Τον ιστότοπο διαχειρίζονται οι συμμετέχοντες του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής

17.5.14

20/5/14 – Floral – Συζήτηση με θέμα: Πώς βιώνουν τα παιδιά και οι έφηβοι την κρίση;


20/5/14 – Floral – Συζήτηση με θέμα: Πώς βιώνουν τα παιδιά και οι έφηβοι την κρίση;


ΠΑΙΔΙΑ-ΚΑΙ-ΚΡΙΣΗ-20-ΜΑΗ-poster-1 
Tρίτη 20 Μαΐου | 8 μ.μ. |Floral
Συζήτηση με θέμα: Πώς βιώνουν τα παιδιά και οι έφηβοι την κρίση;
Την Τρίτη 20 Μαϊου στις 8 μ.μ. στο Floral, θα γίνει παρουσίαση δύο ερευνών για το πώς βιώνουν τα παιδιά και οι έφηβοι την κρίση, με βάση δύο πτυχιακές έρευνεςαπό την Ελένη Σουκούρογλου και την Αναστασία Αδάμ, απόφοιτες του τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, οι οποίες ολοκλήρωσαν τις εργασίες τους υπό την επίβλεψη της καθηγήτριας ψυχολογίας Φωτεινής Τσαλίκογλου, και δημοσιεύτηκαν στα πλαίσια της Έρευνας για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης της δημοσιογράφου – συμβούλου ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλίας Πατούλη. στο tvxs.gr.

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν οι δύο ψυχολόγοι για τα θέματα των εργασιών τους, που έχουν ως εξής:
Α) «Η αναπαράσταση της έννοιας της οικονομικής κρίσης στα παιδιά της πρώτης παιδικής ηλικίας». Από την Ελένη Σουκούρογλου
Η Μελίνα (5 χρονών) ζωγραφίζει την κρίση με μορφή: Είναι μία χοντρή κυρία, με μεγάλα χέρια και πόδια επειδή τρώει πολύ, τρώει τα ευρώ μας σαν τον κακό λύκο του παραμυθιού. Το στόμα είναι τεράστιο για.. «να μας φάει»
Τα παιδιά των δημοσίων σχολείων ζωγράφισαν αυτά που τους στερεί η κρίση, τους «κλέφτες» που τους πήραν τα λεφτά, τους «κακούς» που θέλουν να μας βλάψουν, τις «στεναχωρημένες οικογένειες» τους και τα προβλήματα που έχουν ή ακόμα και την ίδια την κρίση προσωποποιημένη: «Ένα κακό τέρας που ήρθε και έφαγε τα λεφτά μας και μας προκάλεσε τόσα προβλήματα». Τα παιδιά των ιδιωτικών σχολείων με τη σειρά τους ζωγράφισαν την κρίση των άλλων και φρόντισαν να κρατήσουν μια ασφαλή απόσταση! [...] καταλήγουν σε μία βασική λύση, εκείνη της τιμωρίας, άμεσης ή έμμεσης. Άμεσης, μέσω κλοπής των ήδη κλοπιμαίων που μας ανήκουν, καθώς και έμμεσης, μέσω της δικαιοσύνης. Η πτυχιακή έρευνα της Ελένης Σουκούρογλου στο τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου με τίτλο, «Η αναπαράσταση της έννοιας της οικονομικής κρίσης στα παιδιά της πρώτης παιδικής ηλικίας», αναδεικνύει τον ιδιαίτερο τρόπο που τα μικρά παιδιά αντιλαμβάνονται την κρίση. Στην έρευνα συμμετείχαν παιδιά παιδικού σταθμού και πρώτης δημοτικού -δημόσιου και ιδιωτικού- από τις περιοχές της Νέας Φιλαδέλφειας και του Καματερού, ηλικίας από 4 έως 6,5 ετών.
Β) Πώς βιώνουν οι έφηβοι την κρίση; Από την Αναστασία Αδάμ

Δέκα έφηβοι μεταξύ 13-17 ετών, από διάφορες περιοχές της Αθήνας, αποκαλύπτουν τι σημαίνει γι’ αυτούς οικονομική κρίση. Ο λόγος τους απρόβλεπτος, αποκαλυπτικός, σκληρός αλλά και ευαίσθητος… αποτελεί έκπληξη, συγκίνηση, πρόκληση, πρόσκληση, τροφή του νου και της ψυχής. Σαν το θεό Ανταίο, που παίρνει δύναμη από το στέρεο πάτημα των ποδιών του στο χώμα της μητέρας γης για να μπορέσει να πετάξει, ο έφηβος αναζητά και αυτός τη δύναμη εκείνη που θα τον απελευθερώσει και θα τον αφήσει να πετάξει, ελεύθερος και ευτυχισμένος στη ζωή του.
«Θέλω  να μην είμαι εξαρτημένη από τους άλλους… και όχι μόνο από τους γονείς, γενικά…» (Λένια).
Στην εκδήλωση θα παραβρεθούν η Φωτεινή Τσαλίκογλου και η  Κρυσταλία Πατούλη, και επιπλέον θα υπάρχει σύγχρονη μετάφραση των παρουσιάσεων και γενικά της συζήτησης στη νοηματική γλώσσα.
---
Floral, Θεμιστοκλέους 80, Αθήνα, τηλ. 210 3800070, info@floralcafe.gr , www.floralcafe.gr , F:Floral Exarhia
---
Η πρόσκληση στο φ/β ΕΔΩ

16.5.14

19/5/2014 – Ο καθηγητής Γενικής και Πολιτικής Κοινωνιολογίας Ζήσης Παπαδημητρίου στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια




zisis_papadimitriou_afigisi zois“Μαζική ανεργία, επισφαλείς συνθήκες εργασίας, κοινωνική απαλλοτρίωση και προϊούσα αποδόμηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων σκεπάζουν σαν μαύρα σύννεφα το ουρανό της Ευρώπης. Με την εμφάνιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οι τάσεις αυτές εντάθηκαν. Με την εφαρμογή των προγραμμάτων λιτότητας, οι ήδη υφιστάμενες ανισότητες μεταξύ των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης της Κεντρικής Ευρώπης και των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας διευρύνθηκαν ακόμη πιο πολύ. Η Ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση απειλούνται ήδη με διάλυση [...]”  Karl Heinz Roth & Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου, Έκκληση για μια Ευρώπη της Ισότητας, από το βιβλιο Να εμποδίσουμε την καταστροφή, Νησίδες 2012.
Στα πλαίσια του σεμιναρίου «Αφήγηση Ζωής» πραγματοποιούνται για 4η χρονιά, αφιερώματα σε καταξιωμένες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών που έχουν αφήσει το στίγμα τους στον τομέα τους, όπως οι Ζυράννα ΖατέληΚώστας ΜουρσελάςΠερικλής Κοροβέσης, Φωτεινή Τσαλίκογλου, Τασούλα Βερβενιώτη, Σωτήρη Δημητρίου, Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Στέφανος Ροζάνης, αλλά και παλιότερα οι Χρόνης Μίσσιος, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Γιάννης Μακριδάκης, κ.ά..

Η επόμενη συνάντηση στις 19 Μαϊου 2014, ώρα 20:30, στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια αφιερώνεται στον Ζήση Δ. Παπαδημητρίου, Ομότιμο Καθηγητή Γενικής και Πολιτικής Κοινωνιολογίας του ΑΠΘ, στέλεχος και συνεργάτη του διεθνούς φήμης Ινστιτούτου Κοινωνικής Έρευνας του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης, γνωστό και ως Κριτική Σχολή της Φρανκφούρτης(Αντόρνο, Χορκχάϊμερ, Μαρκούζε κ.ά.), σε μία εφ’ όλης της ύλης «Αφήγηση έργου–ζωής» του,  με αφορμή το Μανιφέστο για μια Ευρώπη της Ισότητας από το βιβλιο Να εμποδίσουμε την καταστροφή, των εκδόσεων Νησίδες – 2012, που συνυπογράφουν με τον Karl Heinz Roth, και το οποίο δημοσιεύτηκε και ως συμμετοχή στην Έρευνα για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης, την οποία προλογίζει στο βιβλίο που πρόκειται να κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Κέδρος.

Συνομιλητές:οικονομολόγος – συγγραφέας Κώστας Λάμπος και η δημοσιογράφος και σύμβουλος ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλία Πατούλη.
Info: Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Δευτέρα 19 Μαϊου 2014 και ώρα 8:30μμ, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής. Τηλ: 210-8673655. Είσοδος ελεύθερη.
Ο Ζήσης Παπαδημητρίου γεννήθηκε στις 17-7-1939 στους Γόννους της Λάρισας. Σπούδασε αρχικά Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Δυτικού Βερολίνου (Technische Universitat Berlin) και στη συνέχεια Κοινωνιολογία στο Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Αμβούργου. Αναγορεύτηκε διδάκτορας Φιλοσοφίας (Dr. Phil) του Πανεπιστημίου Johann Wolfgang von Goethe της Φρανκφούρτης του Μάιν. Όντας φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου υπήρξε στέλεχος της γερμανικής Σοσιαλιστικής Φοιτητικής Ένωσης (SDS) και συμμετείχε ενεργά στο κίνημα διαμαρτυρίας της δεκαετίας του 1960. Παράλληλα με τη συμμετοχή του στους πολιτικούς αγώνες στη Γερμανία, ανέπτυξε, μέσα από τις γραμμές του λαϊκού κινήματος, σημαντική δράση ενάντια στη Χούντα των Αθηνών. Συνιδρυτής του παραρτήματος της διεθνούς πολιτικής οργάνωσης “Trikontinentale” στο Αμβούργο, συνέβαλε θεωρητικά και πρακτικά στην ενίσχυση των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων των λαών του Τρίτου Κόσμου. Ειδικεύτηκε στη Βιομηχανική Κοινωνιολογία και εργάστηκε για 12 περίπου χρόνια (1974-1985) ως ερευνητής στο διεθνούς φήμης Ινστιτούτο Κοινωνικής Έρευνας της Φρανκφούρτης, γνωστό και ως “Κριτική Σχολή της Φρανκφούρτης”. Το ερευνητικό του έργο αφορά τον τεχνολογικό και οργανωτικό εκσυγχρονισμό. Παράλληλα με τις ερευνητικές του δραστηριότητες δίδαξε επί 10 χρόνια, με την ιδιότητα του εντεταλμένου διδασκαλίας, Βιομηχανική Κοινωνιολογία στο Τμήμα Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης. Το Δεκέμβριο του 1984 εκλέχθηκε αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια τακτικός καθηγητής Γενικής Κοινωνιολογίας. Από το χειμερινό εξάμηνο 1985-1986 μέχρι και τη συνταξιοδότηση του (31-8-2006) δίδαξε Γενική και Πολιτική Κοινωνιολογία στο προπτυχιακό, καθώς και Πολιτική Επιστήμη στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών. Διατέλεσε επισκέπτης ερευνητής (Research Fellow) στο Πανεπιστήμιο Tohoku της Ιαπωνίας, προσκεκλημένος από την Ιαπωνική Εταιρεία Προώθησης των Επιστημών (Japan Society for the Promotion of Science). Χρημάτισε για μια τριετία (1993-1996) επισκέπτης καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών της Αθήνας με διδακτικό αντικείμενο την Κοινωνιολογία της Εργασίας, καθώς και για μια οκταετία στο Τμήμα Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Ανάπτυξης (ΔΟΣΑ) του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης στην Κομοτηνή, όπου δίδαξε Γενική Κοινωνιολογία, Βιομηχανική Κοινωνιολογία και Πολιτική Επιστήμη. Από το 1995 και εντεύθεν ασχολείται με θέματα ξενοφοβίας, ρατσισμού και κοινωνικού αποκλεισμού. Μετά τη συνταξιοδότηση του, του απονεμήθηκε ομόφωνα από τη Σύγκλητο του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ο τίτλος του Ομότιμου Καθηγητή. Έχει πλούσιο συγγραφικό έργο στα ελληνικά, τα γερμανικά και τα αγγλικά, ενώ μεταφράσεις εργασιών του έχουν δημοσιευτεί επίσης στα ιταλικά και τα ιαπωνικά. Το συγγραφικό του έργο αποτελείται από 6 βιβλία και 44 μελέτες και άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους του εσωτερικού και του εξωτερικού. (via: biblionet.gr)

*Υπενθυμίζεται η πρόσκληση για το εισαγωγικό μάθημα στο Σεμινάριο Αφήγηση Ζωής την ίδια μέρα και στον ίδιο χώρο, ώρα 6:30μμ, με ελεύθερη είσοδο. Περισσότερα: http://afigisizois.wordpress.com/about/

9.5.14

ΑΛΑΤΙ & ΨΙΛΗ ΒΡΟΧΗ - Χρήστος Χατζόπουλος

Εσύ που είδες την ανάσα μου
Εσύ που άγγιξες το φτερούγισμα 
της πιο βαθιάς μου ανάγκης
Εσύ που κοίταξες στο βλέμμα το ρηχό 
κι’ είδες του σύμπαντος το χρώμα
Εσύ που κράτησες μια μέρα τον άνεμο 
που φύσηξε η οργή μου

Πόση πίστη χρειάζεσαι ακόμη 
το φως μου να ενώσεις
Με το φως σου
Πόσο ικανή είναι η ρωγμή
Να χωρίσει του άμετρου τη Γνώση
Κι’ ότι αιώνια ζεί
Σε μια στιγμή να σβήσει ;

Αστρόπλοια τα χάδια μας
Και άγιο το κορμί μας
Ελπίδες κουβαλάνε
Αλάτι και ψιλή βροχή
Στον ήλιο μας πως λιώνουν
Όλα
Καθώς πιστέψαμε
Για μια στιγμή
Το άπειρο θα πιάσουν

Μα μόνο το αποτύπωμα ενός φιλιού
Θα κάνει το ταξίδι
Σε κάθε σου ζωή
Στην κουρασμένη σου ψυχή
Καινούργιο φως ν’ ανάψει

Δεν υπάρχει ανταμοιβή
Μήτε κενό υπήρξε
Και ούτε τούτο το φιλί
Μπορείς να δείς
Να μαγαρίσεις
Μήτε 
Να ξαναδώσεις

Κάπου στο κάπως
Κάποτε
Ανάμεσα γλιστράνε
Τα λίγα τα πολλά
Και τα μεγάλα

Ετούτα που είπες κι’ έκανες
Όσα πως χάνεις νόμισες
Βαραίνουν στο παρόν σου



Το Αμάρτημα της... Χρήστος Χατζόπουλος

- Πλησίασε, θέλω να σου μιλήσω .
Δε θα σε πειράξω . Δεν θέλω να κάνω κακό σε κανέναν .
- Δε σε φοβάμαι καλή μου, τους λευκούς πελαργούς με τα στηθοσκόπια σκιάζομαι, μη μας πάρουν χαμπάρι και χάσω τη δουλειά μου . Ξέρω πως η ψυχούλα σου πονάει, έλα πες μου τώρα που δε βλέπουν .
- Άκου σε παρακαλώ, κοίταξέ με στα μάτια, έχουν μπλαβιάσει από το κλάμα που δε βγαίνει πια, με τα καλώδια που με γεμίσανε, ξεσκίσανε τα μάτια μου και δεν δακρύζουν πια…
- Αν νιώθεις πως θέλεις να κλάψεις, περίμενε να σου ανοίξω το δωμάτιό σου, θα πούμε ότι σε έπιασε κρίση κατατονίας και σε πάω για ύπνο, να σου δώσω και τα φάρμακά σου .
- Όχι, περίμενε θέλω να σου δώσω μοναχά κάτι…γι’ αυτόνε
- Τι είναι αυτό ;
- Η βέρα μου, όταν ξανάρθει δε θέλω να τον ξαναδώ, πες του πως δε θέλω…να τον ξαναδώ .
- Αγάπη μου, νέα κοπέλα είσαι ακόμη, δε χάθηκε τίποτα, θα τη ξαναφτιάξεις τη ζωή σου, μόλις βγεις από εδώ .
- Δεν με νοιάζει πια, μόνο τα παιδιά μου σκέφτομαι που με θεωρούν αμαρτωλή, μίασμα ! Αυτό με πονάει πιο πολύ, τι να κάνω σε τούτο τον κόσμο ;
- Δώσε μου το δαχτυλίδι κορίτσι μου, άσε να δώ τι μπορώ να κάνω…

Μαύρος ήλιος πάνω από τα δυτικά προάστια .
Ανατέλλει .
Τσουχτερή η νύχτα που πέρασε, ανακατεύει τις μυρωδιές των διυλιστηρίων με τα αναθήματα στα αρχαία λατρευτικά σκαλίσματα, εκεί κάτω από το όρος Αιγάλεω .
Κάποιοι ακόμη, μυστικιστικά λατρεύουν τη θεά Δήμητρα και ανάβουν μικρές φωτιές μέσα στα βράχια της Ελευσίνας .
Πλησιάζουν τα Ανθεστήρια .

- Κοιτάξτε, ευτυχώς που ήρθατε γιατί δεν μου έκανε καρδιά να μιλήσω με τον γαμπρό σας .
- Συμβαίνει κάτι που δεν γνωρίζω, είναι καλά η αδερφή μου ;
- Τώρα καλά είναι, αλλά ξέρετε, πριν δύο εβδομάδες την υπέβαλαν σε…
- Ποιος έδωσε την εντολή, μα … πως το άφησε εκείνος να γίνει αυτό ;
- Οι γιατροί εδώ μέσα ουσιαστικά εκτελούν τις εντολές αυτού που πληρώνει, δεν πολυνοιάζονται ποιος είναι γνωστικός, ποιος έχει κατάθλιψη και ποιος έχει πραγματική βλάβη . Φάρμακα και ρεύμα, η συνταγή .
- Θεέ μου η καημένη, κι’ εγώ ήμουν μακριά της, κανείς δεν έρχεται να τη δεί .
- Ακούστε, μη χάνετε την ψυχραιμία σας, έχω κάτι για εσάς από εκείνη .
Μου έδωσε τη βέρα της, σας τη δίνω να την επιστρέψετε όπου της αξίζει .
- Ευχαριστώ, θα το τακτοποιήσω εγώ .
- Και…κάτι άλλο κυρία Ε . Η αδερφή σας δεν έχει τίποτα, άδικα ταλαιπωρείται εδώ μέσα . Εάν δεν κάνετε κάτι τώρα από την πλευρά σας, δεν πρόκειται να βγει ποτέ, δεν πρόκειται να συνέλθει, είναι κρίμα και για τα παιδιά της, τόσο νέα κοπέλα ….

Το καλοκαίρι έφτασε κι’ οι χιτώνες μας γλίστρησαν πάνω στην ιδρωμένη σάρκα .
Λουλούδια τρίβονται πάνω στις σωματικές εκκρίσεις να εξαγνίσουν το μόχθο που κράτησε το μυαλό μας παγωμένο .
Μα για την ψυχή, βάλσαμο δεν υπάρχει .
Έχει κουρνιάσει λαβωμένη μέσα σε κείνες τις εσοχές λατρείας μιας αρχαίας θεάς .






Το Αμάρτημα του... Χρήστος Χατζόπουλος

«Εγώ δεν ακούω ; Εσύ δεν ξέρεις τι λές !»
Μια ολόκληρη ζωή, αυτά άκουγε .
«Σπίτι μου είναι, ότι θέλω κάνω, άντε να χαθείς, καινά δαιμόνια, μειράκιο, αυτό που σου λέω εγώ, τα έχω τετρακόσια, δεν τα χέζουμε τα λεφτά, στο διάβολο να πας, δεν ξέρεις τι σου γίνεται…»
Τον παρακολουθεί τώρα καθώς σέρνεται προς την τουαλέτα, πεισμωμένος, να μη δέχεται μπαστούνι, να μην αναγνωρίζει τα χρόνια που πέρασαν, να κρατιέται στην οδύνη της ζωής με τα «πρέπει» που του έφτιαξαν και δεν κούρασε ποτέ το μυαλό του να ερμηνεύσει .
Σε λίγη ώρα, οι βρωμερές πορδές του θα στείλουν στον αγύριστο τα μαύρα απομεινάρια της δυσπεψίας του, που τελευταία, τον τυραννάει συχνά .
Αχώνευτη ζωή .
Και θα ακούει άθελά του τη λυσσαλέα αντίσταση ενός ορθού τιμωρού, να γίνεται βογγητό και ιδρώτας σε ένα συσπασμένο πρόσωπο που έμεινε για πάντα βρεφικό .
Και το σκατό θα βγαίνει με κόπο, με πόνο, με δάκρυ .
Οργισμένη κωλοτρυπίδα, μάσησες τους καημούς μου και φτύνεις τώρα τα κουκούτσια .
Τόσα χρόνια, το σπέρμα όλων των «καταναγκασμών» που σου φύραναν το μυαλό, το ξέρασες ακυβέρνητο, αλύτρωτο, πάνω στα παιδιά σου, στη γυναίκα σου, σε όσους σε αγάπησαν .
Ακόμη και στη μουσική που σε επέλεξε για θεματοφύλακά της .
Βιρτουόζος πιανίστας, χάνει την έμπνευσή του .

Λευκό, παχύρευστο υγρό φορτωμένο ζωές, από την πιο όμορφη εικόνα, το δώρο του Ανθρώπου, κράτησες μόνο τη γλίτσα και τη θολούρα του !
Μου τσάκισες την παιδική μου ψυχή !
Με έκανες κοινωνό και συνένοχο της ανικανότητας και του φόβου σου .
Εξαργύρωνες σε ένα δεκάχρονο τη βία που προκάλεσες, την καταπίεση που άσκησε η αδυναμία σου να κοιτάξεις την αλήθεια .
Να δεχτείς το έλλειμμα σου .
Θυσίασες τόσους αθώους για να χορτάσουν οι νεκροφανείς που κουβαλούσες μέσα σου .

Τον φαντάζεται να κάθεται μουτρωμένος για την κακιά του μοίρα, τα παντελόνια κάτω, το κατουρημένο σώβρακο, η ρόμπα ξεφτισμένη, διπλωμένος στα δύο και να πασχίζει .
Το σώμα τιμωρεί .

Πλησιάζει την κλεισμένη πόρτα με μια δόση μεταμέλειας για κείνο που πρόκειται να κάνει .
Δε νιώθει λύπη, δεν έχει καθόλου θυμό, η συνειδητότητα της αναγνώρισης τον διαπερνά σαν ηλεκτρικό ρεύμα .

Στο πανί της κουρτίνας απέναντί του, προβάλλεται μια σκηνή από μια ηλικία που νόμιζε πως είχε λησμονήσει .
Άνοιξη, ο πατέρας ξαπλωμένος στο κρεβάτι με άσπρη φανέλα, τον κρατά στην αγκαλιά του με καμάρι και τον κάνει «αεροπλανάκι».
Καθώς προσγειώνεται με φροντίδα δίπλα του, ακουμπάει στο μέσα μέρος του μπράτσου του με το πρόσωπο, ξεσπώντας στο παιδικό του γέλιο .
Ακόμη θυμάται εκείνη τη μυρωδιά που είχε η αγκαλιά του  .
Συνειδητοποιεί πόσο μεγαλειώδες είναι το χάρισμα ετούτης της μνήμης .
Δεν είναι μέσα στο μυαλό, είναι σε όλες τις αισθήσεις !
Αυτό θέλει να θυμάται .

Κατεβάζει το πόμολο της πόρτας και μπαίνει στην τουαλέτα .
Δεν τον έχει πάρει ακόμη χαμπάρι .
Κοντοστέκεται για λίγο στο κούφωμα ενός άλλου κόσμου .
Όλα φαίνονται τώρα τόσο μακρινά .
Κι η δική του ζωή τόσο κοντά .
Κάτι τον σπρώχνει απαλά στην πλάτη .
«Τι θες εδώ ; Πως μπαίνεις έτσι μέσα ; Γιατί με κοιτάζεις έτσι ;»
Αρπάζει αποφασιστικά το σώμα και το σηκώνει .

Με μια δύναμη που βγήκε από μέσα του, χωρίς να την ελέγχει, παίρνει τον γέρο και τον καθίζει στο παγωμένο πάτωμα έτσι ξεβράκωτο και με την απορία παγωμένη στο πρόσωπό του .
Με το αριστερό χέρι κρατάει τον πατέρα από τον ώμο και το δεξί το βυθίζει στον καμπινέ .
Αρπάζει, χωρίς να νιώθει καθόλου αηδία το μαυριδερό γλοιώδες απόβρασμα και το σφίγγει .
Έτσι όπως είναι πασαλειμμένη η παλάμη, τη φέρνει στο στόμα του πατέρα και του χώνει δυό δάχτυλα μέσα στο στόμα .
Ο γέρος κάνει να πνιγεί ενώ παλεύει να απεγκλωβιστεί από το χέρι που τον κρατάει σα μέγγενη .
Φτύνει και ξερνάει με αηδία καφετιές κηλίδες παντού στην τουαλέτα .
Εκείνος, τον κοιτάζει με στοργή λίγο πριν του πεί :
«Αυτά είναι δικά σου πατέρα, μην τα αφήνεις όπου να ναι .»


Xόρχε Λουίς Μπόρχες - ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ

Μετά από λίγο μαθαίνεις...
Την ανεπαίσθητη διαφορά...
Ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι...
Και να αλυσοδένεις μια ψυχή...

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι...

Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια...
Και αρχίζεις να μαθαίνεις...
Πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια...

Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις...
Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου...
Με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα...

Με τη χάρη μιας γυναίκας...
Και όχι με τη θλίψη ενός μικρού παιδιού...

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις...
Όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα...
Γιατί το έδαφος του Αύριο...
Είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια...
Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο...
Να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής...

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις...
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό...

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ...
Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια...

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις...
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη...
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις...
Και μαθαίνεις, μαθαίνεις...
Με κάθε αντίο μαθαίνεις...


---
Xόρχε Λουίς Μπόρχες
Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986) γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Ήταν απόγονος αγωνιστών για τη χειραφέτηση της Αργεντινής, ενώ ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και καθηγητής ψυχολογίας σε ξενόγλωσση παιδαγωγική σχολή. Από παιδί ακόμα ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες ήταν δίγλωσσος, αφού παράλληλα με τα ισπανικά, η αγγλόφωνη γιαγιά του του μάθαινε να μιλά και να γράφει την αγγλική γλώσσα. Ο μικρός δήλωσε στον πατέρα του ότι ήθελε να γίνει συγγραφέας και σε ηλικά επτά χρόνων σύνταξε στα ελληνικά μια σύνοψη της ελληνικής μυθολογίας. Οκτώ χρονών γράφει το πρώτο διήγημά του, ενώ ένα χρόνο αργότερα μεταφράζει και δημοσιεύει τον "Ευτυχισμένο πρίγκιπα" του Όσκαρ Ουάιλντ. Εξαιτίας μιας πάθησης στα μάτια του, που θα τον οδηγήσει προοδευτικά σε πλήρη τύφλωση, η οικογένεια Μπόρχες εγκαθίσταται στη Γενεύη, όπου ο Χόρχε Λουίς εγκαινιάζει της λυκειακές σπουδές του και αποκτά μια υψηλού επιπέδου μόρφωση, καθώς τελειοποιεί τις γνώσεις στην αγγλική, γαλλική και γερμανική γλώσσα. Ανακαλύπτει την εξπρεσσιονιστική ποίηση, τη γερμανική φιλοσοφία, τελειοποιεί τα λατινικά του και το 1919 εγκατεστημένος στη Μαγιόρκα της Ισπανίας ολοκληρώνει την πρώτη ποιητική συλλογή του "Οι κόκκινοι ρυθμοί" όπου είναι φανερός ο θαυμασμός για την επανάσταση των μπολσεβίκων στη Ρωσία. Η οικογένεια των Μπόρχες, έπειτα από πολλές προσωρινές διαμονές και πολλά ταξίδια στην Ευρώπη, επιστρέφουν το 1921 στο Μπουένος Άιρες, όπου και θα παραμείνει. Τώρα ο Μπόρχες ανακαλύπτει τις φτωχογειτονιές της γενέτειράς του με τους compafritos ("μόρτες") γράφει ποιήματα, διηγήματα, δοκίμια και "φαντασίες", ιδρύει διάφορα περιοδικά, παίρνει μέρος σε λογοτεχνικούς ομίλους και από το 1925, που θα δημοσιεύσει την ποιητική συλλογή "Η απέναντι Σελήνη" και τα δοκίμια "Έρευνες", θα δίνει το λογοτεχνικό παρόν με ένα έως δύο έργα το χρόνο, μέχρι το 1985 που θα δημοσιευθεί και η τελευταία ποιητική συλλογή του, "Οι συνωμότες". Ο Μπόρχες πέθανε στις 14 Ιουνίου του 1986 στη Γενεύη και τάφηκε σύμφωνα με την επιθυμία του, στην πόλη των εφηβικών του χρόνων, στο Μπουένος Άιρες. 

Είμαστε μαζί! Της Φωτεινής Βαρδή


Είμαι σε ένα γάμο ντυμένη παρανυφάκι.
Γλέντι τρικούβερτο ολόγυρα. Στρωμένα τραπέζια καταμεσής του αγροκτήματος της νύφης με κάθε λογής φαγητά και ποτά.
Οι μεγάλοι στήνουν χορό και η μουσική είναι εκκωφαντική. Κλαρίνα, τσαμπούνες, ντέφια, παίζουν ατελείωτους σκοπούς. Οι οργανοπαίχτες συναγωνίζονται σε δεξιότητα και το ζευγάρι των νεόνυμφων χορεύει με τη συνοδεία των καλεσμένων συγγενών και φίλων.
Πιάνω και γώ με την αδελφή μου την ουρά του νυφικού της νύφης και χορεύουμε μαζί της.
Είμαστε τόσο ευτυχισμένες! Είμαστε μαζί!
Γελάμε και καμαρώνουμε καθώς στροβιλιζόμαστε στην πίστα και όλα τα μάτια μας θαυμάζουν για τα όμορφα μαλλιά μας με τα πλεγμένα ανοιξιάτικα λουλουδάκια και τα όμορφα παρανυφιάτικα ρουχαλάκια που μας διάλεξε η νύφη.
Μάς έτρεξε σε πρόβες νυφικού, μάς δασκάλεψε πώς να σταθούμε δίπλα της κατά το μυστήριο, πότε  να μοιράσουμε το ρύζι, πώς να χαμογελάμε και πώς να στεκόμαστε για να βγουν όμορφες οι φωτογραφίες.
Όλο νάζι και πόζα προκαλούμε το φωτογραφικό φακό να μας αποθανατίσει. Είναι η μεγάλη μέρα μας!
Κοκορευόμαστε στα άλλα κορίτσια για το πόσο μας αγαπάνε οι νεόνυμφοι, τι δώρα τούς έκαναν οι γονείς μας και διηγούμαστε ιστορίες -από το μυαλό μας φυσικά- για τα χαρίσματα, την εξυπνάδα και την καλοσύνη του ζεύγους.
Τονίζουμε πόσο πολύ την αγαπάει ο γαμπρός, τι όμορφο που είναι το σπίτι και τα προικιά της νύφης μας (κι εδώ συμφωνούν και τα υπόλοιπα κορίτσια με επιφωνήματα θαυμασμού).
Μετά περνάμε και σε πιπεράτες λεπτομέρειες για το πώς την σφίγγει στην αγκαλιά του ο γαμπρός, πώς κοιτάζονται στα μάτια και αχ πώς φιλιούνται και λιγωνόμαστε όλες στη θύμηση των σκηνών.
Άραγε ο δικός μας αγαπημένος ζει τώρα κάπου εδώ κοντά μας ή είναι κάπου μακριά; Πώς να είναι το κορμί του, τα μάτια και τα μαλλιά του; Πώς τον λένε; Τί κάνει τώρα;
Πόσο θέλουμε  όταν γνωρίσουμε τον πρίγκιπα μας να του αφηγηθούμε την αποψινή βραδιά και να του πούμε  ότι εμείς τον περιμέναμε από τότε που είμαστε παράνυφες και ζούσαμε μαζί του στη φαντασία μας το δικό μας λαμπερό γάμο.
Η νύχτα προχωρούσε και τα ποτήρια άδειαζαν και γέμιζαν ασταμάτητα. Εμείς τα παιδιά ξεφεύγοντας από τον έλεγχο των γονιών μας χορεύαμε, τρώγαμε, πειραζόμαστε, κουτσομπολεύαμε τη μια και την άλλη θεία, κρυβόμαστε, παίζαμε κυνηγητό.
Ώσπου ξάφνου ανάμεσα στους συνδαιτυμόνες ξεχώρισα ένα αγόρι μελαχρινό, με μεγάλα όμορφα μάτια μεγαλύτερο μου κατά πολύ που καθόταν σε μια άκρη του τραπεζιού και παρατηρούσε γύρω του. Φαινόταν να μη συμμετέχει στο γλέντι. Κρατούσε ένα ποτήρι κρασί και έπινε νωχελικά.
Νομίζω πώς στην αρχή δεν με είδε.
Δεν είδε τη θύελλα των συναισθημάτων που με πλημμύρισε. 
Από τη στιγμή εκείνη όλο το βράδυ υπήρχα για εκείνον. Όλα απέκτησαν άλλη σημασία τώρα.
Χόρευα για να με κοιτάζει εκείνος, έκανα νάζια και κουνήματα για να τραβήξω την προσοχή του.
Πλησίαζα το τραπέζι του δήθεν περνώντας με την αδελφή μου και του χαμογελούσα.
Κάποια στιγμή μου χαμογέλασε και εκείνος και μου φάνηκε ότι αν δεν με κρατούσε η αδελφή μου σφιχτά από το χέρι θα παραπατούσα και θα σωριαζόμουν στα πόδια του.
Όλο το βράδυ κύλησε με το να τυλίγομαι στο γλυκό συναίσθημα του έρωτα για ένα ξένο όμορφο αγόρι.
Ο χρόνος είχε σταματήσει. Δεν με αφορούσε πια τίποτα΄ οι γονείς μου, οι φίλοι μου, το γλέντι, η νύφη και ο γαμπρός.
Ήθελα απελπισμένα να είμαι κοντά του να με ζεσταίνει με το τρυφερό του βλέμμα.
Ήθελα να του πω για το χείμαρρο  των αισθημάτων που κατέκλυζε το κορμί μου για τις λέξεις  μου που εξέφραζαν τη λατρεία μου για εκείνον. Αλλά αφηνόμουν μόνη στην τρικυμία μου γλυκά να βουλιάζω και μόνο λιμάνι να είναι η αγκαλιά του.  
Η απογοήτευση μου ήταν μεγάλη όταν τις πρώτες πρωινές ώρες σηκώθηκε, φόρεσε το μπουφάν της μηχανής του, κοιταχτήκαμε για λίγο, πήρε το κράνος του και έφυγε.
Θα τον ξανασυναντούσα χρόνια πολλά μετά, έχοντας ο καθένας διανύσει πικρά χιλιόμετρα ζωής για να γίνουμε το ζευγάρι που είμαστε σήμερα.- 

---
Τελευταία άσκηση με τίτλο "Μια παιδική ανάμνηση" για το σεμινάριο "Αφήγηση Ζωής"

6.5.14

Όστρακο... του Χρήστου Χατζόπουλου


Η αγάπη σιγοκαίει .
Στέκεται κουρνιασμένη και θλιμμένη στα πιο μύχια μονοπάτια σου .
Αυτό που αγγίζεις τώρα και είναι τόσο παγωμένο, είναι η έξω πλευρά του όστρακου, εκείνη που γλύφει το νερό και σκληραίνει τις πεποιθήσεις .
Κι’ όταν το όστρακο κλείσει, παίρνει καιρό να ξανανοίξει .
Θέλει κόπο να ξεμυτίσει η αγάπη τη φλόγα της .
Είναι μια ευαίσθητη στιγμή όπου όλα μπορεί να χαθούν, η ώρα που το κέλυφος ψηλώνει κι’ η κιτρινωπή θρυαλλίδα ρουφάει το οξυγόνο για να θεριέψει .
Αν το ανοίξεις απότομα, κινδυνεύει να σβήσει, να χαθεί .
Χρειάζεται υπομονή, τρυφερότητα, σεβασμό και προσοχή .
Εάν βιάζεσαι, εάν πιέζεις, εάν αγωνιάς, υπάρχει κίνδυνος να κάνεις κινήσεις που δε θα’ θελες, να μιλήσεις λόγια που δεν αντιστοιχούν, να βλέπεις πράγματα που δεν υπάρχουν και ν’ ακούς αυτά που θα’ θελες ν’ ακούσεις κι’ όχι αυτά που σου λένε…
Έχε πίστη, γιατί αρκεί που αυτή η φλόγα βρίσκεται στο δικό σου όστρακο και δείχνει φουντωμένη !
Από τούτη εξαρτάται πόσο θα φουντώσει κι’ η φλόγα που κλείνεται τώρα στο όστρακο της αγαπημένης σου .
Μη την καίς, μόνο να τη ζεσταίνεις .


23.4.14

Πρόσκληση - 28/4/14 – Ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια


28/4/14 – Ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια

rozanis_patouli_alexandreia 
Πρόσκληση - 28/4/14
Ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια
"Εδώ, γίνεται κάτι πολύ πιο σοβαρό, και είναι αυτό που οι θεωρητικοί θα λέγανε: "δημοκρατία, χωρίς Δήμο", ή "κοινωνία, χωρίς ανθρώπους", ή "έθνη, χωρίς εθνότητα". Δείτε, τα πράγματα εξελίσσονται σε έναν φασισμό, ο οποίος δεν υπήρξε ούτε καν στις ιστορικές του στιγμές [...] Κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της! Κινδυνεύει η κοινωνία, ως υπόσταση των λαών του κόσμου. Πρόκειται για μια εποχή τεράτων [...] Εάν αφήσουμε τα πράγματα στη μοίρα τους κινδυνεύουμε να τερατοποιηθούμε οι ίδιοι"  Στέφανος Ροζάνης
Στα πλαίσια του σεμιναρίου «Αφήγηση Ζωής» (http://afigisizois.wordpress.com/about/) πραγματοποιούνται για 4η χρονιά, αφιερώματα σε καταξιωμένες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών που έχουν αφήσει το στίγμα τους στον τομέα τους, όπως οι Ζυράννα ΖατέληΚώστας ΜουρσελάςΠερικλής Κοροβέσης, Φωτεινή Τσαλίκογλου, Τασούλα Βερβενιώτη, Σωτήρη Δημητρίου, Βαγγέλης Ραπτόπουλος, κ.ά..
Η επόμενη συνάντηση η οποία θα γίνει στις 28 Απριλίου 2014, στις 20:30, στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια σε συνεργασία με τις εκδόσεις Εξάρχεια, αφιερώνεται στον καθηγητή φιλοσοφίας Στέφανο Ροζάνη σε μία εφ’ όλης της ύλης «Αφήγηση Έργου – Ζωής» του, με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο Ομοίωμα δημοκρατίας (εκδ. Εξάρχεια) αλλά και την συμμετοχή του στην Έρευνα για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης.
Info: Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Δευτέρα 28 Απριλίου 2014 και ώρα 8:30μμ, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής. Τηλ: 210-8673655. Είσοδος ελεύθερη.
***
b192345Ομοίωμα δημοκρατίας, Στέφανος Ροζάνης, Εκδόσεις Εξάρχεια, 2013
Στον παρόντα τόμο αναδεικνύονται ζητήματα που αφορούν τις σύγχρονες κοινωνίες και την πραγματικότητα που αυτές βιώνουν. Η Δημοκρατία και ο Δήμος, ο ολοκληρωτισμός και ο φασισμός, ο ρατσισμός και οι μετανάστες, η εξέγερση και η ουτοπία, είναι μερικά από τα θέματα που πραγματεύεται σε αυτό το βιβλίο ο Στέφανος Ροζάνης.
Mέσα από αυτή τη συλλογή των κειμένων, ο αναγνώστης μπορεί να σκιαγραφήσει μια ριζοσπαστική και κριτική ματιά τόσο της σύγχρονης κοινωνίας όσο και του ατόμου που δρα μέσα σε αυτή. Συνεχίζοντας το νήμα της Ρομαντικής Εξέγερσης, Στέφανος Ροζάνης αρνείται κάθε βεβαιότητα που δημιουργεί η εκάστοτε ορθοδοξία και θέτει ερωτήματα για τον τρόπο που συγκροτείται ο σημερινός μας κόσμος. Σε μια περίοδο που οι ορισμοί έχουν απολέσει κάθε σημασία τους, ο συγγραφέας θέτει το ουσιαστικό ζήτημα του επαναορισμού των εννοιών μακριά από κάθε είδους εξουσιαστική διαμεσολάβηση που δημιουργούν οι εκάστοτε αυθεντίες.
rozan
***
Ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης γεννήθηκε στην Κάρυστο της Εύβοιας το 1942. Σπούδασε Μαθηματικά και Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Φιλοσοφία στο Καθολικό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας. Ανήκει στην εκδοτική ομάδα του περιοδικού "Σημειώσεις". Δίδαξε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Σορβόννης, και επί 10 χρόνια στο Τμήμα Μέσων Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Επίσης επί 4 χρόνια, δίδαξε φιλοσοφία στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Β. Ελλάδος. Είναι συγγραφέας δοκιμιακών έργων, φιλοσοφικών μονογραφιών και ποιητικών συλλογών. Ανάμεσα στα πιο πρόσφατα δοκιμιακά του έργα περιλαμβάνονται τα εξής: Εκδοχές της πόλης, Μύθος και αφήγηση στον σύγχρονο κόσμο, Ομοίωμα δημοκρατίας.




*Υπενθυμίζεται η πρόσκληση για το εισαγωγικό μάθημα στο Σεμινάριο Αφήγηση Ζωής την ίδια μέρα και στον ίδιο χώρο, ώρα 6:30μμ, με ελεύθερη είσοδο. Περισσότερα: http://afigisizois.wordpress.com/about/

28/4/14 – Πρόσκληση: Νέο εισαγωγικό μάθημα για το σεμινάριο Αφήγηση Ζωής με ελεύθερη είσοδο



Το σεμινάριο Αφήγηση Ζωής της Κρυσταλίας Πατούλη (δημοσιογράφος – σύμβουλος ανθρώπινων σχέσεων) ξεκινά νέο κύκλο μαθημάτων στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια, την Δευτέρα 28 Απριλίου 2014, στις 6:30μμ, με ελεύθερη είσοδο για το πρώτο εισαγωγικό μάθημα του νέου δίμηνου κύκλου που περιλαμβάνει προαιρετικά άλλα 8 τρίωρα μαθήματα (προτείνεται η κράτηση θέσεων των ενδιαφερόμενων λόγω περιορισμένου αριθμού συμμετοχών).
"H ζωή δεν είναι αυτή πoυ έζησε κανείς, αλλά αυτή πoυ θυμάται και όπως τη θυμάται για να την αφηγηθεί" έχει πει ο Gabriel García Márquez. Μέσω της αφήγησης κατασκευάζουμε, ανακατασκευάζουμε και επινοούμε συνεχώς, το παρόν το παρελθόν και το μέλλον, κάνοντας έργο -εν δυνάμει τέχνη- μόνον ό,τι δεν απωθούμε.

Καθώς οι λέξεις είναι το βασικό υλικό που χτίζουμε τη σχέση μας με την πραγματικότητα, η δύναμη της γραφής γίνεται ένα σημαντικό εργαλείο αυτογνωσίας και δημιουργικότητας.
*Για το θεωρητικό κυρίως υπόβαθρο – βιβλιογραφία του σεμιναρίου, έχει πραγματοποιηθεί διάλεξη για φοιτητές του Παντείου Παν/μίου, σε κάλεσμα της συγγραφέως και καθηγήτριας ψυχολογίας, Φωτεινής Τσαλίκογλου.
Περισσότερα: http://afigisizois.wordpress.com/about/
Info: Για το εισαγωγικό μάθημα με ελεύθερη είσοδο στις 28/4/2014, ώρα 18:30, Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, τηλέφωνο για κρατήσεις θέσεων: 210 867 3655, και e-mail για κρατήσεις θέσεων: cpatouli@yahoo.gr (Διεύθυνση: Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής).

***

28/4/14 – Ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια


rozanis_patouli_alexandreia 
Πρόσκληση – 28/4/14
Ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια
“Εδώ, γίνεται κάτι πολύ πιο σοβαρό, και είναι αυτό που οι θεωρητικοί θα λέγανε: “δημοκρατία, χωρίς Δήμο”, ή “κοινωνία, χωρίς ανθρώπους”, ή “έθνη, χωρίς εθνότητα”. Δείτε, τα πράγματα εξελίσσονται σε έναν φασισμό, ο οποίος δεν υπήρξε ούτε καν στις ιστορικές του στιγμές [...] Κινδυνεύει η κοινωνία στο σύνολό της! Κινδυνεύει η κοινωνία, ως υπόσταση των λαών του κόσμου. Πρόκειται για μια εποχή τεράτων [...] Εάν αφήσουμε τα πράγματα στη μοίρα τους κινδυνεύουμε να τερατοποιηθούμε οι ίδιοι”  Στέφανος Ροζάνης
Στα πλαίσια του σεμιναρίου «Αφήγηση Ζωής» (http://afigisizois.wordpress.com/about/) πραγματοποιούνται για τέταρτη χρονιά, αφιερώματα σε καταξιωμένες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών που έχουν αφήσει το στίγμα τους στον τομέα τους, όπως οι Ζυράννα ΖατέληΚώστας ΜουρσελάςΠερικλής Κοροβέσης, Φωτεινή Τσαλίκογλου, Τασούλα Βερβενιώτη, Σωτήρη Δημητρίου, Βαγγέλης Ραπτόπουλος, κ.ά.. 

Η επόμενη συνάντηση η οποία θα γίνει στις 28 Απριλίου 2014, στις 20:30, στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια σε συνεργασία και με τις εκδόσεις Εξάρχεια, αφιερώνεται στον καθηγητή φιλοσοφίας Στέφανο Ροζάνη σε μία εφ’ όλης της ύλης «Αφήγηση Έργου – Ζωής» του, με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο Ομοίωμα δημοκρατίας (εκδ. Εξάρχεια) αλλά και την συμμετοχή του στην Έρευνα για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης που διεξάγει ακτιβιστικά η δημοσιογράφος – σύμβουλος ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλία Πατούλη, από το 2010 έως σήμερα.

Info: Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Δευτέρα 28 Απριλίου 2014 και ώρα 8:30μμ, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής. Τηλ: 210-8673655. Είσοδος ελεύθερη.
***
b192345

Ομοίωμα δημοκρατίας, Στέφανος Ροζάνης, Εκδόσεις Εξάρχεια, 2013

Στον παρόντα τόμο αναδεικνύονται ζητήματα που αφορούν τις σύγχρονες κοινωνίες και την πραγματικότητα που αυτές βιώνουν. Η Δημοκρατία και ο Δήμος, ο ολοκληρωτισμός και ο φασισμός, ο ρατσισμός και οι μετανάστες, η εξέγερση και η ουτοπία, είναι μερικά από τα θέματα που πραγματεύεται σε αυτό το βιβλίο ο Στέφανος Ροζάνης.
Mέσα από αυτή τη συλλογή των κειμένων, ο αναγνώστης μπορεί να σκιαγραφήσει μια ριζοσπαστική και κριτική ματιά τόσο της σύγχρονης κοινωνίας όσο και του ατόμου που δρα μέσα σε αυτή. Συνεχίζοντας το νήμα της Ρομαντικής Εξέγερσης, Στέφανος Ροζάνης αρνείται κάθε βεβαιότητα που δημιουργεί η εκάστοτε ορθοδοξία και θέτει ερωτήματα για τον τρόπο που συγκροτείται ο σημερινός μας κόσμος. Σε μια περίοδο που οι ορισμοί έχουν απολέσει κάθε σημασία τους, ο συγγραφέας θέτει το ουσιαστικό ζήτημα του επαναορισμού των εννοιών μακριά από κάθε είδους εξουσιαστική διαμεσολάβηση που δημιουργούν οι εκάστοτε αυθεντίες.
***
Ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης γεννήθηκε στην Κάρυστο της Εύβοιας το 1942. Σπούδασε Μαθηματικά και Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Φιλοσοφία στο Καθολικό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας. Ανήκει στην εκδοτική ομάδα του περιοδικού “Σημειώσεις”. Δίδαξε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Σορβόννης, και επί 10 χρόνια στο Τμήμα Μέσων Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Επίσης επί 4 χρόνια, δίδαξε φιλοσοφία στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Β. Ελλάδος. Είναι συγγραφέας δοκιμιακών έργων, φιλοσοφικών μονογραφιών και ποιητικών συλλογών. Ανάμεσα στα πιο πρόσφατα δοκιμιακά του έργα περιλαμβάνονται τα εξής: Εκδοχές της πόλης, Μύθος και αφήγηση στον σύγχρονο κόσμο, Ομοίωμα δημοκρατίας.
Σεμινάριο Αφήγηση Ζωής

H ζωή δεν είναι αυτή πoυ έζησε κανείς αλλά αυτή πoυ θυμάται και όπως τη θυμάται για να την αφηγηθεί. Gabriel García Márquez

Γράφω για να μην ξαναγράψω ποτέ.

Γράφω γιατί είμαι πολλά πρόσωπα.

Γράφω, για να μην ξαναϋπάρξουν αυτά τα πρόσωπα που είμαι,

αλλά ένα και μοναδικό πρόσωπο,

που δεν γράφει

Ελεονώρα Σταθοπούλου, Καλο αίμα κακό αίμα, εκδ. Eστία

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου