Μια βραδιά "δημιουργικής αφήγησης ζωής" στο Μικρό Πολυτεχνείο

Αποχαιρετισμός στον Νίκο Παπάζογλου, από τον συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη

"Εγώ δεν είμαι ποιητής, είμαι στιχάκι. Είμαι στιχάκι της στιγμής πάνω σε τοίχο φυλακής και σε παγκάκι. Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες..."

Έφυγε σήμερα από τη ζωή ο μπροστάρης των Λοξών. Κι εμείς Φάλαγγα από πίσω του να μη μπορούμε να πιστέψουμε το μαντάτο. Μπαρκάρισε ο Νικόλας Παπάζογλου, μας άφησε μόνους σήμερα να ακούμε τα τραγούδια του ξανά, εις μνήμην αυτή τη φορά, και να θρηνούμε τις στιγμές μας που φύγανε κι αυτές προ πολλού.

Απίστευτο το χαμπέρι. Είχαμε ακόμα την εικόνα του την τοτινή μες στα μάτια μας όλοι.Πάνω στην καλοκαιρινή εξέδρα με το μαντήλι το κόκκινο και τον παράξενο λυγμό στη φωνή. 

Ο τραγουδοποιός της γενιάς μας, το ίνδαλμα της εφηβείας και των φοιτητικών μας χρόνων, ο άνθρωπος που συντρόφεψε τους έρωτές μας, τον πόνο και τη χαρά μας, τη ζωή μας την όμορφη με τις μελωδίες και τους στίχους του, με τη φωνή του, πέρασε στην αιωνιότητα όπως και οι μέρες μας, ανεπιστρεπτί πλέον. Όσο ήτανε στη ζωή ο Παπάζογλου, κι ας μην τον βλέπαμε πια, νιώθαμε πως είναι ζωντανό και το παρελθόν μας. Νιώθαμε πως μπορεί μια μέρα να το ξαναζήσουμε. Με τη φλόγα του αναπτήρα να τρεμοπαίζει ξανά μπροστά σε μια εξέδρα που πάνω της θα τραγουδήσει κάποτε. Σήμερα όμως τέρμα οι ελπίδες οι απατηλές. Μια ολόκληρη γενιά θρηνεί τον νεανικό εαυτό της σήμερα. Πεθάνανε τα καλύτερά μας χρόνια σήμερα, ανήμερα Κυριακή του Λαζάρου, δίχως ελπίδα ανάστασης. 

Στο καφενείο του Γιάκοβου, στην ψαρόσκαλα της Χίου πριν από δεκαπέντε χρόνια, Ιούλιος μήνας με φεγγάρι γεμάτο, μας είχε βρει το ξημέρωμα με τους ήχους του μπαγλαμά του, με τη φωνή του να υπάρχει μονάχα για μας, για την παρέα που ξεκοκάλισε τη συναγρίδα, την κερδισμένη από εκείνον σε μια λοταρία. Τυχερός ο Νικόλας στα ψάρια. Τυχεροί κι εμείς στη ζωή. Μας έλαχε να τον συναντήσουμε και να μάθουμε από μικροί, όσοι νιώσανε την ψυχή του, πως και οι λοξοί του κόσμου τούτου μπορούνε να πάρουνε την εκδίκησή τους. Την εκδίκηση της γυφτιάς.

Προσωπικά ο Νικόλας Παπάζογλου με σημάδεψε. Με διαμόρφωσε ως άνθρωπο και ως συγγραφέα. Του χρωστάω πολλά. Η λοξή του φάλαγγα φώτισε την ψυχή μου να δει τους λοξούς του κόσμου, να λοξέψει κι αυτή για να ζήσει. 

Τον ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου, υποκλίνομαι και θρηνώ.

Γιάννης Μακριδάκης

O Nϊκος Παπάζογλου για τη ζωή του, συνέντευξη στη Κρυσταλία Πατούλη

Στιγμές… ελληνικού flamenco

Ο συνθέτης που δημιούργησε την «Σχολή της Θεσσαλονίκης», ο «ινδιάνος» της ελληνικής μουσικής, μιλά για την «άκρη του κόσμου», για στιγμές ζωής και καριέρας, τον Χατζιδάκη, τον Σαββόπουλο, τον Ντύλαν αλλά και το… ελληνικό flamenco.

Η πιο δυνατή ανάμνηση από τα παιδικά σας χρόνια;
Είχα εξαιρετικά παιδικά χρόνια. Μεγάλωσα σε μια γειτονιά που ήταν καταπληκτική, ανάμεσα στη στάση Κολόμβου και στο διοικητήριο, με αλάνες γύρω γύρω, με άλογα -αφού όλες οι μεταφορές γίνονταν με κάρα- κι έτρεχα και έπαιζα με μια φέτα ψωμί όλη μέρα, να… οικειοποιηθώ τον κόσμο. Φυσικά έπαιζα και μπάλα. Πρέπει κάποια στιγμή να είχα παίξει και με τον Κούδα.

Ποιον είχατε πρότυπο όταν ήσασταν παιδί;
Είχα τους λεβέντες της γειτονιάς (μαραγκοί, σιδηρουργοί, μηχανικοί) που ήταν όλοι ένας κι ένας, νοικοκυραίοι, σοβαροί, πολλοί καλοί στη δουλειά τους. Αυτά ήταν τα πρότυπά μου. Και φυσικά από το σπίτι, ο πατέρας, η μάνα μου. Ξέρεις, για να μην αλητεύω τα καλοκαίρια με έβαζε ο μπαμπας μου σε δουλειές και έτσι απέκτησα δεξιότητες σε διάφορες τέχνες που βέβαια μου βγήκαν σε καλό γιατί το να χτίσεις ένα στούντιο ηχογραφήσεων ήθελε από όλα. Όλα περνούσαν από το χέρι μου: ξυλουργικά, χτισίματα, ηλεκρολογικά, ηλεκτρονικά.

Κάτι που θυμάστε τώρα από τις στιγμές στο στούντιο σας το «Αγροτικόν»;
Κάποια χρονιά είχε έρθει ο Χατζιδάκης γιατί ηχογραφούσε και το ΚΒΘΕ εκεί. Εγώ όμως κάθε μεσημέρι πήγαινα να μαζέψω τα παιδιά από το σχολείο για να τα πάω σπίτι να φάνε. Σαν βρεγμένη γάτα λοιπόν, πάω και του λέω «Μάνο, πρέπει να κάνω αυτό κι αυτό» και εκείνος μου λέει «Ακόμα κάθεσαι;». Έτρεξα λοιπόν, κι όταν επέστρεψα τον βρήκα να είναι στη μοκέτα κάτω και να κοιμάται. Πω, πω, αισθάνθηκα χάλια! Τι στιγμές να θυμηθώ; Είχαμε καταπληκτικές στιγμές δημιουργίας πρώτα από όλα γιατί το στούντιο αποτέλεσε έναν πυρήνα που μαζεύονταν όλοι και προσέφεραν ιδέες και παιξίματα. Έμπαινε κάποιος να κάνει ένα δίσκο και κατέληγε μια εξαιρετική εμπειρία, εμπλουτισμένος με δεξιοτεχνία ανθρώπων που δεν το φανταζόσουν στην αρχή. Ο χώρος αυτός φαίνεται ναι, ότι ενέπνεε. ΄Ηταν «αγροτικόν» κανονικά: Μπαινόβγαινε όποιος ήθελε. Βέβαια υπάρχει ακόμη, αλλά έχει περιοριστεί ο χώρος του.

Πώς ξεκινήσατε να ασχολείστε με τη μουσική και το τραγούδι;
Από ένα γυμνασιακό συγκρότημα, το οποίο όμως πήγε καλά και διακριθήκαμε. Ε, φαίνεται ότι είχα κάνει κάποια ιδιαίτερη εντύπωση οπότε κάποια στιγμή με φώναξαν οι Ολύμπιανς. Ήταν η πρώτη μου επαγγελματική συνεργασία.

Από ποιους καλλιτέχνες επηρεαστήκατε (έλληνες και ξένους);
Όταν άκουσα τον Ντύλαν συγκλονίστηκα. «Πω, πω» είπα, τι δύναμη είναι αυτή! Είχα πάρει δίσκους του από μια ξαδέλφη μου που είχε έρθει από την Αμερική λόγω πένθους και στο σπίτι της δεν έβαζαν λόγω αυτού του γεγονότος μουσική. Οπότε της είπα «δε μου δίνεις εμένα τους δίσκους να τους ακούω;». Αρχίσαμε έτσι και μαζευόμασταν και παίζαμε στο πάρκο της ΧΑΝ τραγούδια ανάλογα όμως επειδή εκεί κυκλοφορούσαν και ύποπτα στοιχεία ερχόταν κάθε βράδυ η ασφάλεια και μας το διαλούσε. Δεν καταλάβαιναν και αυτοί τι κάναμε... Μετά αρχίσαμε να παίζουμε στον λευκό πύργο. Τότε δεν υπήρχε πόρτα, μπαίναμε, ανεβαίναμε στον πρώτο όροφο και το κάναμε Μπουάτ διαρκείας. Ποτέ δε μας ενόχλησε κανείς. Να, αυτά ήταν τα στοιχεία που σε έκαναν να νιώθεις την πόλη δική σου. Κατάλαβες; Έλεγες «Είμαι στο χωρίο μου!». Αυτό είναι ένα πράγμα που με τίποτα δεν υπάρχει πια.

Οι σημαντικότερες στιγμές της καριέρας σας;
Από τις πιο σημαντικές στιγμές της καριέρας μου ήταν όταν το 84 πήγαμε μόνοι μας στην Αθήνα (αφού δεν μας είχε φωνάξει κανείς) και νοικιάσαμε το Ζουμ. Τότε είχα πάρα πολύ καλή ορχήστρα. Μα πάρα πολύ καλή ορχήστρα. Κάθε βράδυ ήταν εκεί ο Μάνος Χατζιδάκης με μια παρέα όσο μεγαλύτερη μπορούσε να μαζέψει και Rικ Rάιτ ο κιμπορτίστας των Πινκ Φλόυντ επίσης. Μαζεύανε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούσαν για να μας στηρίξουν. Ήταν τότε που καλογνώρισα τον Μάνο, ο οποίος μετά με φώναξε στο Σείριο που έγινε στον ίδιο χώρο. Αυτό κι αν ήτανε! Πω πω! Ήταν τύχη, μια συγκλονιστική στιγμή της καριέρας μου. Εκείνη την εποχή αντίθετα, είχα μείνει χωρίς καθόλου ορχήστρα. Χτυπάει το τηλέφωνο 8 η ώρα το πρωί «Έλα Νίκο, ο Μάνος», «Τι έχουμε κύριε Μάνο;»του λέω, «Θέλω να παίξεις στο Σείγριο» λέει, «ναι ξέρεις» του λέω, «Νοέμβγριο» μου λέει… «ναι, αλλά, δυστυχώς δεν έχω ορχήστρα!», «Να βγρεις!» μου λέει και μου το κλείνει «μπαπ»! Δεν σήκωνε τίποτα αυτός ο άνθρωπος.

Ποιος δίσκος δικός σας πιστεύετε ότι σηματοδότησε τη «Σχολή της Θεσσαλονίκης» που επηρέασε μετέπειτα άλλους καλλιτέχνες, όπως ο Περίδης, ο Μάλαμας κλπ;
΄Ηταν το «Χαράτσι», σίγουρα. Προσωπικός δίσκος, από πράγματα που χα φτιάζει από χρόνια και τα δούλευα, τα δούλευα, τα δούλευα, και που φαίνονταν κατ αρχάς αταίριαστα μεταξύ τους. Αλλά αποφάσισα να τα βάλω να συνυπάρξουν και δεν έκανα λάθος. Ήτανε όλα πράγματα που αγαπούσα: ηλεκτρική μπάντα που ήξερα πάρα πολύ καλά να την χειρίζομαι, ακουστική μπάντα που επίσης την αγαπώ πάρα πολύ, και οι συνθέσεις αποδείχτηκε ότι ήτανε καλές. Αγαπήθηκε, δε, αυτός ο δίσκος πάρα πολύ.

Η εκδίκηση της γυφτιάς, τι λέτε; Συνεχίζεται;
Συνεχίζεται νομίζω, βεβαίως συνεχίζεται. Έχει επηρεάσει τόσα και τόσα παιδιά που έχουν κάνει ομάδες και παίζουν. Βέβαια δεν υπάρχουν χώροι να τους φιλοξενήσουν για να βγουν προς τα έξω. Και η δισκογραφία έχει πάθει αυτό το πατατράκ που έπαθε… Όπως η εκδίκηση που τρώγεται σαν κρύο πιάτο.

Μουσική, στίχος, ερμηνεία: Ποιο είναι για εσάς το σημαντικότερο;
Είναι η ερμηνεία. Είναι η ερμηνεία! Γιατί με την ερμηνεία ή ακτινοβολεί κάτι ή δεν ακτινοβολεί. Δηλαδή όλοι οι έλληνες τραγουδάνε και στις παρέες ακούς εξαιρετικές φωνές, αλλά υπάρχει κάτι που κάνει το τραγούδισμα μερικών ανθρώπων να ακτινοβολεί.

Έχετε πει ότι το life style σκοτώνει τη ζωή. Σας φαίνεται κάπως «δήθεν»; Για να θυμηθούμε και τον δεύτερο προσωπικό σας δίσκο;
Δεν είναι δήθεν, είναι δηλητήριο. Είναι δηλητήριο! Κοιτάξτε τι έχει πάθει ολόκληρη κοινωνία: Συμπεριφέρονται όλοι σαν αμερικάνοι χωρίς δολάρια!

Ποιες ήταν οι σημαντικότερες «συναντήσεις» στην καριέρα σας;
Η συνεργασία μου με τον Σαββόπουλο στους Αχαρνείς όταν με κάλεσε να συμμετάσχω στη χορωδία, ήταν κομβικό σημείο της καριέρας μου και της ζωής μου. Με τον Διονύση αγαπιόμαστε πάρα πολύ τον θαυμάζω, τον αγαπώ, είμαι μαζί του σε ότι κάνει, ακόμη και στις πανκ κινήσεις που κάνει. Είναι ο πρώτος που μου έδωσε μια φιλική καρπαζιά και μου είπε «Μάγκα είσαι σε καλό δρόμο». Ο δεύτερος που το έκανε αυτό ήταν ο Μάνος. Η δική του φιλική καρπαζιά ήτανε πάρα πολύ σημαντική επειδή όπως σου είπα ήταν ένα διάστημα που δεν είχα ορχήστρα και είχα και μια πάρα πολύ βαθιά απογοήτευση από παλαιότερους συνεργάτες μου και ξανάρχισα τα πάντα από την αρχή! Αν δεν μού χε δώσει αυτό το κουράγιο δεν ξέρω που θα το βρισκα γιατί και η Θεσσαλονίκη είναι μια μικρή πόλη από αυτή την άποψη, από εφεδρείες μουσικών, φίλων κλπ.

Στις συναυλίες σας πάντα υπάρχει το «αδιαχώρητο» και έχετε καταφέρει να δημιουργήσετε έναν μύθο γύρω από το όνομά σας… Είστε ο «ινδιάνος» της ελληνικής μουσικής με το κόκκινο μαντήλι και τη «λοξή φάλαγγα» την ορχήστρα σας. Για όλα αυτά υπήρξε σχέδιο;
Όχι βέβαια, δεν υπήρχε σχέδιο. Τα τόλμησα. Αυτό ήτανε. Και για να κάνω το δικό μου, πέρασα απίστευτες φτώχειες που δε με ενοχλούσαν καθόλου. Ξέρεις τι είναι να πηγαίνεις στο σπίτι σου 11 χιλιόμετρα μακρυά με τα πόδια και να σου την πέφτουν λύκοι; Αφού, αναγκαζόμουν να κυκλοφορώ με ένα σπαθί! Και μια μέρα με σταμάτησε ένα περιπολικό και μου λέει «Κύριε Παπάζογλου, τι είν αυτά;». Αλλά, τι να κανα;

Με ποιο τραγούδι σας «βγήκε» αυτός ο χαρακτηριστικός "παπαζόγλιος λυγμός", σαν ελληνικό flamenco ή ελληνικός αμανές που έχετε στη φωνή σας; Ή υπήρχε πάντα;
Υπήρχε πάντα. Πρέπει να το χω πάρει από τη μητέρα μου, της οποίας το τραγούδισμα ήτανε κάπως έτσι. Δηλαδή μου δόθηκε σαν μητρική γλώσσα, δεν το αναρωτήθηκα ποτέ. Αλλά, κοίταξε, το τραγούδισμα μου είναι τροπικό ούτως ή άλλως, στις κλίμακες. Οι κλίμακες στις οποίες τραγουδώ είναι τροπικές, δεν είναι αυτές που αντιστοιχούν στα πλήκτρα του πιάνου, και ίσως αυτό να θυμίζει, flamenco ή Αραβία ή Τουρκία. Μάλλον καλύτερα Μικρά Ασία. Αυτό το συνονθύλευμα που υπήρχε εκεί: Αρμενέοι, Έλληνες, Εβραίοι. Και η γειτονιά που μεγάλωσα άλλωστε, ήτανε μια μικρή «Μακεδονική σαλάτα» που λένε. Ξέρεις οι Γάλλοι, είχαν ονομάσει τη θεσσαλονίκη «μακεδονική σαλάτα» και έχει μείνει σαν πιάτο στη Γαλλία που έχει μέσα τα πάντα: «Καρότα, λάχανα…»

Υπάρχει κάτι που γράψατε με φόντο ή θέμα την Θεσσαλονίκη;
Μα, βέβαια. Το «Φύσηξε ο βαρδάρης», τα «Σύνεργα» που λέει: «Θα πάρω το βαρκάκι μου κλπ».

Τι ρόλο έπαιξε η Θεσσαλονίκη στο έργο σας;
Ωωω! Ξέρεις, όταν ήμουν μικρός, πήγαινα σε ένα κομμάτι του τείχους, που είναι κάτω από το Πύργο του Τριγωνίου, το οποίο μετά γκρεμίστηκε και τώρα είναι… το χάος. Το λέγαμε δε, εκείνο το σημείο η «Ακρη του κόσμου». Καθόμουν λοιπόν εκεί στην «άκρη του κόσμου» ως πιτσιρικάς με από κάτω φωτισμένη όλη τη Θεσσαλονίκη, και της τραγουδούσα!

Ποιοι ήταν και είναι οι σημαντικότεροι άνθρωποι στην ζωή σας;
Είμαι πολύ τυχερός που έχω κρατήσει ισχυρές φιλίες και βέβαια το οικογενειακό περιβάλλον, γυναίκα και παιδιά.

«Μ' αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς» ένας στίχους που σας ταιριάζει «γάντι»;
Ναι πραγματικά στους αγώνες τους ιστιοπλοϊκούς που παίρνω μέρος, ή στους τοπικούς εδώ αλλά και στη ρεγκάτα του ανατολικού Αιγαίου το πλήρωμα μου είναι μέλη της ορχήστρας και παλιοί φίλοι. Και καπετάνιος πάντα βέβαια ή η γυναίκα μου ή ο γιός μου και μας τρέχουν πολύ ρε παιδί μου: Τσιτώνεις τα πανιά, φαίνονται όλα μια χαρά, κάθεσαι να καπνίσεις ένα τσιγάρο και ακούς τον Αλέξανδρο: «Ε μπαμπά, τι θα γίνει; Βαρεμένη ιστιοπολοία;» Με τρέχει συνέχεια.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Είμαι του αυτοσχεδιασμού άνθρωπος. Δεν έχω πολλά μακροπρόθεσμα σχέδια. Φυσικά φτιάχνω τραγούδια. Είχα φτιάξει τώρα τελευταία στη Νίσυρο ένα τόσο ωραίο απτάλικο, που ξυπνούσα το πρωί, χωρίς καφέ, χωρίς τίποτα και το βαζα να το ξανακούσω, παιγμένο με μια κιθαρίτσα κι ένα μπουζούκι από μένα όλα, και άρχιζα να χορεύω, έτσι, με το βρακί μες στο σαλόνι.

Ποιοι πιστεύετε είναι οι σύγχρονοι θρύλοι της Θεσσαλονίκης;
Οι θρύλοι για μένα πάντα ήταν οι πνευματικοί άνθρωποι της Θεσσαλονίκης. Δε με ενδιαφέρουν δηλαδή οι γιάπιδες και οι επιτυχημένοι. Νομίζω πώς από αυτή την άποψη έχουμε φτωχύνει πολύ. Έχουμε φτωχύνει… Μαύρη φτώχεια!

Ποιες αρετές εκτιμάτε στους Θεσσαλονικείς;
Την φιλότητα. Είναι φιλικοί κατ αρχάς ανοιχτοί άνθρωποι και εξακολουθούν και έχουν λόγο, δηλαδή μπέσα.

Θα θέλατε να μας πείτε ένα τραγούδι για τη Θεσσαλονίκη;

«Τα κάστρα του Γεντικουλέ τα πήδηξα μια νύχτα, και τότε με περάσανε από μεγάλη δίκη, στη Θεσσαλονίκη, στη Θεσσαλονίκη» είναι ένα βαρύ ζεϊμπέκικο. Ξέρεις η λέξη Θεσσαλονίκη, έχει ελάχιστες λέξεις που μπορεί να κάνει ρίμα. Είναι τέσσερις ή πέντε. Και έχουν χρησιμοποιηθεί όλες!

(Από το Περιοδικό THESSALONIKI CONFIDENTIAL 2010, Εκδ. Λυμπέρη, συνέντευξη στη Κρυσταλία Πατούλη)

αναδημοσίευση από το: www.tvxs.gr

Η μουσική σκηνή του παραδείσου γεμίζει...

... και η σκηνή εδώ μένει κενή.

«Μα γιατί το τραγούδι να ‘ναι λυπητερό…» αναρωτιόταν η μελωδική φωνή του Νίκου Παπάζογλου όταν μας ταξίδευε με την ερμηνεία του.

Καλό ταξίδι Νίκο.




Εγώ δεν είμαι ποιητής.
Ο Νίκος Παπάζογλου στη μπουάτ Αλ Γκάϊντα του Λάκη Λαζόπουλου

Μια ρεαλιστική αφήγηση για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας, του Στέλιου Κούλογλου

 "Δεν χρειάζεται πλέον παρά μια ασήμαντη αφορμή, ένα περιστατικό λιγότερο σημαντικό από την δολοφονία Γρηγορόπουλου που οδήγησε στα Δεκεμβριανά του 2008, για να καεί όλη η Ελλάδα" Στέλιος Κούλογλου

Η αποδιάρθρωση της Ελλάδας, του Στέλιου Κούλογλου

Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη για την ορθότητα και το ..σίγουρο μέλλον των μέτρων που εξήγγειλε χθες ο πρωθυπουργός, από την αντίδραση των «αγορών» μόλις τα πληροφορήθηκαν. Υποτίθεται ότι το νέο πακέτο λιτότητας και το βγάλσιμο στο σφυρί της περιουσίας και των επιχειρήσεων του δημοσίου που προανήγγειλε ο κ. Παπανδρέου, θα επιτρέψουν στη χώρα να δανειστεί με υποφερτά επιτόκια τα 25 επιπλέον δις που χρειάζεται η Ελλάδα το 2012, πέραν του ποσού που θα αντλήσει από το δάνειο του μνημονίου. Λίγη ώρα λοιπόν μετά την συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου που ενέκρινε τα νέα μέτρα σε ζωντανή μετάδοση, το Χρηματιστήριο της Αθήνας έκανε βουτιά ενώ τα επιτόκια δανεισμού προς την Ελλάδα ανέβαιναν κι άλλο, σημειώνοντας νέο ιστορικό ρεκόρ!!

Δεν θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά, καθώς άλλη προφανώς είναι η χώρα στην οποία ζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και διαφορετική αυτή που παρατηρούν όλοι οι υπόλοιποι, Έλληνες και ξένοι. Σε αυτή την τελευταία χώρα, σημειώθηκαν τη προηγούμενη εβδομάδα τα παρακάτω χαρακτηριστικά γεγονότα, σύμφωνα με μια πρόχειρη σταχυολόγηση: στην Αθήνα σταμάτησαν να λειτουργούν δύο νοσοκομεία από έλλειψη χρημάτων. Για πρώτη φορά στα χρονικά, ένα άλλο μεγάλο νοσοκομείο δήλωσε ότι δεν μπορεί να εκτελέσει την εφημερία του λόγω έλλειψης κλινών και υλικών, πράγμα που ο υπουργός Υγείας απέδωσε σε «σαμποτάζ». Στο Περιστέρι ο κ.Λοβέρδος δέχθηκε επίθεση, παρ ότι θεωρείται από τα πιο συμπαθή μέλη της κυβέρνησης. Στη Πάτρα τραμπούκοι διέκοψαν ομιλία νομπελίστα στο Πανεπιστήμιο. Στον Πειραιά, επιβάτης πυροβόλησε τον ελεγκτή που του ζήτησε το εισιτήριο.
Στη Θεσσαλονίκη, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δήλωσε ότι αυτός προσωπικά και η παράταξη του αγαπούν παράφορα τον περιφερειάρχη που συνελήφθη κλέπτων οπώρας και καταδικάστηκε από τα δικαστήρια. Στη Κερατέα συνεχίζονται οι μάχες, καθώς η κυβέρνηση έχει καταφέρει να συσπειρώσει από τα νεογνά μέχρι τους ηλικιωμένους εναντίον της και αδυνατεί επί μήνες να εφαρμόσει την πολιτική της παρά την συνδρομή της αστυνομίας, η οποία δηλώνει πλέον σαφώς ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Τη Πέμπτη το πρωί κάποιοι άνοιξαν τάφρο!! στη Λεωφόρο Λαυρίου ενώ το ίδιο βράδυ άγνωστοι επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ στο σπίτι του διοικητή του αστυνομικού τμήματος. Αυτά πια δεν συμβαίνουν ούτε στο Μεντεγίν και τις άλλες πόλεις- προπύργια του καρτέλ κοκαίνης της Κολομβίας.
Κι ενώ οι αξιόλογοι ξένοι παίκτες αρχίζουν να τη κάνουν με πλάγια πηδηματάκια από το παραπαίον ελληνικό ποδόσφαιρο ( έφυγε ήδη ο αρχηγός του Άρη Σ. Κόχε και ακολουθούν και άλλοι) παράγοντας εναντίον του οποίου ο εισαγγελέας άσκησε δίωξη το πρωί για εκβιασμό, διορίστηκε στο ΔΣ της ΕΠΟ το απόγευμα!! Κερασάκι στη τούρτα,ο πρώην υπουργός Τάσος Μαντέλης ο οποίος έχει παραδεχθεί ότι έλαβε παρανόμως χρήματα από την Siemens σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που ακόμη ταλανίζουν τη χώρα, καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση για την μη υποβολή δήλωσης «πόθεν έσχες», τα έτη 2006 και 2007, αλλά με αναστολή, ενώ του επεβλήθη και .. βαρύ πρόστιμο 7,5 χιλιάδων ευρώ.
Σε αυτή λοιπόν τη κλυδωνιζόμενη χώρα όπου έχει πλήρως χαθεί η μπάλα, αντί ο πρωθυπουργός να προτείνει συγκεκριμμένα μέτρα για τη αντιμέτώπιση της πολύπλευρης κρίσης καθώς και ένα σχέδιο ανάπτυξης που θα φώτιζε κάπως την άκρη του τούνελ, φρόντισε να της πει πανηγυρικά ότι θα τη φορτώσει και με άλλα,πιο σκληρά μέτρα λιτότητας. Παρόμοια με αυτά που αν δεν έχουν δημιουργήσει, σίγουρα όμως έχουν συμβάλλει σημαντικά στο σημερινή πρωτοφανή κατάσταση.
Δικαίως λοιπόν οι αγορές είδαν ότι το βασικό πρόβλημα της χώρας, που δεν είναι οικονομικό αλλά κυρίως πολιτικό, οι χθεσινές εξαγγελίες όχι μόνο δεν το αντιμετωπίζουν αλλά πρόκειται να το διογκώσουν: αποτελούν μέρος του φαύλου κύκλου περισσότερη ύφεση και ανεργία-επομένως νέα, σκληρότερα μέτρα και οδηγούν αναπόφευκτα σε μεγαλυτερη κοινωνική αναταραχή. Ενώ ακόμη και η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα ανησυχεί για την ελληνική δημοκρατία, η κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Στη πραγματικότητα η χώρα βρίσκεται σε πλήρες πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο. Η κυβέρνηση αδυνατεί να κυβερνήσει, η αξιωματική αντιπολίτευση προτείνει μια από τα ίδια και χειρότερα(για περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις έκανε λόγο χθες) ενώ η πλειοψηφία της αριστεράς βρίσκεται στη κοσμάρα της δίνοντας σχεδόν καθημερινά μαθήματα ανευθυνότητας, σε πλήρη αδυναμία να αντιληφθεί ότι η επόμενη στάση δεν θα ονομάζεται Λένιν, αλλά Μπερλουσκόνι. Η Καρατζαφέρης.
Σε οικονομικό επίπεδο, η μεν αναδιάρθρωση του χρέους θα οδηγήσει σε κατάρρευση των ελληνικών ταμείων και τραπεζών, τα υπολείμματα των οποίων θα έρθει μετά να αγοράσει τζάμπα το γερμανικό κεφάλαιο, εξ ου και η πρόσφατη προσχώρηση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών στους θιασώτες της αναδιάρθρωσης και του «κουρέματος» του χρέους. Η δε συνέχιση της ίδιας πολιτικής οδηγεί όχι στην αναδιάρθρωση της χώρας, όπως υποστήριξε ο πρωθυπουργός, αλλά στη πλήρη αποδιάρθρωση της.
Δεν χρειάζεται πλέον παρά μια ασήμαντη αφορμή, ένα περιστατικό λιγότερο σημαντικό από την δολοφονία Γρηγορόπουλου που οδήγησε στα Δεκεμβριανά του 2008, για να καεί όλη η Ελλάδα. Το μόνο θετικό είναι ότι έτσι δεν θα προλάβει να πουληθεί μπιτ παρά η δημόσια περιουσία και οι στρατηγικού χαρακτήρα επιχειρήσεις, ότι δηλαδή έχει απομείνει σε μια χώρα που βαδίζει ολοταχώς προς την ανοιχτή χρεοκοπία και την ακυβερνησία.

αναδημοσίευση από: www.tvxs.gr

Θεέ μου άκου με

"Περί Πάθους"

Μια μουσική παράσταση με τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι

για την «σκοτεινή μας ρίζα τής κραυγής», «τον Έρωτα, τη Βία και τον Θάνατο».
Θα ακουστούν «Τα τραγούδια της Αμαρτίας», τραγούδια από τον «Μεγάλο Ερωτικό»,

τις «Μπαλάντες της οδού Αθηνάς» κ.α.

Τραγουδούν οι  Ανδρέας Καρακότας, Δημήτρης Κεχαγιάς 
και η Φιόρη-Αναστασία Μεταλληνού. 

Στο πιάνο συνοδεύει ο Σάκης Κοντονικόλας.

Μεγάλη Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011
ώρα 22:00
μουσική σκηνή "Πλατώ", Γιάννη Αγγέλου 14, Θεσσαλονίκη,
τηλ: 2310321389

-Πήγαινε, της είπα

Ηλίας 4-2-11

- Έπρεπε να πάω! Δεν είχα άλλη επιλογή.

- Είχες, εμένα.

- Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι εσύ μου είσαι αρκετός;

Τη χαστούκισα. Μέσα στο μυαλό μου. Γιατί στην πραγματικότητα δεν είχα τη δύναμη να την πληγώσω.

- Αγάπη μου, της είπα, δεν πειράζει, θα το ξεπεράσουμε κι αυτό.

Άρχισε να μαζεύει τα ρούχα της. Της έπιασα το χέρι.

- Θα το ξεπεράσουμε κι αυτό, ξαναείπα.

- Αυτή ακριβώς η αντίδραση, αυτή η γαμημένη καλοσύνη, αυτό… Άνοιξε την πόρτα ίσα ίσα για να χωρέσει την τεράστια βαλίτσα της.

- Άκου. Εμείς ότι είχαμε να πούμε το είπαμε, εντάξει; Δεν ταιριάζουμε. Δάκρυα άρχιζαν να κατηφορίζουν στα μάγουλά της.

- Μάτια μου… πάω να την παρηγορήσω.

- Μην… το κάνεις αυτό. Με κουράζεις. Σιγά σιγά σ’ απεχθάνομαι. Φεύγω για να μη… σε σκοτώσω στον ύπνο σου. Αυτή σου η γλύκα, με λιγώνει είναι υπερβολική. Την πιάνει βήχας.

Τρέχω και της φέρνω ένα ποτήρι νερό. Της χαϊδεύω την πλάτη όσο το πίνει. Με κοιτά με μάτια ορθάνοιχτα. Με μετράει. Κάτι υπολογίζει.

- Ποτέ σου δε με χαστούκισες, ούτε μια φορά. Πήγα με τρεις άντρες όσον καιρό είμαστε μαζί, κι εσύ δεν άπλωσες χέρι πάνω μου όταν το έμαθες.

- Μα…

- Να ξέρεις σε θαυμάζω γι’ αυτό. Αλλά σε απεχθάνομαι κιόλας. Ναι μ’ αρέσει αυτή η λέξη: σ’ απεχθάνομαι. Έτσι αισθάνομαι για σένα σ’ απεχθάνομαι. Διώξε με. Σε παρακαλώ. Εγώ δεν έχω τη δύναμη να σ’ αφήσω. Σε εκλιπαρώ. Διώξε με. Σήκωσε με θυμό την παλάμη σου και δείξε μου την έξοδο. Με πόσους άντρες ακόμη πρέπει να πάω για να το κάνεις;

- Με κανέναν. Δε σε διώχνω. Σ’ αγαπάω.

- Αααα! Δε με καταλαβαίνεις! Πνίγομαι μαζί σου. Απελευθέρωσέ με. Όσο ξέρω πως η πόρτα σου είναι ανοιχτή, πάντοτε, πάντοτε θα γυρνάω πίσω. Κλείδωσέ τη σε παρακαλώ. Κι όσο κι αν χτυπάω μη μου ανοίξεις.

- Αφού κι εσύ μ’ αγαπάς. Γι’ αυτό δε μένεις μακριά.

- Είμαι νέα, μικρό κορίτσι. Εσύ τα’ χεις τα χρονάκια σου. Ήσουν ο πρώτος άντρας που βρέθηκα μαζί του. Δε θέλω να ‘σαι και ο τελευταίος. Θέλω, θέλω καλοκαίρια ανέμελα σε κάμπινγκ με παιδιά της ηλικίας μου. Να παίζουν ρακέτες στην αμμουδιά, να διασκεδάζουμε στα μπαράκια το βράδυ και να ερωτεύομαι στα μπιτς πάρτι μελαγχολικά αγόρια με μακριά μαλλιά που παίζουν κιθάρα και τραγουδούν. Θέλω την καρδιά μου ελεύθερη, από σένα. Όσο μ’ αγαπάς, δε μπορώ να είμαι ελεύθερη.

Επιτέλους κατάλαβα τι μου ζητούσε. Άντρας είμαι, δε μπορώ να κατανοήσω την πολύπλοκη γυναικεία σκέψη. Όχι μέχρι αυτή τη στιγμή.

- Καριόλα! φώναξα. Θέλεις νεαρά αγόρια της ηλικίας σου ε; Ώρα καλή στην πρύμνη σου. Αρκετά σε ανέχτηκα! Σήκωσα το χέρι μου και το κατέβασα με δύναμη στο πρόσωπό της. Άρχισε να κλαίει γοερά. Πήγα να σταματήσω. Συνέχισα όμως.

- Αυτή για να μάθεις να σέβεσαι αυτούς που σε σέβονται. Στα τόσα χρόνια που είμαστε μαζί δεν πήγα με άλλη γυναίκα. Και είχα τα φλερτ μου. Απλά τους έλεγα: κορίτσια σόρυ αλλά έχω κοπέλα.

Ο μαλάκας! Λοιπόν ξεκουμπίσου από δω. Και κάνε μου μια χάρη: μην ξαναπατήσεις το πόδι σου στο σπίτι μου. Σε χωρίζω.

Το πρόσωπό της έλαμψε. Πήρε τηλέφωνο την κολλητή της και της ζήτησε να μείνει για λίγο εκεί, γιατί : «ο Ηλίας με χώρισε».

Ύστερα για μια ατέλειωτη στιγμή με κοίταξε. Τα μάτια της ήταν υγρά, μα χαμογελούσε.

- Πήγαινε, της είπα όλο αγάπη. Δεν είναι πια το σπίτι σου εδώ. Σ’ απελευθερώνω, από μένα.

Δεν απάντησε. Μου χάρισε ένα χαμόγελο βαθύ, σαν αυτά που μου χάριζε όταν πρωτογνωριστήκαμε. Ύστερα έπιασε με το ένα της χέρι τη βαλίτσα και με το άλλο, απαλά, γλυκά, σαν χάδι, έκλεισε την πόρτα.

Διασκευή σε ένα κομμάτι από το ΜΩΒ ΜΑΕΣΤΡΟ

/Για το κορίτσι/

      Προοδευτική παράλυση του μυοσκελετικού συστήματος θα πει: το σώμα της πέθαινε. Παρέλυε αργά αργά, σιωπηρά, από τις πατούσες έως πάνω, στις κλωστές. Νεκρώνονταν τα μέλη, πόντο τον πόντο επέλαυνε η αρρώστια, σχεδόν άκουγε το κριτσάνισμα από τα δόντια στα κόκαλά της. Κι αυτό γινόταν με πόνο, οδύνη συνεχή, άθλια, όσο και να χτυπούσε το κεφάλι στα ντουβάρια και ντουβάρι ουδέν από παύση. Κάποιες φορές έπεφτε με τα φάρμακα, μόνο λίγο, ίσα να πονέσει μετά και πλέον. Δεν είναι ζωή ανθρώπου αυτή, μονολογεί η Ελευθερία- ο μόνος άνθρωπος που έμεινε Εκεί ως τέλος- στην κουζίνα ενόσω πατούσε τα χάπια της με το μαχαίρι. Το έλεγε ψιθυριστά, σύντομα το έπαιρνε πίσω¨ μετά εμπρός. Γιατί το κορίτσι, όσο κι αν πόναγε κρατιόταν από τη ζωή, δεν την άφηνε να της γλιστρήσει απ’ τα χέρια, πάλευε¨ Αντεχε. Δεν έλεγε να πέσει με τίποτε. Λυπόταν τον εαυτό της, αλλά αγρίευε μόλις διέκρινε οίκτο στα μάτια του άλλου, έσκουζε, βαρούσε το σπασμένο πόδι- με το γερό χέρι- το σάπιζε, μάτωνε, όμως εκείνο έμενε άσειστο, ωσάν αποκομμένο. Η κόκα την εκτόξευε για λίγο, αλλά καιγόταν γρήγορα στο κάψιμό της, όλο και γρηγορότερα κάθε φορά- για επέρχουσα φορά-, μόνο στην αρχή την ζέστανε η σπίθα, σαν κάποιος να ζόρισε το κουμπί του μυαλού της με μουσκεμένο χέρι, αντιλήφθηκε το τίναγμα έως τα μαραμένα αγγεία. Μετά ξεθυμωτική επανάληψη.

      Η ελευθερία, όταν την έπλενε, φάνταζε μελανιές στο σώμα, δαγκωνιές των ίδιων της των δοντιών- την άκουγε τις νύχτες να παλεύει. Και βασάνιζε τις πέτσες της, των αντιγύριζε τα ίδια και χειρότερα. Σφούγγιζε η γυναίκα τα πληγωμένα μέλη (μελήματα)- μαλακιά η πετσέτα. Έκανε πως παρακώλυε τα φρέσκα μωβέ σκούρα σημΆδια, όμως τα έβλεπε, και δάγκωνε τα στεγνά χείλια της. Κι ούτε που έλεγε σε κανέναν τίποτε- τι ωφελούσε. Κανείς δεν δύνατο να βοηθήσει. Έτσι άρχισε το πράγμα το κακό¨ να σκάσει (!) έπρεπε. Μόνο του… Κοπάναγε, λοιπόν, τα χάπια με επιμέλεια, της θρυμμάτιζε την κόκα, χαμογελούσε όταν της πάσαρε βιαστικά να τεστάρει, γενναιόδωρη πάντα ακόμη και στον πόνο της. Ύστερα όμως έπεφτε με τα μούτρα, κατάπινε. Ρουφούσε, εφορμούσε, ολόκληρη, αφόπλιζε το δίσκο.

      Μια φορά πάνω στη φούρια της ξεφύσηξε, σκορπίστηκε η σκόνη στα σεντόνια, τα μουγκάνιζε για ώρα αδειάζοντάς τα. Η Ελευθερία έσταξε στ’ ακροκέραμα και κοιτούσε, έσκυψε έπειτα, αποπειράθηκε να τη βοηθήσει, έσπρωχνε με δάχτυλα- πόδια- τα υφάσματα. Τα έφερνε στο στόμα της! Το κορίτσι τζούραινε με μανία τον αντίχειρα (p) της σα μωρό που το έκοψαν απ’ το στήθος του στέρνου.

      Την άλλη μέρα άρχισε να τρυπιέται. Με βελόνια.

      …Στο τέλος, όταν δεν μπορούσε πια να μιλήσει, η Ελευθερία πέρασε να την πάρει μια βόλτα με το αυτοκίνητο. «Γύρισε τα μάτια στον ουρανό. Η ζωη είναι, να τη Ζεις.» Μια Βόλτα στη θάλασσα, ήταν η αγαπημένη της. Εννέα μήνες κλεισμένη στο δωμάτιο, τέσσερεις Μήνες σκαλωμένη στο κρεβάτι, εκείνη της άλλαζε πλευρό δύσκολα. Κίνησε ενώπιον των βλεφάρων της τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Της φάνηκε ότι τα μάτια ξύπνησαν, έπαιξαν, δεν έπαιρνε όρκο, αλλά για λίγα δευτερόλεπτα σα να επαύξησε η κόρη, τανιέται η ίριδα, θέλησε να το δει γι’ αυτό το αισθητοποίησε, και χαμογέλασε, είπε «εγΏ σε ντύνω», κι άνοιξε την ντουλάπα για τη διαλογή. Εκείνη έστεκε φρόνιμα στη θέση της. Μες σε αγκαλιά την κατέβασε απ’ τα’ όχημα, τα κόκαλα κούφια, περιστέρι σα να κρατούσε στα χέρια, το κορίτσι με τις 2 άγκυρες κουβαριασμένο στην αγκαλιά του, κουτί. Την κάθισε στη θέση του συνοδηγού, της φόρεσε τη ζώνη της, έπαιξε κομμάτι στο cd, ξεκινάνε. Βγήκε στον παραλιόδρομο με γκάζι σανιδωμένο, επιταχυμένο, το τιμόνι ίδρωνε στις παλάμες της, στα νύχια. Απ’ το τέλος μέχρι αρχή το ίδιο τραγούδι, εκείνο που, παλιά, πολλές φορές –στο δρόμο-, κάποτε, σιγοτραγουδούσε κάθε νύχτα κοιτώντας απ’ το παράθυρο, κοιτάζοντας ψηλά τα’ αστράκια, και που μόνο η Ελευθερία ξέρει για ποιον το έλεγε.  “Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο!” «Πόσο πολύ σ’ αγάπησα, ποτέ δε θα το μάθεις…» Είναι το χάπι (!), επέμενε. Δεν κλείνει τις πληγές -δεν αποστειρώνει τα θραύσματα- τις ανοίγει να τρέξει, σκάβει, (την) αδειάζει.

      Δεν μπορούσε να μιλήσει και δεν της μιλούσε. Μη γελάσεις. Αυτή η σιωπή ήταν η καλύτερη κουβέντα τους.

      Κι όταν έφτασαν η Ελευθερία τη σήκωσε από το κάθισμα και στοργικά την άφησε στην άμμο, δίπλα στο νερό. Κάθησε δίπλα. Την είχε στρέψει προς τη Θάλασσα, δεν ήξερε όμως αν λειτουργούσε η όρασή της εύκολα, απλά, κανονικά, εδώ το σώμα την εγκατέλειπε, είναι περίεργο, ξέρεις, κάποιες αισθήσεις απαλείφονται πρώτες, κάποιες πεισμώνουν- εκεί. Κοίταζε, το ήξερε πως κοιτούσε. Ας έμενε πετρωμένη, το μάτι σάρωνε.

      Ύστερα από λίγες μέρες, η Ελευθερία είχε φτάσει από νωρίς στο σπίτι του κοριτσιού. Εκεί κοιμόταν, ακόμη. Ήπιε τον καφέ της, προσπαθώντας να ρουφήξει όλη τη γλυκιά εντύπωση, με την οποία ζέσταινε το λαιμό της. Η μέρα θα ήταν δύσκολη- κι ανέφικτη. Το ένιωθε. Δεν ήξερε πώς, αλλά το ένιωθε. Ανέβηκε πάνω, στο δωμάτιο του κοριτσιού¨ εκείτετο στο πατάρι. Ένα τσίμπημα βαρύ, σαν στριφτό τσιγάρο Craven, την έσπρωξε από την καρέκλα. Κάθησε στο κρεβάτι, δίπλα στα πόδια της. Την περίμενε να ξυπνήσει. Λίγα λεπτά μετά, άνοιξε τα μάτια της. Για λίγο μόνο- και μόνο- η Ελευθερία αισθάνθηκε πως (πώς) την κοίταξε θλιμμένα- σα να αναπολούσε κάποιον, κάποιον πολύ αγαπημένο. Κι ύστερα κατέβασε αργά τα βλέφαρα. Αυτό ήταν. Το κορίτσι έσβησε.       

Μια συναρπαστική αφήγηση χωρις λόγια

Το ενδιαφέρον της αφήγησης ζωής

"Το ενδιαφέρον της αφήγησης ζωής και της αυτοβιογραφίας δεν αφορά την αναζήτηση µιας κρυµµένης στο παρελθόν αιτίας που εξηγεί τη συµπεριφορά του ατόµου στο παρόν. Μάλλον η αντίστροφη διαδικασία είναι το ζητούµενο. Η θεραπευτική λειτουργία της αφήγησης έγκειται στην αναδροµική δράση του παρόντος στο παρελθόν, η κατασκευή δηλαδή ενός ΝΕΟΥ παρελθόντος από τη σκοπιά του παρόντος" Η.Λ. (απο το βιβλίο "Η δύναμη του μυρμηγκιού")

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου "Ραμόν", Θανάσης Χειμωνάς, Εκδόσεις Κέδρος

"Άνοιγα τότε την τηλεόραση να προλάβω μια εκπομπή μ' έναν τύπο που εμφανιζόταν μ' ένα καουμπόικο καπέλο, σκούρα γυαλιά και τηλεφωνιόταν με διάφορους που ξενυχτούσαν σαν και μένα και τον ρωτούσαν για τα σεξουαλικά τους προβλήματα κι αυτός έδινε συμβουλές και δίπλα του μια θεογκόμενα ξελιγωνόταν στα χάχανα। Όταν τελείωνε κι αυτό, έβαζα κασέτες στο βίντεο που μου 'χε χαρίσει ο Ιάσων κι αποκοιμιόμουν πάνω στην πολυθρόνα। Μια φορά μάλιστα, έτσι στην πολυθρόνα, μετά από μια τέτοια ολονυκτία είδα έναν εφιάλτη। Είδα τη Ζίνα να περπατά σ' ένα δρόμο εξοχικό με ομίχλη, όπως σε αγγλικό θρίλερ. Φορούσε ένα μακρύ φόρεμα, ήταν πολύ λεπτή και μια απόκοσμη φωνή ακουγόταν να λεει: "Μονάχη θα βαδίζεις ανάμεσα στους νεκρούς."

Μην ξεχνάτε...

Διαβάζουμε το βιβλίο "Η Δεξιά τσέπη του ράσου", Γιάννης Μακριδάκης, Εκδόσεις Εστία, επιλέγουμε αποσπάσματα και γράφουμε γι' αυτά ό,τι μας εμπνέει.

Καλό γράψιμο!

Τα αγαθά της ψυχής

"Ανταλλάσουμε αγαθά με αισθήματα, πράξεις καλοσύνης ακόμα και έρωτα"
Διαβάζω το "Θαυμαστός καινούργιος κόσμος" του Άλντους Χάξλεϋ,
γραμμένο τόσα χρόνια πριν και ονειρεύομαι το αύριο σαν να το βιώνω τότε...

Τι διαβάζουμε για να γράψουμε

Ξεκινάμε με:

τη "... δεξιά τσέπη του ράσου" του Γιάννη Μακριδάκη, των Εκδόσεων Εστία, και στη συνέχεια γράφουμε ο,τιδήποτε μας ενέπνευσε...