Τον ιστότοπο διαχειρίζονται οι συμμετέχοντες του σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής

28.3.21

Ταξίδι στο σεμινάριο Αφήγηση ζωής


"Το Σεμινάριο «ΑΦΗΓΗΣΗ ΖΩΗΣ» ήταν για μένα μια ανασκαφή στο υποσυνείδητο.

Απ’ την πρώτη στιγμή που το παρακολούθησα, ήμουν σαν τον αρχαιολόγο που ψάχνει πολύ βαθιά στο χώμα για να ανακαλύψει ένα πολύτιμο θησαυρό.

Ξεκίνησα μ’ ενα φτυάρι κι έβγαλα έξω τα πρώτα χώματα τα οποία έκρυβαν μέσα μικρούς θησαυρούς, τα πρώτα κείμενά μου.

Συνέχισα να σκάβω με την τσάπα πιο βαθιά και να βρίσκω περισσότερα ευρήματα όμως σκόρπια, εδώ κι εκεί. Ιστορίες δηλαδή που είχαν μεν κάποιο νόημα αλλά δεν είχαν ειρμό.

Μυστήριο απλωνόταν μπροστά μου με τον καιρό, και το Σεμινάριο «ΑΦΗΓΗΣΗ ΖΩΗΣ» με προκαλούσε να το λύσω.

Συνέχισα να σκάβω βαθιά στα χώματα και βρήκα μια ρίζα από δέντρο. Ήταν όλοι οι προγονοί μου. Άρχισα να κάνω το γενεόγραμμα μου που ήταν τελικά το βασικό κλειδί για τη λύση του μυστηρίου. Βρήκα την άκρη του νήματος και λύθηκε η γραφή. Τώρα δεν έσκαβα μόνο αλλά και καθάριζα παράλληλα τα ευρήματα.

Τα εμπόδια που ορθώθηκαν μπροστά μου ήταν πολλά όμως, δε με γύρισαν πίσω στιγμή αλλά με ωθούσαν να κάνω κι άλλα βήματα μπροστά και να σκάβω με λεπτό σκαλιστήρι πια, πιο βαθιά.

Έφτασα λίγο πριν τα έγκατα της ψυχής μου κι ανακάλυψα πολλούς θησαυρούς, τις ιστορίες των ανθρώπων που κουβαλούσα μέσα μου. Τις πήρα στα χέρια και τις φρόντισα με λεπτά εργαλεία.

Έφτασα στον πάτο κι ανακάλυψα όλα τα παιδικά μου τραύματα. Πήρα το σκουπάκι του αρχαιολόγου, τα ξεσκόνισα ένα ένα κι έφερα στο φως με τη γραφή πολλές αλήθειες, αλήθειες που δεν άντεχα να πω.

Τα φύσησα όλα για να φύγει από πάνω τους και η τελευταία σκόνη κι απόκτησαν πνοή. Έγιναν ζωντανά κείμενα.

Πυξίδα και κόσκινο μαζί σ’ αυτή την ανασκαφή ήταν η ψυχή του Σεμιναρίου «ΑΦΗΓΗΣΗ ΖΩΗΣ», η Κρυσταλία Πατούλη. Πυξίδα γιατί απ’ την αρχή, με την οξυδέρκειά της κατηύθυνε σωστά τα βήματά μου και δεν έχασα ποτέ τον προσανατολισμό μου. Κόσκινο γιατί με την επιμονή και την τελειομανία της κοσκίνισε όλα τα χώματα, απ’ την επιφάνεια μέχρι και τον πάτο" Κατερίνα Μητροπούλου 28/3/21

--

“Στο σεμινάριο της 'Αφήγησης Ζωής της Κρυσταλίας, μπόρεσα να ξαναπροσεγγίσω κομμάτια του εαυτού μου που είχα χάσει στην πορεία της ζωής μου, αναβιώνοντας τα μέσα από τη γραφή. Στη συνέχεια, στο περιβάλλον ασφαλείας που ένιωσα μέσα στην ομάδα, κάτω από την καθοδήγηση της, μπόρεσα να αισθανθώ εμπιστοσύνη, έτσι ώστε να μπορέσω να αφεθώ και να μοιραστώ εκεί, τα δύσκολα και σκοτεινά σημεία του παρελθόντος μου και της παιδικής μου ηλικίας, που με κρατούσαν εγκλωβισμένη. Έβαλα πράγματα σε τάξη μέσα μου και νιώθω να έχω κάνει αρκετά βήματα μπροστά. Ένα μεγάλο ευχαριστώ! «'Οποια πόρτα κι αν άνοιγα, βρισκόμουν μες στα παιδικά μου χρόνια.»  Τάσος Λειβαδίτης.”

Εύη Ιωαννίδου, 28/3/21

--

"[...] γράφω δυο λόγια για την εμπειρία μου από το σεμινάριο. Προφανώς οι ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΖΩΗΣ είναι πολύ περισσότερα από ένα σεμινάριο. Είναι ένα σεμινάριο ζωής, ένα σεμινάριο αναγνώρισης, ανακάλυψης, αναστοχασμού. Τις εβδομάδες που κράτησε έγραψα πολύ αλλά δύσκολα τις πιο πολλές φορές. Δεν μου έβγαιναν εύκολα τα κείμενα. Ζορίστηκα. Δεν ξέρω τελικά κατά πόσο άφησα τον συγγραφικό μου εαυτό να μιλήσει ή καλύτερα ποιόν από όλους άφησα και ποιόν όχι. Ένιωσα όμως μετά από κάθε κείμενο κερδισμένη. Ένιωσα ότι πήρα, ότι είδα πράγματα σε μένα που πριν δεν τα έβλεπα. Έκανα συνειρμούς, συνδέσεις και είδα να φωτίζονται πτυχές της προσωπικής και οικογενειακής μου ιστορίας που πριν αγνοούσα. Μέσα από την αναζήτηση να μάθω περισσότερα και να καταλάβω ήρθα πιο κοντά με κομμάτια του εαυτού μου που είχα χάσει αλλά και με ανθρώπους της οικογένειάς μου, ζωντανούς και πεθαμένους. Νιώθω βαριά με όλα αυτά που ξέθαψα, αλλά γεμάτη και ευγνώμων για όλα αυτά που πήρα από την ομάδα και από σένα Κρυσταλία. Μπορώ επίσης να πω με βεβαιότητα πως αυτή ήταν μόνο η αρχή. Έπεται και συνέχεια!" Δ. Α.



7.2.21

Μια θέση στο χώρο. Του Σταύρου Καρέζη

Ο Σταύρος Καρέζης αφηγείται τη δημιουργική εμπειρία της συγγραφής – από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο- του πρώτου του βιβλίου «Μια θέση στο χώρο», εκδόσεις Οσελότος.

Οι πρώτες μου συγγραφικές απόπειρες ήρθαν κάπου στην εφηβεία. Υπήρχαν βράδια που αργούσε ο ύπνος να με πάρει, κάτι με τσιγκλούσε στα σκοτάδια, πείραζε την κοσμοθεωρία που είχα διδαχτεί από κάθε λογής φροντιστές κι αναμφισβήτητες αιτίες. Αντιπαθούσα σφόδρα το γραφείο που είχα στα δεξιά μου, με τις μολυβοθήκες, τα σχολικά εγχειρίδια, κι όλα τα σύνεργα στημένα για μελέτη. Αρνιόμουν παράλληλα πεισματικά να αποστηθίζω, κι όταν το έκανα ένιωθα μόνος και έρημος.

Ύστερα, υιοθέτησα το διάβασμα μετά μουσικής, αργό αλλά ευχάριστο. Καμιά φορά δεν τα κατάφερνα απόλυτα, χάζευα παραπάνω απ’ όσο όριζε το υπερεγώ μου κι άφηνα το στυλό, να σχεδιάσει μόνο του σε σκόρπιες σελίδες τετραδίου, αφηρημένες σκιές κι απροσεξίες. Μέσα σε όλα αυτά, σκεφτόμουν για μέρες ένα ποίημα που παρομοίαζα τη ζωή μ’ ένα βιβλίο όμως έβρισκα αμέτρητες κακοτοπιές μπροστά στην τελειότητα και το άφησα στην τύχη του.

Στη συνέχεια γέμισα πέντε σελίδες με μια ιστορία σκέτη τραγωδία, γεμάτη θλίψη και εμπόδια ανυπέρβλητα. Ημερολόγια, σκίτσα και ερωτηματικά με έφτασαν στο λύκειο. Πέρασα, σπούδασα, αποφοίτησα και δούλεψα. Κάπου εκεί, τυχαία εντελώς μια γνωστή μου είδε την Κρυσταλία Πατούλη σ’ ένα υπόγειο καφετέριας που έκανε το σεμινάριο “Αφήγηση ζωής”. Διένυα μια αγχωτική και άκρως κουραστική περίοδο όμως για καλή μου τύχη δοκίμαζα καινούρια πράγματα. Μίλησα μαζί της και με καλωσόρισε σε μια ομάδα.

Η Κρυσταλία έχει ένα ταλέντο που αμέσως αναγνωρίζεις πόσο τυχερός είσαι που βρέθηκες στο διάβα της. Τις ικανότητες αυτές των life coaches, την ενθάρρυνση, την εμπιστοσύνη, την αμεσότητα και την αγάπη. Παρακολούθησα δύο κύκλους τελικά σεμιναρίων και τους συμμετέχοντες τους θυμάμαι όλους ακόμη και δε νομίζω πως πρόκειται να τους ξεχάσω.

Προσωπικά, με ελκύουν φοβερά στιγμές που μαθαίνεις κάτι καινούριο, όπως παλιά, που άνοιγαν οι ορίζοντές σου και ό,τι πίστευες δεν ήταν πια το ίδιο, αποκτούσε μια παρέα που το κρατούσε απ’ το χέρι να περπατήσει παρακάτω. Από τους δύο κύκλους αυτούς σεμιναρίων, απέκτησα εφόδια ιδιαίτερα χρήσιμα που χωρίς αυτά αμφιβάλλω αν θα έγραφα ποτέ αυτό το βιβλίο. Μεταξύ άλλων, μια ορθολογική σκοπιά σε γεγονότα που με είχαν σημαδέψει. Είδα πως αρκετοί έχουμε την ίδια αφετηρία, άντρες γυναίκες, τα ίδια απωθημένα, κόμπους αναμνήσεις. Ένιωσα αρεστός, απαλλάχτηκα από συναισθηματικά βάρη που κρατούσα χρόνια μυστικό. Έμαθα να είμαι πιο αυθόρμητος στη γραφή και πως αν μπεις μέσα στην ιστορία, εκείνη θα τα πει καλύτερα από σένα.

Είναι ορισμένα πράγματα που τα καταλαβαίνεις μόνο όταν περάσει ο χρόνος. Χωρίς την εμπειρία μου στο σεμινάριο και συνάμα χωρίς την αμέριστη εμπιστοσύνη της προς το πρόσωπό μου πολύ πιθανόν να μην είχα γράψει ποτέ το πρώτο μου βιβλίο. Αυτό ήρθε το καλοκαίρι του 2018. Είχα ξεμείνει μόνος στο κέντρο της Αθήνας παρέα με τη γάτα μου κι έναν ανεμιστήρα. Ανακάλυψα ένα κανάλι για την αστρονομία και χάθηκα στον κόσμο της, τόσο πολύ που έπλαθα σενάρια φαντασιακά μέρα με τη μέρα.

Σιγά σιγά άρχιζαν να γεννιούνται οι πρώτοι χαρακτήρες και σκηνές να ζωντανεύουν. Το επόμενο βράδυ τις εμπλούτιζα ή τις αναιρούσα, μέχρι που ένα απόγευμα κάθισα να τα γράψω κι όπου πάει. Προς έκπληξή μου, όσο έγραφα, συνέβαινε το αντίθετο συγκριτικά με τις παρελθοντικές μου απόπειρες, δεν τα παρατούσα τόσο εύκολα, ούτε περνούσαν ώρες ολόκληρες για να δομήσω μία πρόταση. Ίσως να είχε ωριμάσει κάτι μέσα μου, ίσως να βοήθησε που άφησα την τελειότητα στην άκρη.

 

Δώδεκα μήνες μετά το ολοκλήρωσα και το φωτοτύπησα πρώτη φορά να το διαβάσω απ’ την αρχή. Υπογράμμιζα λάθη, ασυνέπειες, έβαζα μια κουκίδα δίπλα σε παραγράφους που ήθελαν εμπλουτισμό. Το τύπωσα ξανά και ξανά, πολλές φορές, μέχρι που η ιστορία άλλαξε, ανασυγκροτήθηκε, κόπηκαν διάλογοι κι ήρθαν αφηγήσεις, πέταξα συνδέσμους και έβαλα λυρισμό. Η επιμέλεια, μου πήρε παραπάνω απ’ όσο έκανα για να το γράψω, ενώ το αποτέλεσμα με ικανοποιεί στο έπακρον. Σωτήρια κίνηση γι’ αυτό θεωρώ πως ήταν η υπομονή και οι παύσεις ολόκληρων εβδομάδων που έκανα σκόπιμα για να βγω από την ιστορία και να μπω ύστερα ως κάποιος άλλος.

Η ιστορία είναι επικεντρωμένη σε έναν βασικό πρωταγωνιστή, τον Γιώργο, ο οποίος ύστερα από την αποφοίτησή του, ψάχνει ακριβώς αυτό που αναφέρει και ο τίτλος, να βρει τη θέση του στο χώρο. Περιγράφονται τρεις μήνες ξεκινώντας από το καλοκαίρι, κάπου το 2013, όπου έρχονται τα πάνω κάτω, αναζητώντας άδοξα μια αλήθεια που αλλάζει χέρια με ταχύτατους ρυθμούς. Όπως λέει και ο ίδιος στο γράμμα του προλόγου του, καθετί το νέο προϋπάρχει, δεν υπάρχει νέο, εμφανίζεται είναι πιο σωστό, εμφανίζεται όταν πια είσαι έτοιμος να το προσέξεις. Συναναστρέφεται με φίλους, γονείς, εργοδότες, αλλά και απρόσμενους περαστικούς που όλοι συμβάλλουν στην απόφαση του τέλους.

Έκανα αργότερα το βήμα παραπάνω και το έστειλα σε διάφορους εκδοτικούς. Το feedback που έλαβα ήταν άκρως ενθαρρυντικό. Συνεργάζομαι πλέον με τις εκδόσεις Οσελότος και το βιβλίο κυκλοφορεί στα γνωστά βιβλιοπωλεία. Μπορείτε να το παραγγείλετε επίσης από τις εκδόσεις Οσελότος, ή κι από εμένα τον ίδιο με ένα μήνυμα στο booksforsend@gmail.com, καθώς διατηρώ παράλληλα και την ιδιότητα του αυτοεκδότη.

Μια θέση στο χώρο, Σταύρος Καρέζης, Εκδόσεις Οσελότος 2020. Σελίδες: 206

Ο Γιώργος, θα μας αφηγηθεί σε μια αμφιλεγόμενη ιστορία, πως σε πείσμα όλων έβαλε σκοπό να ωριμάσει. Μεγάλος του φόβος η ενηλικίωση. Τα λιγοστά εφόδιά του είναι η φυγή, η στέρηση κι η ονειροπόληση. Τίποτα δεν είναι σταθερό και τίποτα δεν είναι αρκετό. Με ένα βήμα, μια αταξία, λίγα νεύρα τη φορά, ελπίζει στο πιο παράξενο γαμώτο, να αλλάξει ρόλους μ’ ένα ζόρικο παιδί!
«Υπάρχει κάπου, στου καθένα μας τον ίσκιο, η πηγή της λογικής. Εκεί παγώνουν βράχοι, τρυπώνουν σε σμήνη ασύμβατες ιδέες, μαλώνουν στα κρυφά τρίμματα από σκόνες, που κάποτε ήσουν εσύ, ο επόμενος εσύ. Πόσους σε βράδια φίλεψες, πόσους καημούς αθέτησες πριν έρθει; Όσο κι αν έκλαψες οικτρά για άλλα μέρη, εκεί είναι τελικά που ξεδιψούν οι περισσότεροι, στ’ αχαρτογράφητα νερά και στα μουντά σου νέφη».

--

Via https://tvxs.gr/news/biblio/mia-thesi-sto-xoro?fbclid=IwAR3wReWHX-UUNQAIZBaJi_3M8MYw7uSHG9XFNHTNahcHNL1tgwihl3HqhVs 

2.2.21

ΑΓΑΝΤΑ: Το αυτοβιογραφικό βιβλίο της Καλλιόπης Καρρά


 "Η αφήγηση δεν είναι λιτή΄ φαίνεται λιτή επειδή είναι αριστουργηματική. Η αφήγηση δεν είναι άτεχνη΄ δείχνει άτεχνη γιατί βασίζεται στην πραγματική ζωή. Ο αναγνώστης έχει συνήθως μπροστά του έναν συγγραφέα΄ εδώ δεν συμβαίνει αυτό΄ ο αναγνώστης εισέρχεται σ' έναν θρύλο με πόνο και χαρά, ύμνο και θρήνο, απελπισία και ελπίδα, αδικία και ατυχία, έρωτα και απογοήτευση αλλά, πάνω απ' όλα αίσθηση του μέτρου, αφοσίωση στο καθήκον, ευγένεια, ακεραιότητα, ήθος, λεπτότητα αισθημάτων, πίστη και αντοχή. Αγάντα σημαίνει Άντεξε.


Το αφηγηματικό μυστικό της ηρωίδας του βιβλίου, είναι ότι δεν είναι, ούτε υποκρίνεται πως είναι, συγγραφέας΄ γι' αυτό δεν γράφει αλλά αφηγείται. Επιπλέον, στηρίχτηκε πολύ στον Θεό΄ αλλά μέσα από αυτή την πίστη στήριξε τον μεγαλειώδη άνθρωπο που έκρυβε μέσα της. Μόνο γι' αυτό τής αξίζει κάθε έπαινος. Και Αγάντα σημαίνει Άντεξε.

Ο Λόγος της ρέει σαν το νερό στ' αυλάκι, αγνοώντας πως κάποιος το παρακολουθεί και ακούει το κελάρυσμά του. Ίσως τα επιμέρους γεγονότα συμπίπτουν με πολλών γυναικών τη ζωή΄ συνεπώς πρόκειται για μια μάλλον συνηθισμένη ζωή΄ το βλέμμα και η πένα της είναι που την κάνουν συναρπαστική. Διότι Αγάντα σημαίνει Άντεξε". 
Λεώνικος Καλαχώρας, Εκδόσεις Ποιητές και δημιουργοί

(Απόσπασμα από το οπισθόφυλλο του βιβλίου της Καλλιόπης Καρά)
---
Βιβλιοπωλείο Bookworld Books and More
 
(bookworldbm10@gmail.com, τηλ: 6974476427)

5.12.20

Τίποτα δεν ήταν φυσιολογικό εκείνη την ημέρα


1973. Μένουμε στο κέντρο της Αθήνας, περίπου τέσσερα χιλιόμετρα από το Πολυτεχνείο.

Ήταν 17 Νοεμβρίου, έκανε κρύο. Η μαμά με αφήνει στο σχολείο. Ένοιωθα ότι ήταν κάτι πού ήθελε και δεν ήθελε, αλλά μου είπε «το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να πάς», και με άφησε. Μας είχε φέρει ο μπαμπάς με τ’ αυτοκίνητο.
Τη θυμάμαι που έφευγε κι εγώ ένιωθα συνέχεια αγωνία.

Αφού με πήγε μέσα και με παρέδωσε στους δασκάλους, έκανα μεταβολή κι έτρεξα για να την προλάβω. Τα μάτια μου έβλεπαν, κι είχαν φτάσει πρώτα αυτά στο χερούλι της πόρτας και μετά το δεξί μου χέρι την έπιασε και την άνοιξε.

Δεν ήθελα να μείνω εκεί. Όλη η εικόνα ήταν μια γκριζογάλανη πόρτα, η κλειδαρότρυπα με το κλειδί, ένα χερούλι και το μισοάνοιγμά της. Δεν την πρόλαβα. Πρόλαβα κι είδα μόνο το πίσω μέρος του αμαξιού μας που έφευγε.

Τότε έφαγα το πρώτο μου χαστούκι. Δυνατά. Στο αριστερό μου μάγουλο. Από έναν δάσκαλο, γιατί κοίταξα έξω από την μισάνοιχτη αυλόπορτα του σχολείου.


Πήγαινα Γ’ δημοτικού, στο ιδιωτικό σχολείο της περιοχής. Ελάχιστα θυμάμαι από εκεί. Τους παραδοσιακούς χορούς που μας μάθαιναν, τις γιορτές με τα ποιήματα, κι εμένα που ήμουν αναπτυγμένο παιδάκι και ποτέ δε χώραγα στα ρούχα μου, πού δεν τα προλάβαινα στο μέγεθος και φαίνονταν τα πόδια μου, ντρεπόμουν. Θυμάμαι και την όμορφη δασκάλα της Πρώτης, γλυκειά και ήρεμη, δε με μάλωνε ποτέ. Το γιό της διευθύντριας, αγαθό και σαν μεγάλο μωρό, η μάνα του κράταγε το σχολείο.


Εκείνη την ημέρα, ένοιωθα ένταση, κάτι συνέβαινε. Γιατί να με είχαν πάει και οι δύο γονείς μου σχολείο; Πάντα με έπαιρνε το σχολικό.


Δεν ήθελα, που με άφησε η μάνα μου. Με το που μού άφησε το χέρι ο δάσκαλος που με παρέλαβε, έκανα μεταβολή, έτρεξα, κι άνοιξα την πόρτα να την προλάβω. Τότε ένοιωσα κάποιος μεγάλος να με τραβάει από τη πλάτη και να μου γυρίζει ένα σκαμπίλι πολύ δυνατό, φωνάζοντας «Πού πάς εσύ;». Κι είδα τη γκρίζα πόρτα της αυλής να κλείνει με δύναμη, κι εμένα μέσα, και μετά όλα γκρίζα, ανεβήκαμε τρέχοντας τις γκριζογάλανες ψυχρές σκάλες, μπήκαμε στην αίθουσα, κάναμε προσευχή και κάτι μας έλεγαν οι δάσκαλοι.


Μας είχαν μαζέψει όλους σε μια αίθουσα, διότι τίποτα δεν ήταν φυσιολογικό εκείνη την ημέρα. Τι δουλειά είχαν πολλοί δάσκαλοι μαζί και όλα τα παιδιά σε μία αίθουσα; Ανακατωσούρα. Θυμάμαι τα παιδάκια δίπλα μου, πολλά παιδάκια.


Στη συνέχεια, μας άφησαν να φύγουμε, με το σχολικό λεωφορείο αυτή τη φορά.
Κατά τη διάρκεια της επιστροφής, ο θόρυβος από τα αεροπλάνα που περνούσαν, έτσι έμοιαζε ο θόρυβος που άκουγα πάνω από τα κεφάλια μας (ή μήπως ήταν ελικόπτερα;) με φόβιζε, και με τα παιδιά παίζαμε παιχνίδι ότι κρυβόμασταν από τους εχθρούς, σκύβοντας να κρυφτούμε ανάμεσα στις θέσεις, μονές από τη μια πλευρά, διπλές από την άλλη.


Φαντάσου πόσο μικρή ήμουν που χωρούσα εκεί, ανάμεσα στο κενό που δημιουργούσαν, η μια μπροστινή θέση με την πίσω της, στο μικρό κίτρινο πούλμαν του σχολείου μου.

Κοιτούσα έξω από το παράθυρο. Είχε ήλιο και κρύο, κι ο κόσμος έτρεχε αναστατωμένος. Μου είχε κάνει εντύπωση, γιατί συνήθως οι άνθρωποι δεν έτρεχαν.


Έφτασα σπίτι. Το σχολικό με άφησε στον κάθετο κύριο δρόμο κι εγώ έπρεπε να τρέξω γρήγορα να φτάσω στην πολυκατοικία που μέναμε.


Είχε ήλιο, ζέσταινε, το παλτό μου έτρεχε γύρω μου ξεκούμπωτο. Πώς ανέβηκα σπίτι, πώς έφτασα;


Μετά με θυμάμαι γονατιστή, έβλεπα ασπρομαυρες σκηνές στην τηλεόραση, από το Πολυτεχνείο, το τανκς να πέφτει πάνω στην πύλη, και μια κολώνα να πέφτει, φασαρία, οχλαγωγία, βολές σαν φλας μικρών κεραυνών, και σε άλλο πλάνο ο Παπαδόπουλος, ο δικτάτορας, έλεγε «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν».


Ήταν τρομακτικό, και ‘μεις είχαμε παγώσει, κι ο μπαμπάς μου μας είπε «πάω μια βόλτα». Ήξερα πώς πάει να δει τι γίνεται. 

Μετά ήσυχη πια, γονατιστή στο πλάι του κρεβατιού, πάνω στην κόκκινη φλοκάτη, άπλωνα τα χέρια πάνω στην καφέ λουλουδάτη κουβέρτα του κρεβατιού των γονιών μου, που ήταν η ασφάλειά μου. Απαλή. Ζεστή. Ήταν ασφάλεια.


Στο σπίτι ήταν καλά, αλλά γιατί υπερίσχυσε να με πάνε στο σχολείο, γιατί δεν με υπερασπίστηκε κανένας, αφού το μόνο που ήθελα ήταν να πάω να τους βρώ; Και γιατί δεν το είπα στη μαμά μου ότι με χαστούκισαν;


Χαρίκλεια Καρύδα, 2020


--
Κείμενο γραμμένο στο πλαίσιο του σεμιναρίου Αφήγηση ζωής, της Κρυσταλίας Πατούλη.



23.11.20

The Authentic Self. Της Ελένης Τ.

Ακουμπώ στην κουπαστή του πλοίου και χαζεύω τα παιχνιδίσματα των γλάρων που πλαγιάζουν κάθε τόσο προς τη μεριά μου. Είναι μια ηλιόλουστη μέρα, αρχές του Ιούλη του 2008. Δυο εβδομάδες πριν είχα, ήδη, δηλώσει παραίτηση από μια δουλειά που τα είχε όλα, χρήμα, καριέρα, γνωριμίες. Για μένα, όμως, δεν ήταν τίποτα άλλο από μια ψεύτικη ζωή, πολύ καλά λουστραρισμένη. Ο έντονος ρυθμός δεν μου ταίριαζε πια. Με πίεσε και δεν άντεξα. Διεκδίκησα "ουρανό" ξέροντας ότι ο δρόμος δεν θα είναι εύκολος. Αναίμακτη επανάσταση δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία, γιατί να γίνει τώρα;  

«Σε πέντε λεπτά φτάνουμε στο λιμάνι της Τήλου», ακούστηκε η φωνή του καπετάνιου από τα μεγάφωνα και τα πρώτα σπίτια του νησιού γίνονταν ολοένα και μεγαλύτερα καθώς πλησιάζαμε.

Μέσα στη θολούρα του μυαλού μου, είχα βρει στο διαδίκτυο ένα πρόγραμμα εθελοντικής εργασίας. Τα οικονομικά μου δεν μου επέτρεπαν να κάνω διακοπές και αυτό το πρόγραμμα φάνταζε σαν σωσίβιο, μετά το μακελειό που είχα προκαλέσει στον εαυτό μου. Δήλωσα συμμετοχή αμέσως. Ήθελα να φύγω κάπου μακριά, να αλλάξω παραστάσεις.

Στο λιμάνι της Τήλου με καλωσόρισαν δύο νεαροί άντρες γύρω στα 30. Ο ένας κρατούσε την ταμπέλα με το διακριτικό τίτλο της Οργάνωσης.

«Από Φινλανδία δε περιμέναμε μια κοπέλα, ρε Γιάννη;» λέει ξαφνιασμένα ο πιο εύσωμος από τους δυο και κοιταχτήκανε μεταξύ τους. Ξέσπασαν σε γέλια. Κι εγώ μαζί. Έγιναν όλα τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβαν από τα κεντρικά γραφεία να τους ειδοποιήσουν για την άφιξή μου. Να τη! Ήρθε και η Φινλανδέζα. Επιβιβαστήκαμε όλοι σε ένα άσπρο βαν, που μας άφησε στο κτίριο του σχολείου του Μεγάλου Χωριού. Εκεί, θα ήταν το μέρος όπου για τις επόμενες δέκα ημέρες, μαζί με άλλα δεκαπέντε άτομα από Ισπανία, Αμερική, Σλοβακία, Γαλλία, Φινλανδία και Ελλάδα, θα μοιραζόμασταν την κοινοβιακή ζωή.

Παρατηρούσα τα παιδιά της ομάδας· ήταν χαρούμενα γιατί κάνανε διακοπές σε ένα ξένο κράτος ενώ εγώ αποζητούσα να ξεφορτώσω το βάρος που κουβαλούσα μέσα μου. Έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις και στη συνέχεια ξεχώρισα κάποια παιδιά με τα οποία μιλούσαμε περισσότερο. Προσπαθούσα να αφεθώ στην παρέα χωρίς να με επηρεάζουν οι σκέψεις μου παρόλο που δεν μου ήταν εύκολο να αλλάξω διάθεση από τη μια στιγμή στην άλλη.  Είχα αποφασίσει ότι η εθελοντική εργασία, ο ήλιος και η θάλασσα με περιτύλιγμα την παρέα γύρω μου θα ήταν το όχημα που θα χρησιμοποιούσα για να ξαναβρώ το χαμένο εαυτό μου. Αυθεντικότητα μπορώ να έχω παρακαλώ; Χωρίς επιτήδευση, μασκαρέματα και προσποιήσεις.

Με την ομάδα κάναμε τη διάνοιξη ενός μονοπατιού -έως 2 χιλιόμετρα αν θυμάμαι καλά - από το Μεγάλο Χωριό ως την παραλία Λέθρα. Η επαφή με τη φύση, τις επόμενες μέρες που ακολούθησαν, λειτούργησε θεραπευτικά μέσα μου. Δεν με ένοιαζε που βρέθηκα από τα σαλόνια στα αλώνια. Ήταν τόσο ωραία αυτά τα αλώνια! ανέπνεα καθαρό αέρα. Χαιρόμουν που κουβαλούσα πέτρες, που έσκαβα και ξερίζωνα θάμνους. Ορισμένες φορές δούλευα με μανία, σαν να ήθελα την καταπόνηση και τη λύτρωση μαζί. Τα απογεύματα ξεκουραζόμουν στη θάλασσα. Απομακρυνόμουν από τα παιδιά, ήθελα να κάνω μπάνιο μόνη, γυμνή, όπως μ’ άρεσε. Βουτούσα στη θάλασσα και τα κρύα νερά με ξυπνούσαν από το λήθαργο της στεναχώριας. Άρχιζα να παρατηρώ την ομορφιά της φύσης γύρω μου. Πόσα «πρέπει» χρειάστηκε να πνίξω μέχρι τώρα και πόσα έχω ακόμα.

Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα

Σαν ταξιδάκι αναψυχής με ένα κρυμμένο θαύμα

Το σώμα μου, τα πρώτα βράδια, δυσκολεύτηκε να συνηθίσει το πάτωμα και τον υπνόσακο, αλλά από την κούραση κοιμόμουν γρήγορα. Οι κουβέντες με τα παιδιά γινόντουσαν περισσότερες μέρα με τη μέρα, τα βράδια  περνούσαν με παιχνίδια, αστεία, και κάποιες φορές με μουσική και τραγούδια. Όλα στη ζωή είναι οι ανθρώπινες σχέσεις.

Όταν είδαμε το μονοπάτι τελειωμένο χειροκροτήσαμε ενθουσιασμένοι. Ξεκινούσε από τη κορφή ενός λόφου και κατέβαινε προς τα κάτω, φιδωτά, μέχρι τα βότσαλα της παραλίας. "Μπράβο Ελένη!", φούσκωσα από χαρά για τη συμμετοχή μου. Ένοιωσα ότι έκανα κάτι αναγκαίο για το περιβάλλον, που θα το χαρούν οι άνθρωποι. Ουσιαστικά χρήσιμη, για πρώτη φορά.

Το ίδιο βράδι, μαζευτήκαμε στο μαγαζί ενός ντόπιου που ήταν στην ομάδα, για να το γιορτάσουμε. Τα ούζα, οι μπίρες και οι μεζέδες μπήκαν στα τραπέζια και το γλέντι δεν άργησε ν' αρχίσει. Ελληνική βραδιά με νησιώτικη μουσική και χορούς με πρώτους χορευτές τους νησιώτες. Σηκώθηκα κι εγώ να φέρω μια γυροβολιά στο τσακίρ κέφι. Είναι το μαγικό στοιχείο του χορού που σε παρασέρνει χωρίς δεύτερη σκέψη να στροβιλίζεσαι στους ρυθμούς της μουσικής και κάνει το σώμα να λύνεται, την ψυχή να ανοίγει. Αυτό συνέβη και σε μένα. Ο εαυτός υποτάχθηκε στο σώμα καθώς εκείνο διέταζε πως θέλει να κινείται και την καρδιά μου που ζωντάνεψε σε ένα νησιώτικο συρτό που πήρα ολόκληρη φωτιά.

Αργότερα, όταν τέλειωσε το γλέντι, άφησα πίσω την ταβέρνα στην παραλία της Ερίστου και επέλεξα να περπατήσω μόνη μέχρι το σχολείο που μέναμε. Ήταν η ίδια διαδρομή που έκανα κάθε απόγευμα από το Μεγάλο Χωριό όταν πήγαινα για μπάνιο στη θάλασσα. Εκείνο το βράδι δεν είχε φεγγάρι και μόλις απομακρύνθηκα μερικά μέτρα βρέθηκα στην ερημιά με πίσσα σκοτάδι. Κολώνες της ΔΕΗ δεν υπήρχαν. Γνωρίζω το δρόμο, όμως άλλο μέρα και άλλο νύχτα. Ανοίγω το βήμα μου. Είμαι σε εγρήγορση. Το κεφάλι μου στρέφεται ψηλά στον έναστρο ουρανό. Σταματώ να απολαύσω την απεραντοσύνη του. Το μοναδικό φως που φέγγει είναι από αμέτρητα αστέρια. Γύρω μου τα τριζόνια τραγουδούν. Τι φοβάμαι; Δεν είμαι μόνη. Δεν νοιώθω μόνη. Παίρνω μια βαθιά ανάσα βάζοντας μέσα μου όλη αυτήν την ομορφιά και συνεχίζω το δρόμο μου. Έχω ένα χαζό χαμόγελο, σαν ερωτευμένη. Αν μπορούσε να με δει κάποιος θα έλεγε ότι δεν στέκω και πολύ καλά στα λογικά μου. 

Σαν να ανακαλύπτω τον εαυτό μου. Του μουρμουρίζω : «Εαυτέ μου, πόσα έχουμε περάσει μαζί! Θέλω να με αφήσεις να σε γνωρίσω καλύτερα, να γίνουμε φίλοι και να σε αγαπήσω περισσότερο. Μου φαίνεσαι ωραίος τύπος, τελικά».

Όταν ξάπλωσα στον υπνόσακο να αποκοιμηθώ, σιγοτραγουδούσα μέσα μου: 

«της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε μαζί, αγκαλιά …»

Ελένη Τ. (14.11.2020)

* Ευχαριστώ την Κρυσταλία Πατούλη που με αφορμή το βιωματικό σεμινάριο «Αφήγηση Ζωής», μου πρόσφερε την ευκαιρία να συστηθώ από την αρχή με τον εαυτό μου και τη ζωή μου. Τόσο η δυναμική του σεμιναρίου όσο και η ίδια η Κρυσταλία, ενίοτε «σαρωτικά» και τα δύο, λειτούργησαν αφυπνιστικά καθ’ όλη τη διάρκεια του. Χάραξαν την αρχή της διαδρομής για μια καινούργια ζωή απαλλαγμένη από τα βαρίδια του εαυτού μου που με κρατούσαν πίσω.

Τέλος, ευχαριστώ τον Γιώργο και την Αντωνία, την πηγή της δικής μου πληροφόρησης για την «Αφήγηση Ζωής», όντας οι ίδιοι ευεργετηθέντες πριν από μένα.
---


Η σωτηρία της ψυχής

(Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης / Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου)

Της εξοχής τα πρωινά
θα τα βρούμε ξανά
αγκαλιά στο κρεβάτι
και δεν πειράζει που τόσο νωρίς
θα κοιτάμε χωρίς
να γυρεύουμε κάτι.

Της σιγουριάς τα υλικά
είναι λόγια γλυκά
σε κασέτες γραμμένα
γι’ αυτά που ήρθανε τόσο αργά
μα τα πήρε η καρδιά
με τα χέρια ανοιγμένα.

Η Σωτηρία της ψυχής
είναι πολύ μεγάλο πράγμα
σαν ταξιδάκι αναψυχής
μ’ ένα κρυμμένο τραύμα.

Μια παραλία ερημική
και ν’ απλώναμε εκεί
της ζωής μας το βήμα
και δεν πειράζει που τόσα φιλιά
πριν να γίνουν παλιά
θα τα πάρει το κύμα.

Κι εκεί στην άκρη της γραμμής
θα χαρίζουμε εμείς
τα παλιά μας κομμάτια
σ’ αυτά που ήτανε τόσο μικρά
μα που ρίχναν σκιά
για να μοιάζουν παλάτια

---

(Ζωγραφικό έργο: "The Authentic Self" by Tamara Ghandour)

 

 

7.6.20

Πήγα πιο μακριά από κει που περίμενα να φτάσω





Για το τέλος..
Το να ξεκινήσω το σεμινάριο ήταν μοιραίο. Ήταν εκείνη η βραδιά που ήρθα στο βιβλιοπωλείο Bookworld στην Αγία Παρασκευή, για να παρακολουθήσω την παρουσίαση των “Αδέσποτων”(εκδ. Ταξιδευτής). Ταξίδεψα, συγκινήθηκα, θύμωσα, ακούγοντας αποσπάσματα από τις ιστορίες του βιβλίου. Ήταν και που η κουβέντα πήγαινε κι ερχόταν στο “παιδί” που έπρεπε να μιλήσει. Συγκυριακά ήταν η περίοδος που είχα αρχίσει να φροντίζω κι εγώ το “παιδί”.

Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μου που απλά ο χρόνος κυλάει. Υπάρχουν άλλες που αισθάνομαι ότι αναπνέω περισσότερο από άλλοτε. Μια τέτοια περίοδος ήταν κι αυτή του σεμιναρίου.

Πήγα πιο μακριά από κει που περίμενα να φτάσω. Δεν είναι οι 23 ή 24 σελίδες που κατάφερνα να γράψω. Είναι ότι θυμήθηκα, ένοιωσα, ξεφορτώθηκα, κατάλαβα, αποτύπωσα με λέξεις ιστορίες, τις μοιράστηκα.

Ορσαλία, Έφη, Αναστασία, Ελένη Τσ., Ελένη Κ., Ηρώ, Ευτυχία, ευχαριστώ από καρδιάς που υπήρξατε ακροατές σε ιστορίες δύσκολες, στενάχωρες. Ευχαριστώ για την τόλμη και την γενναιότητα να μοιραστείτε τις δικές σας ιστορίες. Αν και από την οθόνη του υπολογιστή, σας ένοιωσα πολύ κοντά μου.

Κρυσταλία, σε ευχαριστώ για την καθοδήγηση, για τα σχόλια, για την τόλμη να λες «ο Βασιλιάς είναι γυμνός» ακόμα κι όταν νόμιζα ότι είχα ντυθεί βαριά.

Για το τέλος να πω, ότι ξεφορτώνομαι τις… νεράιδες!

Καλή αντάμωση κορίτσια!

Αντωνία Μαθιουδάκη
 



6.6.20

Το μεγαλείο της λέξης μοιράζω / μοιράζομαι!



Για καλή μου τύχη, μια μέρα κατά τη διάρκεια της καραντίνας, το μάτι μου έπεσε πάνω σε μία ανακοίνωση του Μικρού Πολυτεχνείου για το εργαστήριο Αφήγησης ζωής.

Χωρίς να ξέρω τι ακριβώς είναι η βιωματική αφήγηση, αλλά με την επιθυμία να μάθω περισσότερα γι' αυτό τον τρόπο γραφής, έκλεισα τελευταία στιγμή τη θέση μου.

Η αφορμή ήταν η επιθυμία μου να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο για να γίνει πιο υποφερτό το διάστημα του εγκλεισμού. Τελικά, αυτό με το οποίο σκόπευα να περάσω λίγο ευχάριστα το χρόνο μου έγινε η νέα οπτική του χρόνου και όλων των χρόνων της ζωής μου.

Είναι μακράν ότι καλύτερο έχω κάνει για να έρθω πιο κοντά στον εαυτό μου. Η Κρυσταλία Πατούλη με τις γνώσεις της και την καθοδήγηση της, με το απίστευτα πλούσιο υλικό που κάθε φορά μας έστελνε, με τις άκρως εύστοχες παρατηρήσεις της και με τον μοναδικό τρόπο που ξέρει να ακούει, έβγαλε από μέσα μου αυτό που η ίδια λέει: συγγραφικό εαυτό. Εγώ θα πω τον ειλικρινή με τον εαυτό μου, εαυτό.

Διαβάζοντας η ίδια τα κείμενα μου είδα πράγματα για μενα που δεν είχα φανταστεί. Άκουσα σχόλια που με πήγαν ένα βήμα παρακάτω και για το τι θέλω να πω με αυτά που γράφω αλλά και για τη ζωή μου. Η ομάδα που δημιουργήσαμε έδεσε τόσο πολύ που όλες σας νιώθω πλέον φίλες μου και με μεγάλη συγκίνηση αύριο θα κλείσουμε αυτόν τον κύκλο.

Ήταν μια εμπειρία ασύγκριτη που δεν θέλω να τελειώσει! Έχω εθιστεί στις Κυριακές μας!

Κρυσταλία όσα ευχαριστώ και να πω είναι λίγα! Δεν έχω γνωρίσει ποτέ άλλον άνθρωπο να ακούει με τον τρόπο που ακούς εσύ! Είναι απίστευτο πώς καταλαβαίνεις τα νοήματα των όσων γράφουμε χωρίς ακόμα εμείς οι ίδιοι να τα έχουμε συλλάβει. Στο σεμινάριό σου ένιωσα για πρώτη φορά το μεγαλείο της λέξης μοιράζω / μοιράζομαι!

Σε ευχαριστώ για όλα!

Είναι τιμή μου που με δέχτηκες για επιβάτη!

Αναστασία Δανάλη

2.6.20

Η ανάγκη μου να γράψω βιωματικά...






Η ανάγκη μου να γράψω βιωματικά ξεκίνησε όταν θέλησα να πω στα παιδιά μου ιστορίες για τα πρώτα χρόνια της ζωής τους. Τα λάθη που έκανα και που ίσως άθελα μου να τα κουβαλάνε μαζί τους στις αποφάσεις τους, στις σχέσεις τους και αργότερα στα δικά τους παιδιά. Δεν θα θυμούνται, σκέφτηκα. Θα τρέχουν κι αυτά σε ψυχολόγους να βρουν τα κομμάτια που τους λείπουν από το παζλ. Θα τους τα φυλάξω εγώ, είπα, και θα τους τα δώσω όταν μεγαλώσουν και πετάξουν μακριά μου.

Έτσι άρχισε το ταξίδι μου στο σεμινάριο της βιωματικής γραφής με σένα, Κρυσταλία. Κατάλαβα ότι προτού «κάμω την ιστορία» των παιδιών μου, πρέπει να κάνω την δική μου. Να την ξανά-κάνω. 

Μετά από τόσα χρόνια προσωπικής ψυχοθεραπείας νόμιζα ότι ήξερα τον εαυτό μου, ότι είχα φτιάξει το δικό μου πάζλ. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι από την πρώτη λέξη που θα γράψω, θα βγουν κομμάτια που δεν τα είχα ξαναδεί. Νοήματα που δεν είχα ξαναδώσει. Δηλωμένες μνήμες  που μιλούν για μένα αντί εγώ γι αυτές! Άδηλες μνήμες που γίνονται γεγονός, όπως είπε Καζαντζάκης, στερεώνονται με λέξεις! Οι λέξεις. Οι λέξεις λένε τα δικά τους. Αυτονομούνται, τρέχουν και με προσπερνούν. Κι εγώ από πίσω τις ακολουθώ με εμπιστοσύνη πια, πως αυτές ξέρουν καλύτερα. 

Έχω διαβάσει και τα 110 μηνύματα που απλόχερα μοιράστηκες μαζί μας αυτές τις 8 εβδομάδες. Κάθε σκέψη σου, κάθε δημοσίευμα, τραγούδι, βιβλίο, εικόνα, τα παίρνω μαζί μου ανεκτίμητους συνοδοιπόρους στο δρόμο για το παραπέρα.

Η συμμετοχή μου στο σεμινάριο αυτό ήταν η καλύτερη απόφαση που έχω πάρει στο ταξίδι της αναζήτησης. Σ’ ευχαριστώ απ’ την καρδιά μου για ό,τι μού πρόσφερες. Μα πιο πολύ σ’ ευχαριστώ για την προσωπική σου κατάθεση σαν άνθρωπος, που ζεις μαζί μας τις ιστορίες μας [...] 

Ορσαλία Λαμπροπούλου

4.3.20

Για το Σαμποτάζ, από την Κρυσταλία Πατούλη

Για το Σαμποτάζ

Γράφει η Κρυσταλία Πατούλη // *
Γιάννης Γαβράς «Σαμποτάζ», Εκδ. Εστία

«Πήρα αυτό τον ρόλο, του σαμποτέρ στην οικογένεια κι έγινα το μαύρο πρόβατο. Χωρίς να το καταλαβαίνω, εκδραμάτιζα τις παθογένειες, έγινα το σύμπτωμά τους. Ένας σιωπηλός μάρτυρας. Παρατηρούσα κι έδειχνα τα πράγματα χωρίς να μιλάω, μέσα από μια πορεία αυτοκαταστροφής, αυτοσαμποτάζ.
Μετράω τις πληγές μου και συνεχίζω. Για τις μάχες που χάθηκαν, γι’ αυτές που κερδήθηκαν και γι’ αυτές που ακολουθούν και μένει να κερδηθούν»,
γράφει ο Γιάννης Γαβράς, στη νουβέλα Σαμποτάζ, Εκδόσεις Εστία, η οποία άρχισε να γράφεται πριν από πολλά χρόνια.

Ο Κώστας, ο βασικός του ήρωας, δεν αρκείται να μάς αφηγηθεί μόνο, πως παρασύρθηκε στο …ρέμα του αλκοόλ. Το νήμα φτάνει, δύο γενιές πίσω, δείχνοντας να έχει επίγνωση πως αποτελεί ένα μικρό κομμάτι ενός μεγάλου συστήματος, με έναν πατέρα που δείχνει να μην έζησε την εφηβεία του και είναι ο ειδικότερος να μάς εξηγήσει τι σημαίνει «άχθος» της ζωής ή «μόχθος» της ζωής, γι’ αυτό ίσως και αποστρέφεται τη λέξη «άγχος». Άγχος, άραγε, για το αν ο γιος ξενιτευτεί κι εκείνος όπως ο ίδιος, σε έναν τόπο που δεν τον διάλεξε;

Όταν για πρώτη φορά ήρθε ο Γιάννης στο σεμινάριο Αφήγηση Ζωής, διάβασε αυτό το κείμενο, που μιλούσε για ένα παιδί που «σαμποτάριζε την οικογενειακή φωτογραφία». Σάν να ήξερε από την αρχή, τι ήθελε να αφηγηθεί ο συγγραφικός του εαυτός. Σαν να γεννήθηκε εκείνο το παιδί, για να συγκρουστεί με την «κατάρα» της οικογένειας: να μην ζουν οι άντρες την εφηβεία τους. Κι όπως ήταν φυσικό, πήγε στην άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος και συνέχισε την οικογενειακή «παράδοση».

Ο Ηλίας Λυκούδης, που πριν πεθάνει ήταν διευθυντής της θεραπευτικής Κοινότητας Νόστος του ΚΕΘΕΑ, είχε πει πώς «Η χρήση ψυχότροπων στην πρώτη της φάση, είναι µια ενεργητική κίνηση. Δηλαδή ο άνθρωπος κάτι ψάχνει µέσα από αυτά, κάποιο νόημα βρίσκει».
Έτσι κι ο βασικός ήρωας του Γαβρά, που «συνοψίζει» τις ζωές όλων όσων ήθελε ο συγγραφέας να αφηγηθεί, μαζί με δικά του βιώματα, ξενιτεύεται τελικά στη χώρα του Αλκοόλ, για να αντιμετωπίσει μια εφηβεία, που οι δυσκολίες της έχουν τις ρίζες τους και στο παρελθόν:

Σε ένα ξύλινο μπαρ, σε μια διαφορετική ζωή στη Σενεγάλη της Αφρικής, που έπρεπε να αποχωριστεί στα 7του χρόνια, για να προσαρμοστεί στην Ελλάδα σε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής. Κι όταν μετά από καιρό αρχίζει να συνηθίζει κάπως, αν και οι ημικρανίες συνεχίζονται(«λόγω άγχους» όπως αποφαίνεται ο γιατρός) πρέπει και πάλι να μετακομίσουν μαζί με την οικογένειά του, με κατεύθυνση τα βόρεια προάστεια.

Παράλληλα, η σκληρότητα, η αυστηρότητα, οι υπερβολικές προσδοκίες, η έλλειψη επικοινωνίας και αμοιβαίας κατανόησης, δείχνουν ότι μια ολόκληρη οικογένεια βρίσκεται σε μία κρίση αλλαγής που έμελλε να καθρεφτιστεί στον ταυτοποιημένο ασθενή της.

Η γραφή του Γαβρά απορροφάται από το βλέμμα του αναγνώστη σαν το μελάνι πάνω στο ρυζόχαρτο, δίνοντας φωνή σε όσους έπνιξαν την εφηβική τους επανάσταση, και είναι σαν να βιώνουν μέσα από τον ήρωά τους, τα παιδικά χρόνια τους, τα εφηβικά και τα νεανικά, στις καταιγιστικές σελίδες του.

Η Κατερίνα Μάτσα, γράφει στο βιβλίο της «Το αδύνατο πένθος και η κρύπτη», εκδ. Άγρα:
«Η εφηβεία, είναι η εποχή της αναμέτρησής του εφήβου με το άγνωστο, το τυχαίο, το αβέβαιο, μέσα σε ένα φαντασιωτικό παιχνίδι, όπου το επίδικο είναι η ζωή του ή ο θάνατός του. Από την ικανότητά του να «επιβιώσει» ψυχικά μέσα από αυτή την αναμέτρηση, από την ικανότητά του, δηλαδή, να βρει το δικό του πέρασμα προς τη ζωή, θα εξαρτηθεί το ίδιο το ψυχικό του γίγνεσθαι. Στις περιπτώσεις όμως που υπάρχουν βαθιά ελλείμματα στον ψυχισμό του και συνθήκες κρίσης στο οικογενειακό και στο κοινωνικό περιβάλλον, τότε αυτό το πέρασμα προς τη ζωή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ικανοποιητικά για το άτομο και το παιχνίδι με το θάνατο γίνεται τρόπος ζωής […] Το βέβαιο όμως είναι ότι σ’ αυτό το μακάβριο παιχνίδι η διαρκής πρόκληση του θανάτου αποσκοπεί, βασικά στην ακύρωσή του» .

Δεν έχω κανέναν ενδοιασμό να πω, ότι αυτό το βιβλίο είναι θεραπευτικό για κάθε έναν που θέλει να ζήσει… Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, όταν ένας συγγραφέας με λογοτεχνικό ταλέντο, και στον πεζό και στον ποιητικό λόγο, αποφασίζει να κάνει έργο τη χαμένη ζωή τους, σαν για να πενθήσουν τα χρόνια που έφυγαν, και να δώσουν φόρα για όσα έρχονται.

Όταν, θυμόμαστε, άλλωστε, μπορούμε να αλλάξουμε ακόμα και το παρελθόν. Κι όταν αποφασίσουμε να «κατασκευάσουμε το παρελθόν μας» όπως ψιθυρίζει στο αυτί όλων των εφήβων η Πιέρα Ολανιέ (στο βιβλίο Ψυχανάλυση και εφηβεία, εκδ. Εστία), μπορούμε και να το ανακατασκευάσουμε «από τη σκοπιά του παρόντος»**.

Όλοι μας κάνουμε ότι μπορούμε προχωρώντας, για να αποκαλυφθεί το πεπρωμένο μας. Του Γιάννη Γαβρά, με αυτή την έκδοση, νομίζω αποκαλύφθηκε. Ο ίδιος αυτοπραγματώθηκε μετουσιώνοντας, και είναι σαν να ξαναγέννησε όλα τα πνιγμένα χρόνια και σαν να ξαναγεννήθηκε μαζί με τον ήρωά του, που ενηλικιώθηκε, που έγινε δηλαδή ο καλύτερος γονιός του εαυτού του. Γι’ αυτό σήμερα μπορούμε να  ανάψουμε το πρώτο κεράκι για τα πρώτα λογοτεχνικά του γενέθλια και να του ευχηθούμε ολόψυχα: Χρόνια πολλά!

Σε αυτό το σημείο, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ, στο πρώτο κείμενο (με τίτλο «Η επανάσταση πνίγηκε») που με καθήλωσε και δεν σταμάτησα να λέω στον Γιάννη ότι έπρεπε να γράψει ένα βιβλίο, που μέσα σε όλα έγραφε:

«Η επανάσταση πνίγηκε μέσα σε θάλασσες ποτού, σε μεθυσμένες νύχτες καταστροφής, στα κόκκινα μάτια, σε ανόητα φιλιά, στο αλόγιστο ξόδεμα του χρόνου. Πέρασα και καλά, μα σαν ήρθε η ώρα, το αλκοόλ που μου «έδινε» απλόχερα τον πρώτο καιρό, ήρθε σαν τοκογλύφος πιστωτής (τύφλα να ‘χει το ΔΝΤ), όχι μόνο να μου τα πάρει όλα, μα και να με ρίξει στην ανημπόρια, στην αρρώστια και στο χάσιμο του ίδιου μου του εαυτού.
Όμως επέζησα, βγήκα από την κόλαση, ξαναγύρισα στη ζωή και τώρα είμαι εδώ, έχω εμένα και παλεύω
.»

«Η μεγαλύτερη μάχη που θα νικήσεις ποτέ…» λένε οι σοφοί ανατολίτες «…είναι εκείνη που μπόρεσες να την αποφύγεις». Ο Κώστας, ο ήρωας του Σαμποτάζ, δεν την απέφυγε, ο Γιάννης, όμως, νίκησε μετουσιώνοντάς την.
Μακάρι μέσα από αυτό το βιβλίο, πολλοί άνθρωποι να νικήσουν στην πιο μεγάλη μάχη της ζωής τους, αποφεύγοντάς την, και όσοι δεν μπόρεσαν να την αποφύγουν, να καταφέρουν να την μετουσιώσουν. Είναι άλλωστε ότι πιο θαυμαστό και ηρωικό μπορεί να κάνει ο άνθρωπος.
Και όπως έγραψε για το Σαμποτάζ, και η Χάρις Κατάκη:
«Ο Κώστας, ο ήρωας της νουβέλας του Γαβρά, είναι ένας «επαναστάτης» που δεν προσπαθεί να σώσει τον κόσμο αλλά πιστεύει ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει λίγο καλύτερος, αν προσπαθήσει ο καθένας μας να σώσει τον εαυτό του και αν αντιμετωπίζει τους άλλους με κατανόηση και συμπόνια. Η αποφθεγματική του ρήση «Αυτός ο πάτος θα έχει πολύ ταβάνι» συμπυκνώνει το μήνυμα ολόκληρου του βιβλίου».

Υγ. Δεν μπορώ επίσης να μην αναφέρω την γενναιοδωρία του Βασίλη Βασιλικού, που έβαλε και εκείνος το μαγικό χέρι του γι’ αυτήν την έκδοση.


* Η Κρυσταλία Πατούλη είναι δημοσιογράφος – σύμβουλος ψυχικής υγείας

** Η Δύναμη του Μυρμηγκιού, του Ηλία Λυκούδη, εκδ. Ερευνητές/ΚΕΘΕΑ.

--
Βίντεο της παρουσίασης στον Ιανό:



--
Via: https://www.fractalart.gr/sampotaz/  
 
 

 
Σεμινάριο Αφήγηση Ζωής

H ζωή δεν είναι αυτή πoυ έζησε κανείς αλλά αυτή πoυ θυμάται και όπως τη θυμάται για να την αφηγηθεί. Gabriel García Márquez

✿Γράφω για να μην ξαναγράψω ποτέ.

Γράφω γιατί είμαι πολλά πρόσωπα.

Γράφω, για να μην ξαναϋπάρξουν αυτά τα πρόσωπα που είμαι,

αλλά ένα και μοναδικό πρόσωπο,

που δεν γράφει✿

Ελεονώρα Σταθοπούλου, Καλο αίμα κακό αίμα, εκδ. Eστία

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου