο Μάικ έκανε ό,τι ακριβώς του είπε ο κυρ Γιώργος.

Στο αεροπλάνο ο Μάικ σκεφτόταν:
Τελικά γυρνάω πάλι στην πόλη που γεννήθηκα έπειτα από σχεδόν εννέα ολόκληρα χρόνια απουσίας. Προσπάθησα να αποφύγω αυτό το ταξίδι. Αν ήταν στο χέρι μου, δεν θα επέστρεφα ποτέ ξανά.
Και να με τώρα. Πλησιάζω και δεν έχω καν προετοιμαστεί. Έφυγα ξαφνικά από την πατρίδα και άφησα πίσω μου ένα σωρό εκκρεμότητες. Τουλάχιστον όμως γλίτωσα από το παρελθόν μου.
Τελικά όμως οι πράξεις του παρελθόντος ήταν πολλές και έντονες. Και δεν άφησαν κανέναν ανεπηρέαστο.

Γιατί μπορεί να συνειδητοποίησα ότι είμαι υπεύθυνος για τις πράξεις μου και να ανέλαβα την ευθύνη των επιλογών μου, αλλά δεν έφτανε μόνο αυτό. Χρειάστηκε να αλλάξω και τον τρόπο σκέψης μου.
Είχα γεμίσει το κεφάλι μου με στερεότυπα, φοβίες και προκαταλήψεις. Όλα αυτά δεν μου επέτρεπαν να εξελιχθώ όπως ήθελα.

Έτσι και ο Μάικ Ζάκρος, ο ήρωας του βιβλίου, μόλις κατανόησε το παρελθόν, κατάλαβε και το παρόν και πήρε την ευθύνη για τη ζωή του. Έπαψε να κατηγορεί τους άλλους και τις καταστάσεις για όσα συμβαίνουν στη ζωή του. Σταμάτησε να ταυτίζεται με το παρελθόν του και έγινε, για πρώτη φορά στη ζωή του, ο ισχυρός, αυτός που είχε τη δύναμη της επιλογής και της απόφασης.

Την αρχή του πρωτόλειου κειμένου την άκουσε ο Λένος Χρηστίδης και η ομάδα που παρακολουθούσε το σεμινάριο του. Όταν ονομάτιζα τον ήρωα (Μάικ Ζάκρος) δεν γνώριζα ότι υπήρχε χωριό με το όνομα Ζάκρος και ότι έχει καταγωγή από εκεί ο Λένος.

Όταν βάφτιζα Κρούγκερ τον πρέσβη της Νοτίου Αφρικής, πίστευα ό,τι ήταν ένα τυχαίο όνομα που ήρθε απλά στο μυαλό μου. Μετά τα πρώτα δύο κεφάλαια και ενώ ακόμα δεν είχε αναφερθεί το όνομά του, κάτι έκανε κλικ στο μυαλό μου. Αυτό το επίθετο κάτι μου θύμιζε. Έτσι έκανα την έρευνά μου. Και έπεσα στο όνομα του Πάουλ (Στέφανους Γιοχάνες Πάουλους) Κρούγκερ. Και τότε θυμήθηκα ότι ένας συμμαθητής μου από το γυμνάσιο, ο Γιώργος, καταγόταν από τη Νότια Αφρική και μου είχε πρωτομιλήσει για τους Μπόερς και τον Κρούγκερ. Οπότε πήρε άλλη τροπή το κείμενό μου και από διήγημα κατέληξε σε μυθιστόρημα.

Άρχισα να γράφω με γρήγορο ρυθμό.

Από εκεί και πέρα η ιστορία εξελίχθηκε με ένα δικό της τρόπο. Οι ήρωες ζωντάνεψαν και ακολούθησαν το δικό τους δρόμο. Λίγο πολύ, διαφορετικό από αυτό που σκεφτόμουν εγώ αρχικά.
Κάπως έτσι έφτασε η ιστορία να εξελίσσεται σε δύο ηπείρους: Ευρώπη και Αφρική. Και σε τέσσερις χώρες: Βρετανία, Ελλάδα, Ισπανία, Ολλανδία και Νότια Αφρική.

Ολοκλήρωσα τα «Άσπρα Γάντια» τον Οκτώβριο του 2012. Δεν ήξερα τι να το κάνω το κείμενό μου. Έτσι το άφησα στην άκρη και μετά το πέρασα άλλες δύο αναγνώσεις (και κοψίματα).

Ήταν Ιούνιος του 2013 όταν έδωσα τα «Άσπρα Γάντια» στην Μανίνα Ζουμπουλάκη. Της άρεσε, τόσο πολύ που μου έκανε κάποιες παρατηρήσεις και μου έδωσε την ώθηση να το περάσω άλλο ένα «διάβασμα και κόψιμο». Η Μανίνα πίστεψε στο κείμενό μου και το προώθησε στον εκδότη της, ο οποίος είναι πλέον και δικός μου εκδότης.

Στις 17 Ιουνίου 2014 κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία το πρώτο μου βιβλίο. Όταν το είδα στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου των εκδόσεων Παπαδόπουλος, ένιωσα περίεργα. Σίγουρα ένιωσα χαρά.-

Άσπρα γάντια, Πέτρος Γαλιατσάτος, Εκδόσεις Παπαδόπουλος – 2014
Ένα σκοτεινό µυθιστόρηµα, γραµµένο µε κινηµατογραφικό ρυθµό, µε έντονη δράση, γρήγορες εναλλαγές, πολλά πρόσωπα, αναπάντεχες ανατροπές και πολλά κρυµµένα µυστικά. Ένα ξεκαθάρισµα λογαριασµών µε φόντο τη σηµερινή Αθήνα.

---

Ο Πέτρος Γαλιατσάτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Τέλειωσε τη Σιβιτανίδειο Σχολή, σπούδασε Τουριστικές Επιχειρήσεις στο ΤΕΙ της Αθήνας και  εργάστηκε για πολλά χρόνια σε ξενοδοχεία και τουριστικούς οργανισμούς. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως ανεξάρτητος σύμβουλος τουριστικών επιχειρήσεων και παραδίδει μαθήματα σε σχολές που έχουν άμεση σχέση με την επαγγελματική του εμπειρία. Ζει στο Παγκράτι.

–
Via: http://tvxs.gr/news/biblio/emeis-epilegoyme-pos-tha-zisoyme-toy-petroy-galiatsatoy

Θίασος Persepolis: Βοηθήστε μας να ταξιδέψει η παράσταση!

10:45 | 28 Ιουν. 2014

Βοηθήστε μας να ταξιδέψει η θεατρική παράσταστη Perse.polis στο διεθνές φεστιβάλ CrisisArt Festival στην Ιταλία! Βάλτε ένα μικρό λιθαράκι σ' αυτήν μας τη συμμετοχή και θα σας είμαστε ευγνώμονες! Θίασος Persepolis

Μια παράσταση σωματικού θεάτρου & αφήγησης, βασισμένη σ'ένα βιβλίο animation για την απανταχού καταπίεση & τον ολοκληρωτισμό: Perse.polis της Marjane Satrapi.

Η θεατρική ομάδα του ΟΠΑ είναι μια αυτοοργανωμένη φοιτητική κολεκτίβα που παράγει τέχνη, θέατρο και μοίρασμα από το 1992.

Το Νοέμβριο του 2013 ξεκινήσαμε εξερευνώντας βασικές τεχνικές σωματικού θεάτρου, φτάνοντας τον Μάιο του 2014, να παρουσιάσουμε στο ελεύθερο θέατρο Εμπρός, μία παράσταση-θεατρική σπουδή πάνω στον πρώτο τόμο του έργου animation της Marjane Satrapi: Persepolis.

Γιατί Persepolis;
Γιατί είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ, υπαρκτή η ανάγκη μας να δούμε και να μοιραστούμε, την καταπίεση και την αδικία. Τον ολοκληρωτισμό. Σε μια περίοδο που ο πόλεμος μέσα κι έξω μαίνεται. Γιατί ήταν μια ιδέα πρόκληση, να πάρουμε εικόνες από ένα κόμικ και να τις φέρουμε στη σκηνή με τα σώματά μας, τον λόγο μας, τη ζωγραφική μας.

Για ν' αφηγηθούμε μια ιστορία...
Η παράσταση ταξίδεψε στη Σύρο τον Μάιο, ενώ 24-28 Μαΐου παρουσιάστηκε επίσημα στο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός με ελεύθερη είσοδο. Το budget μας ήταν μηδενικό, και τα λιγοστά έξοδα ως επί των πλείστων καλυμμένα από εμάς.

Λίγες μέρες μετά την πρεμιέρα μας και τις αναδημοσιεύσεις της, δεχτήκαμε επίσημη πρόσκληση συμμετοχής στο διεθνές φεστιβάλ CrisisArt Festival στην Τοσκάνη της Ιταλίας.

Ένα φεστιβάλ παραστατικών τεχνών και συνεδρίων που καταπιάνεται με την τέχνη και την κρίση, με τον ρόλο των καλλιτεχνών ακριβώς σε περιόδους κοινωνικής και πολιτιστικής καμπής. Η τιμή μας και η χαρά μας γι'αυτή την πρόσκληση, μεγάλη!

Βοηθήστε μας να πάμε! Γιατί: είμαστε μια ομάδα 18 νέων καλλιτεχνών και φοιτητών, σε μια χώρα που η τέχνη προσπαθεί να ξεφυτρώσει στο περιθώριο της κρίσης.

Γιατί: χρειαζόμαστε ένα ελάχιστο ποσό 2.000ε για την κάλυψη των μεταφορικών μας εξόδων. Γιατί: θέλουμε να έρθουμε σ'επαφή, να μοιραστούμε το εγχείρημά μας και να φέρουμε πίσω όλες τις νέες ιδέες που θα φυτρώσουν στα κεφάλια μας. Γιατί: πρόκειται για μία παγκόσμια διοργάνωση με ομιλητές, ακαδημαϊκούς, ακτιβιστές και καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, με μία κοινή συνισταμένη: τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου της αντίστασης μέσω της τέχνης και της κοινωνικής πρακτικής.

Για όλους αυτούς τους λόγους και γι'ακόμα περισσότερους, βάλτε ένα μικρό λιθαράκι σ'αυτήν μας τη συμμετοχή και θα σας είμαστε ευγνώμονες!

Γίνε groopie αυτού του project με μόλις 1 ευρώ! ΕΔΩ

31 ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΟΜΕΝΟΥΝ
ΘΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΘΕΙ ΜΟΝΟ ΑΝ ΔΩΘΟΥΝ €2330 ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 28/07/2014 11:00

Ο Θίασος Persepolis γεννήθηκε όταν μία ομάδα ανθρώπων αποφάσισε να συνεργαστεί και να πιστέψει στο εγχείρημα της θεατρικής μεταφοράς του comic Persepolis. Να ξενυχτήσει, να κουραστεί, να ζυμωθεί, να μεγαλώσει. Τη διδασκαλία ανέλαβε η Ρένια Πουρνάρα και την έρευνα, την αγάπη και την πολλή δουλειά, οι: Μάγδα, Θεοδοσία, Χριστίνα, Γεωργία, Γαβριέλλα, Έρη, Γιάννης Λ., Εράλντα, Γιάννης Μ., Αντώνης, Εύα, Αλέξανδρος, Λίλη, Έλσα, Νίκος, Ράνια, Σοφία, Θανάσης.

Perse.πολις: Μία παράσταση σωματικού θεάτρου και αφήγησης



***
Eng:
Aueb's theatre group is a self-managed student collective that creates art, theatre and sharing since 1992. In November 2013, we started exploring basic physical theatre techniques, arriving at May 2014 to present at Embros free theatre, a performance- theatrical study on the first book of Marjane Satrapi's animation story: Persepolis. Why Persepolis?
Because it is today, more than ever, that we need to see and share oppression and injustice. To see totalitarianism. In a period of time, when the inner and outer war is storming. Beause it was a challenging idea to take pictures from a comic book and bring them on stage,through our bodies, our speech and drawings.
Because we wanted to recount a story..
The performance travelled to the island of Syros in May 2014, while 24-28 of May was officially presented at the occupied, self-organized Embros theatre in Athens, with free entrance. Our budget was zero and our limited expenses were covered by us. Few days after our premiere we received an official invitation to participate in the international festival CrisisArt Festival, in Tuscany, Italy. A perfoming arts' festival with shows and conferences about art and crisis, about the role of artists in times of social and cultural turning points, like the current one. We are very happy and honored!
Help us go!
Because: we are a group of 18 young artists and students in a country where art is trying to flourish in the margin of crisis.
Because: we need a minimum amount of 2.000e in order to cover our travelling expenses.
Because: we want to meet and share our effort with others while bringing back all the new ideas that are going to spring up in our heads.
Because: it is an international organization with speakers, academics, activists and artists from all over the world sharing a common component: redefining the role of resistance through art and social practice.
For all these reasons and for many more, please give us your precious support to our participation and we will be more than grateful!
--
info: http://persepolistheatre.blogspot.gr/ http://www.crisisart.org/
Περισσότερα: http://www.groopio.com/el/projects/display/539/persepolistheatre
Perse.πολις - Teaser

«Η φαντασία μου γεννήθηκε στην Αίγινα» Του Δ. Κούρτοβικ

«Οι ζωηρότερες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας μου είναι από τα καλοκαίρια μου στην Αίγινα» γράφει ο συγγραφέας Δημοσθένης Κούρτοβικ. «Κι εκεί απογειώνεται ξανά κάθε φορά που πηγαίνω στο νησί».

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/dimosthenis-kourtovic/ ]

«Οι ζωηρότερες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας μου είναι από τα καλοκαίρια μου στην Αίγινα» γράφει ο συγγραφέας Δημοσθένης Κούρτοβικ. «Κι εκεί απογειώνεται ξανά κάθε φορά που πηγαίνω στο νησί».

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/dimosthenis-kourtovic/ ]

«Οι ζωηρότερες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας μου είναι από τα καλοκαίρια μου στην Αίγινα» γράφει ο συγγραφέας Δημοσθένης Κούρτοβικ. «Κι εκεί απογειώνεται ξανά κάθε φορά που πηγαίνω στο νησί».

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/dimosthenis-kourtovic/ ]

«Οι ζωηρότερες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας μου είναι από τα καλοκαίρια μου στην Αίγινα» γράφει ο συγγραφέας Δημοσθένης Κούρτοβικ. «Κι εκεί απογειώνεται ξανά κάθε φορά που πηγαίνω στο νησί».

Περισσότερα : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/dimosthenis-kourtovic/ ]

Scripta manent «Η φαντασία μου γεννήθηκε στην Αίγινα» 20.06.2014 «Οι ζωηρότερες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας μου είναι από τα καλοκαίρια μου στην Αίγινα» γράφει ο συγγραφέας Δημοσθένης Κούρτοβικ. «Κι εκεί απογειώνεται ξανά κάθε φορά που πηγαίνω στο νησί». Guest / Έμπνευση Guest / Έμπνευση Επιμέλεια: Γιάννης Τζανετάκης ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ: Δήμητρα Αγγέλου, Ανηλικίωση Δημήτρης Αθηνάκης: «Ένας τόνος τσιμέντο κι έπεσε στο κεφάλι μου…» Πέτρος Μπιρμπίλης: «Η κουρελού που με έβγαζε απ’ τα ρούχα μου» Κουβαλώντας στην καρδιά αγαπημένους «φευγάτους» Κι όμως, κύριε Friedman, στην Ελλάδα καινοτομούμε! Προηγούμενα άρθρα του ιδίου Η μπάλα στα χρόνια της αθωότητας Five Times A Stranger | The trailer Δήμητρα Αγγέλου, Ανηλικίωση Arctic Monkeys – Snap Out Of It Δημήτρης Αθηνάκης: «Ένας τόνος τσιμέντο κι έπεσε στο κεφάλι μου…» «Τι γίνεται με τα χαμένα οικόπεδα της ζωής μας; Ποιος θα μας τα δώσει πίσω; Σε ποιο αιγινήτικο γραφείο, ποιο αιγινήτικο αρχείο πρέπει ν' απευθυνθώ για να ξαναβρώ τη χαμένη αρχή του νήματος της δικής μου ιστορίας;», γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ. «Τι γίνεται με τα χαμένα οικόπεδα της ζωής μας; Ποιος θα μας τα δώσει πίσω; Σε ποιο αιγινήτικο γραφείο, ποιο αιγινήτικο αρχείο πρέπει ν’ απευθυνθώ για να ξαναβρώ τη χαμένη αρχή του νήματος της δικής μου ιστορίας;», αναρωτιέται ο Κούρτοβικ. Πρόσφατα, σε μια από τις ανoιξιάτικες περιπλανήσεις μoυ στις εξοχές της Αίγινας, είδα μια επιγραφή που μ’ έκανε να σταματήσω σαν κεραυνοβολημένος. Ήταν μια πολυκαιρισμένη διαφημιστική πινακίδα τεχνικού γραφείου κι έγραφε κατά λέξη τα εξής (τα σημείωσα επιτόπου στο καρνέ μου, για να μη νομίσω αργότερα πως τα ονειρεύτηκα): «Άδειαι – Μελέται – Εκτιμήσεις – Ευρέσεις χαμένων Οικοπέδων». Αυτό που με καθήλωσε ήταν, φυσικά, η τελευταία λεπτομέρεια. Ευρέσεις χαμένων οικοπέδων! Υπάρχουν, λοιπόν, γραφεία που παρέχουν και τέτοιες υπηρεσίες! Τις οποίες οι συνειρμοί μου παρέσυραν πολύ γρήγορα μακριά από τα τεχνικά συμφραζόμενα της πινακίδας. Τι γίνεται με τα χαμένα οικόπεδα της ζωής μας; Ποιος θα μας τα δώσει πίσω; Κι εγώ, που οι ζωηρότερες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας μου είναι από τα καλοκαίρια μου στην Αίγινα, πριν από μισό αιώνα και βάλε, σε ποιο αιγινήτικο γραφείο, ποιο αιγινήτικο αρχείο πρέπει ν’ απευθυνθώ για να ξαναβρώ τη χαμένη αρχή του νήματος της δικής μου ιστορίας; «O λόφος της Κολόνας είναι μια εκπληκτική κάτοψη του χρόνου, από τη νεολιθική εποχή ως την κλασική αρχαιότητα και πιο πέρα», γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ. Συμπληρώνοντας πως στην παραλία μπροστά στην Κολόνα «έμαθα κολύμπι και μετά το μπάνιο έτρεχα ν' απολαύσω τις ευωδιαστές τηγανητές πατάτες του Μουσούρη, ταβέρνας που δεν υπάρχει πια, όπως δεν υπάρχουν πια τέτοιες πατάτες...» «Πάνω από τον Άγιο Nεκτάριο, τα υποβλητικά ερείπια της Παλιοχώρας είναι η μόνη βυζαντινή νεκρόπολη στην Ελλάδα πλάι στον Μυστρά». Φωτογραφία: Στέφανος Ποταμιάνος Είχαμε ένα θαυμάσιο σπίτι πίσω από την Κολόνα. Υπάρχει και σήμερα, αλλά δυστυχώς όχι πια για μένα. O συγχωρεμένος ο πατέρας μου το «σκότωσε» σε μια φάση μεγάλης οικονομικής δυσπραγίας. Ένα πρωινό, ήμουν πέντε ή έξι χρονών, ξύπνησα πολύ νωρίς, ενώ όλοι οι άλλοι στο σπίτι κοιμόντουσαν ακόμη, και βγήκα στη βεράντα. Μπροστά μου απλωνόταν το πανόραμα του αυγινού Σαρωνικού, μια καταγάλανη θάλασσα με τρεχαντήρια που ξεμάκραιναν προς τα βουνά στο βάθος του ορίζοντα. Το παιδικό μυαλό μου έκανε τότε μια σκέψη που θα φανεί κωμικά βαρύγδουπη, ίσως και μη πιστευτή για ένα μειράκιο, αλλά σας ορκίζομαι πως την έκανα και τη θυμάμαι πολύ καλά: «O κόσμος είναι απέραντος και με περιμένει»! Αχ, οι τρελές βεβαιότητες της νιότης, που αργότερα, πικραμένοι, μνησίκακοι από τα χρόνια και τις αποτυχίες της ζωής, δεν τις συγχωρούμε στο παιδί που υπήρξαμε. «Θυμάμαι καλά τον στρατηγό Πετρίτη. Ήταν γείτονάς μας και φίλος του πατέρα μου, τρώγαμε συχνά τηγανητές κατσούλες στη βεράντα του σπιτιού μας». Η φαντασία μου, πάντως, γεννήθηκε στην Αίγινα. Κι εκεί απογειώνεται ξανά, με ηδονικές φρικιάσεις της μνήμης, κάθε φορά που πηγαίνω στο νησί. Η φαντασία μου πλάστηκε με τα χρώματα της Αίγινας. Τον καιρό που σπούδαζα στη Γερμανία γνώρισα ένα ζευγάρι Γερμανών ζωγράφων. Μου είπαν ότι πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει τόση ποικιλία χρωμάτων και τόσο γρήγορη εναλλαγή τους όσο στα νερά του πορθμού ανάμεσα στην Αίγινα και στο Αγκίστρι. Το άκουσα αργότερα και από άλλους ζωγράφους. Και είναι αλήθεια, το επιβεβαίωσα ο ίδιος. Προπαντός τ’ απογεύματα στις αρχές του χειμώνα και της άνοιξης, καθώς γέρνει ο ήλιος, οι αποχρώσεις της θάλασσας στη δυτική ακτή του νησιού κυνηγούν η μια την άλλη, όλες εξαίσιες, τόσο που λαχταράς να τις αγγίξεις, αλλά εκείνες χάνονται σε δευτερόλεπτα η μια μέσα στην άλλη και μένεις με την αίσθηση πως δεν αντέχεις όλη αυτή την άπιαστη ομορφιά. Διαβάστε ακόμα: Πώς βρήκα τον θεό στον κήπο «Μπροστά μου απλωνόταν το πανόραμα του αυγινού Σαρωνικού. Το παιδικό μυαλό μου έκανε τότε μια σκέψη που θα φανεί κωμικά βαρύγδουπη: ‘’O κόσμος είναι απέραντος και με περιμένει’’! Αχ, οι τρελές βεβαιότητες της νιότης, που αργότερα, πικραμένοι, μνησίκακοι από τα χρόνια και τις αποτυχίες της ζωής, δεν τις συγχωρούμε στο παιδί που υπήρξαμε». Photo Credit: Tsavick/flickr «Μπροστά μου απλωνόταν το πανόραμα του αυγινού Σαρωνικού. Το παιδικό μυαλό μου έκανε τότε μια σκέψη που θα φανεί κωμικά βαρύγδουπη: ‘’O κόσμος είναι απέραντος και με περιμένει’’! Αχ, οι τρελές βεβαιότητες της νιότης, που αργότερα, πικραμένοι, μνησίκακοι από τα χρόνια και τις αποτυχίες της ζωής, δεν τις συγχωρούμε στο παιδί που υπήρξαμε». Photo Credit: Tsavick/flickr Κάποτε ταξίδευα πολύ. Σήμερα όχι και τόσο. Λέω όμως ότι η Αίγινα, όπου πηγαίνω συχνά, προσφέρει πολλά ταξίδια στη συσκευασία του ενός, γιατί αυτό το σχετικά μικρό νησί είναι μια επιτομή της ελληνικής ιστορίας και φύσης. O λόφος της Κολόνας είναι μια εκπληκτική κάτοψη του χρόνου, από τη νεολιθική εποχή ώς την κλασική αρχαιότητα και πιο πέρα – μιλάμε για πάνω από δύο χιλιετίες. Η παραλία μπροστά στην Κολόνα (εκεί όπου έμαθα κολύμπι και μετά το μπάνιο έτρεχα ν’ απολαύσω τις ευωδιαστές τηγανητές πατάτες του Μουσούρη, ταβέρνας που δεν υπάρχει πια, όπως δεν υπάρχουν πια τέτοιες πατάτες) έχει ακόμη λείψανα από τον μόλο του περίφημου «Κρυπτού Λιμένος», όπου ναυλοχούσε ο πολεμικός στόλος της τρανής Αίγινας του 6ου και του 5ου π.Χ. αιώνα. Πάνω από τον Άγιο Nεκτάριο, τα υποβλητικά ερείπια της Παλιοχώρας είναι η μόνη βυζαντινή νεκρόπολη στην Ελλάδα πλάι στον Μυστρά. O κόκκινος πύργος του Μάρκελλου και τα καποδιστριακά δημόσια κτήρια, στην πόλη, θυμίζουν το ’21 και την πρώτη, αν και βραχύβια πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Όσο για τη φύση, μίλησα ήδη για τη θάλασσα. Αλλά και τα βουνά και οι αγροί της Αίγινας έχουν ένα πολύχρωμο, ήρεμο, χαρακτηριστικά ελληνικό κάλλος, ιδίως το φθινόπωρο και την άνοιξη. Και, ακόμη, υπάρχει ο υπέροχος Ελαιώνας με τα πανάρχαια λιόδεντρα, ένα τοπίο ξεχασμένο από τον χρόνο και περήφανο μέσα στη μοναχική, απέριττη, στιβαρή ομορφιά του. Το βιβλίο του Δημοσθένη Κούρτοβικ «Λαχανόρυζο του Σταυρού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας. Η φωτογραφία είναι από το οικογενειακό αρχείο του συγγραφέα. Το βιβλίο του Δημοσθένη Κούρτοβικ «Λαχανόρυζο του Σταυρού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας. Η φωτογραφία είναι από το οικογενειακό αρχείο του συγγραφέα. Η λεωφόρος που περνάει πίσω από την πόλη της Αίγινας και κατευθύνεται προς την Κυψέλη ονομάζεται σήμερα Λεωφόρος Στρατηγού Πετρίτη. Τον θυμάμαι καλά τον στρατηγό. Ήταν γείτονάς μας και φίλος του πατέρα μου, τρώγαμε συχνά τηγανητές κατσούλες (ένα ψάρι που δύσκολα βρίσκεις σήμερα) στη βεράντα του σπιτιού μας. Εκείνη την εποχή η λεωφόρος δεν λεγόταν βέβαια έτσι, ούτε ήταν λεωφόρος. Ήταν ένας δρόμος πνιγμένος στη σκόνη, μια σκόνη παχιά σαν το μουστάκι του στρατηγού. Όταν ερχόταν ο πατέρας μου από την Αθήνα, βγαίναμε στη βεράντα να τον υποδεχτούμε και τον βλέπαμε από μακριά ν’ αναδύεται λίγο λίγο μέσα από ένα σύννεφο σκόνης, σαν οπτασία. Θυμάμαι και μια άλλη σκηνή. Ένα απόγευμα η θεία μου, που τη φιλοξενούσαμε, ανέβηκε σε μια άμαξα, κρατώντας ανοιχτό το ομπρελίνο της, για να πάει βόλτα στην Πέρδικα. Η Πέρδικα ήταν τότε για μένα ένα μυθικό όνομα. Δεν είχα πάει ποτέ εκεί και τη φανταζόμουν σαν μέρος ενός άλλου κόσμου. Άκουγα τον καλπασμό των αλόγων να σβήνει σιγά σιγά, έβλεπα τη θεία μου να μικραίνει στο βάθος του δρόμου κουνώντας μας το χέρι, το ομπρελίνο της να σείεται πέρα δώθε, ώσπου η άμαξα, τ’ άλογα, η θεία, το ομπρελίνο χάθηκαν πίσω από τη στροφή στη νότια άκρη του λιμανιού. Μου φάνηκε σαν να ταξίδευαν για το φεγγάρι. O πατέρας που ξεπροβάλλει μέσα από ένα σύννεφο. Η θεία που χάνεται από τα μάτια μου ταξιδεύοντας για το φεγγάρι Πέρδικα… Nαι, έχω πολλά χαμένα οικόπεδα ν’ αναζητήσω στην Αίγινα. //Το διήγημα που δημοσιεύει η στήλη έχει τίτλο «Αναζητώντας χαμένα οικόπεδα» και περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Δημοσθένη Κούρτοβικ «Λαχανόρυζο του Σταυρού (εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας).

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/dimosthenis-kourtovic/ ]

ΧΡΩΜΑ - Χρήστος Χατζόπουλος (2011)

Πέρασα στο μαύρο
Αφήνω το γαλάζιο
Διαλέγω το λευκό
Με κόκκινο να βάψω 
Την κραυγή μου
Σε ψέματα κι’ αλήθειες 
Να πνίξω το κορμί μου
Σε κίτρινες κηλίδες
Έχω κρύψει
Τα πρόσωπά μου
Με πράσινη βούρτσα
Πάνω σε έναν τοίχο κατσαρίδες
Σχεδιάζω
Ανοίγουν μπλε φτερά
Μπροστά στα βλέφαρά μου
Και φτύνουνε οξύ
Στα όνειρά μου
Αν νόμιζα
Αν νόμιζες
Πως είχα
Πως είχες
Όμορφους στίχους να μου πω
Έπεσες τόσο κάτω
Έγινα τόσο ελαφρύς
Σα δάκρυ
Που δε στάζει
Έκαψα τα χέρια μου
Μα πύον διάφανο 
Δε βγήκε
Μόνο δυό μάτια
Που κοιτάζουν
Μέσα από τις παλάμες
Καλύτερα 

ΦΩΣ (της Λ) - Χρήστος Χατζόπουλος

Ακόμη μια ηλιόλουστη ημέρα, ένα πρωινό γεμάτο ευγνωμοσύνη...για όλα .
Για τις βαθιές ημέρες και τις αιώνιες νύχτες του έρωτα που θα είναι πάντα γεμάτες υποσχέσεις...
Για όλες τις 5, κάθε μήνα...

Φως (της Λ)

Πόσο τα μάτια μου πονάει
Το φώς ;
Πόσο το φώς σου
Με πονάει ;

Λέξεις που έβαλαν σε τάξη
Πιτσιλιές στον στρογγυλό
Καμβά μου
Κι’ έγιναν εικόνες

Είμαι ένα λεπτό
Πιο πίσω απ’ την καρδιά σου
Μα ατέλειωτα χιλιόμετρα
Μακριά απ’ το μυαλό

Είμαι εκείνος που αγγίζουνε
Τα χείλη σου
Είμ’ ένας άλλος που σκέφτηκες
Να γίνω

Το φώς σου
Μες το χρόνο μου
Εκλύει μια φωτιά
Χωρίς καπνό

13/11/2012

Συνάντηση - 14-15/6/14 – To σεμινάριο Αφήγηση Ζωής πάει στην Αίγινα με χαρτί και μολύβι

Το Σαββατοκύριακο 14 - 15 Ιουνίου 2014, θα συναντηθούν παλιοί και νέοι συμμετέχοντες του Σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής στην Αίγινα με γνωστούς, φίλους και συντρόφους. 

Θάλασσα, ήλιος, μπάνιο, αυτοσχέδιο φύτεμα (για εντελώς αρχάριους σαν και μένα!) διαφόρων βοτάνων στο χωράφι του παππού με γνήσιους παραδοσιακούς σπόρους από την εναλλακτική κοινότητα peliti.gr (παρέα με τη Θεά, τη Δάφνη και τον Φιοντόρ - τις γάτες του σπιτιού), βόλτες, μάζεμα θυμαριού στους λόφους γύρω από την παραλία, συζήτηση, διάβασμα και γράψιμο, κρασί, φαγητό και εκπλήξεις από μένα, αλλά και από εσάς που μπορεί να σκεφτείτε ο καθένας χωριστά και να προτείνετε.


Το Σαββάτο το απόγευμα στις 7μμ θα γίνει δωρεάν εισαγωγικό εργαστήριο για όσους νέους δεν το έχουν παρακολουθήσει και την Κυριακή το πρωί στις 11, θα διαβαστούν από όσους θέλουν κείμενα με γενικές Αφηγήσεις Ζωής  ή επιλεκτικά από το θέμα της έρευνας «Αφηγήσεις ζωής στην κρίση». Καθένας μπορεί να συμμετέχει μόνο σε ότι επιλέξει, φυσικά με ελεύθερη συμμετοχή σε όλες τις δραστηριότητες.


Πάρτε αν θέλετε χαρτί και μολύβι, μαγιό, πετσέτα, σλίπινγκ μπαγκ (ακόμα και σκηνή) όσοι θα διανυκτερεύσετε στην παραλία, φιδάκια για τα κουνούπια (προληπτικά) και φακό. (ότι άλλο χρειαστείτε υπάρχει σούπερ μάρκετ 15 λεπτά από την παραλία, αλλά και στο σπίτι, 5 λεπτά από την "κατασκήνωση" υπάρχει νερό για ντους, τουαλετα, κουζίνα για μαγείρεμα και ψήσιμο καφέ, ψυγείο για χυμούς ή ότι άλλο χρειαστείτε.


Όσοι δεν θέλετε να διανυκτερεύσετε στην παραλία, μπορείτε να διαλέξετε κάποιο δωμάτιο ΕΔΩ. Κάποιους θα καταφέρω και να τους φιλοξενήσω στο σπίτι. Αν μείνετε στην Ραστώνη μπορείτε να πάρετε τηλέφωνο και να πείτε ότι είστε από το σεμινάριο Αφήγηση Ζωής της Κρυσταλίας Πατούλη, για να σας κάνουν καλύτερη τιμή, τους το έχω ζητήσει ήδη και έχουν συμφωνήσει, απλά πρέπει να τους υπενθυμίσετε.

Πιθανές χρήσιμες πληροφορίες:

Το φθηνότερο εισητήριο το έχει το καραβάκι Άγιος Μιχαήλ, αλλά δεν έχω κάποιο τηλέφωνο και φεύγει μόνο ένα την ημέρα νομίζω. Το αμέσως φθηνότερο είναι ο Άγιος Νεκτάριος (σύνολο 13 ευρώ «πήγαιν’ έλα») τηλ. 2104225625 – 2297025625. Στα άλλα συμβατά καράβια το εισητήριο είναι 8 ή 9 ευρώ μόνο το «πήγαινε». Το ταξίδι είναι μία ώρα. Στα Δελφίνια είναι μισή ώρα αλλά στοιχίζουν 13 ευρώ, επίσης μόνο για το «πήγαινε» - τηλ. 22970-2580 και 2104199000.

Συνάντηση το πρωί του Σαββάτου στην Παραλία Καμάρες (Περιοχή: 5 λεπτά με ταξί (5 ευρώ) - είναι οργανωμένη και βρίσκεται στα σύνορα Αίγινας – Χλόης - Κυψέλης. Ο χάρτης ΕΔΩ. 

(Αν επιλέξετε να έρθετε όλοι μαζί, θα μοιραστείτε και τα έξοδα του ταξί. Μπορώ να σας φέρω σε επαφή με ιμέιλ όσοι μου πείτε ότι θα έρθετε και αποφασίσετε την ώρα που θα φεύγει καράβι)

*Όσοι θέλετε να έρθετε επικοινωνείστε το αργότερο μέχρι τις 10/6 στο ιμέιλ: cpatouli@yahoo.gr - για να μιλήσουμε και στο τηλέφωνο κατόπιν εάν θέλετε διευκρίνηση σε οτιδήποτε άλλο. 

---

H Παραλία Καμάρες:

Και το χωράφι του παππού:

Σας περιμένω όλους με χαρά!

ΖΗΣΕ - Χρήστος Χατζόπουλος (1995)

Μπορείς να κερδίζεις, να ξοδεύεις και να’ χεις τα πάντα .
Όλα όσα επιθυμείς .
Μπορείς ν’ αφήνεσαι στη μανία του πόθου 
Στην απόλαυση της απληστίας
Της άχρηστης ανάγκης
Να λησμονάς τις έγνοιες και τ’ αγαθά που ίσως
Και να ήθελες να’ χεις γνωρίσει !

Ζήσε λοιπόν
Ζήσε σου λέω
Αρχοντικά καταναλωτικός
Εκτυφλωτικά
Υπερήφανος

Γεύσου ότι μπορείς στο στόμα σου να βάλεις
Κι’ ότι στο χέρι σου είναι να το πιάσεις
Μην τ’ αφήνεις να σου φύγει

Πάρτο

Ύστερα όμως
Έλα
Έλα να μου πείς
Πόσο γεμάτος είσαι ;
Πόσο τα όνειρά σου ακόμη σ’ οδηγούν

Αν ξέχασες πως είναι να ποθείς
Την αληθινή Απόλαυση