ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ...του Χρήστου Χατζόπουλου

Ζωή δεν είναι αυτό που σε βοηθάει να επιβιώσεις .

Ζωή δεν είναι τα άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη, το ξέστρωτο κρεβάτι, η σκόνη στα παράθυρα .

Δεν είναι τα αφημένα βιβλία ανάκατα σε ένα γραφείο, οι γάτες που μπήκαν ξαφνικά τρέχοντας κι’ αναποδογύρισαν τις φωτογραφίες της αγαπημένης σου .

Ζωή δεν είναι η ζαρωμένη πετσέτα στο περβάζι, να στεγνώνει τις πρωινές σταγόνες που άφησε το πρόσωπό σου .

Δεν είναι τα κορναρίσματα και το νέφος, το άγχος στο γραφείο, οι τιμές που καρφιτσώνεις στους ανθρώπους .

Οι ηττημένοι που βλέπουν μόνο τοίχους και ποτέ ουρανό .

Ζωή δεν είναι μια πόρτα που φέρνει τη σκιά σου σε μια αγκαλιά που λαχταράει να σε σφίξει .

Δεν είναι ούτε εκείνο το φώς που λάμπει στα σκοτάδια σου και δεν του έχεις δώσει ακόμη όνομα .

Δεν είναι οι τρίχες απ’ τα μαλλιά της που χάιδεψες χθες το βράδυ και τώρα κείτονται κουβάρι κόκκινες κλωστές στο σιφόνι .

Ζωή δεν είναι οι ψυχαναγκασμοί σου, όταν δίνουν νόημα στην ύπαρξή σου .

Ζωή δεν είναι οι ανούσιες κατηγόριες και οι φωνές, μα να σωπαίνεις και ν’ ακούς .

Δεν θα είναι ποτέ οι βόλτες που σε οδηγούν στη φυγή .

Ζωή δεν είναι το Αύριο που σχεδιάζεις .

Αλλά το ότι σχεδιάζεις .

Ζωή είναι η ικανότητα να αλαφρώνεις τη μάζα απ’ όσα σε βαραίνουν .

Και να τα μετατρέπεις σε ανάσες .

Ζωή είναι το χαμόγελο που σε περιμένει κάθε μεσημέρι να σου χαριστεί .

Μια κατσαρόλα με μυρωδάτες εκπλήξεις, έτοιμες να μοιραστούν συντροφικά .

Κι’ είναι η καρέκλα με το αποτύπωμα που άφησε το σώμα της μόλις σηκώθηκε να σου πάρει το πιάτο .

Είναι μια οδοντόβουρτσα δίπλα στη δική σου και μια πετσέτα με λεκέδες απ’ το χθεσινοβραδινό ρίμελ .

Ζωή είναι ένα τραγούδι που χορέψατε μαζί .

Ένας καφές σε πλαστικό ποτήρι κάτω από αρχαίους βράχους .

Ένας ψίθυρος «σ’ αγαπώ» στην άκρη του λαιμού ένα βράδυ στο Φλοίσβο .

Και η μυρωδιά του έρωτα στο μαγιό της ένα καλοκαίρι σε μια ερημική παραλία .

Είναι μια φωτογραφία με φωτισμένα πρόσωπα μπροστά σε ένα όμορφο τοπίο .

Ζωή είναι η αδρεναλίνη να σε λούζει και να ξεσπάτε σε γέλια αγκαλιασμένοι πάνω στο χιόνι ενός βουνού της Κορινθίας .

Ζωή είναι να σου λένε «έλα κάτσε κοντά μου, απλά να μου κάνεις παρέα» .

Ένα χέρι που σε ψάχνει στα σκεπάσματα για να σε αγκαλιάσει .

Και το κεφάλι που κουρνιάζει κάθε βράδυ πάνω στο στήθος σου .

Ένα πρωινό γουργούρισμα στην καλημέρα που αφήνει το φιλί σου .

Ζωή είναι κάθε τηλέφωνο που λαχταράς να σε καλέσει, μόνο για ν’ ακούσεις την ανάσα της .

Ζωή είναι να ξέρεις όχι τι ώρα είναι αλλά τι ώρα θέλεις να είναι .

Είναι οι δικοί σου άνθρωποι που χαίρονται να σε βλέπουν ευτυχισμένο .

Ένα παιδικό βλέμμα που παρατηρεί την αύρα σου κι’ αισθάνεται άνθρωπος .

Ζωή είναι και αυτά που δεν πρόλαβες, αυτά που χάλασες κι’ αυτά που επιθυμείς .

Μα είσαι ακόμη εδώ, για όλα .

Είναι ακόμη και ο φόβος να τη ζήσεις .

Ζωή είναι η θαλπωρή της αγκαλιάς σου και το ξύπνημά της .

Ζωή, θέλω να σε διηγούμαι κάθε ημέρα .

14/2/2014