ΦΩΣ (της Λ) - Χρήστος Χατζόπουλος

Ακόμη μια ηλιόλουστη ημέρα, ένα πρωινό γεμάτο ευγνωμοσύνη...για όλα .
Για τις βαθιές ημέρες και τις αιώνιες νύχτες του έρωτα που θα είναι πάντα γεμάτες υποσχέσεις...
Για όλες τις 5, κάθε μήνα...

Φως (της Λ)

Πόσο τα μάτια μου πονάει
Το φώς ;
Πόσο το φώς σου
Με πονάει ;

Λέξεις που έβαλαν σε τάξη
Πιτσιλιές στον στρογγυλό
Καμβά μου
Κι’ έγιναν εικόνες

Είμαι ένα λεπτό
Πιο πίσω απ’ την καρδιά σου
Μα ατέλειωτα χιλιόμετρα
Μακριά απ’ το μυαλό

Είμαι εκείνος που αγγίζουνε
Τα χείλη σου
Είμ’ ένας άλλος που σκέφτηκες
Να γίνω

Το φώς σου
Μες το χρόνο μου
Εκλύει μια φωτιά
Χωρίς καπνό

13/11/2012

Συνάντηση - 14-15/6/14 – To σεμινάριο Αφήγηση Ζωής πάει στην Αίγινα με χαρτί και μολύβι

Το Σαββατοκύριακο 14 - 15 Ιουνίου 2014, θα συναντηθούν παλιοί και νέοι συμμετέχοντες του Σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής στην Αίγινα με γνωστούς, φίλους και συντρόφους. 

Θάλασσα, ήλιος, μπάνιο, αυτοσχέδιο φύτεμα (για εντελώς αρχάριους σαν και μένα!) διαφόρων βοτάνων στο χωράφι του παππού με γνήσιους παραδοσιακούς σπόρους από την εναλλακτική κοινότητα peliti.gr (παρέα με τη Θεά, τη Δάφνη και τον Φιοντόρ - τις γάτες του σπιτιού), βόλτες, μάζεμα θυμαριού στους λόφους γύρω από την παραλία, συζήτηση, διάβασμα και γράψιμο, κρασί, φαγητό και εκπλήξεις από μένα, αλλά και από εσάς που μπορεί να σκεφτείτε ο καθένας χωριστά και να προτείνετε.


Το Σαββάτο το απόγευμα στις 7μμ θα γίνει δωρεάν εισαγωγικό εργαστήριο για όσους νέους δεν το έχουν παρακολουθήσει και την Κυριακή το πρωί στις 11, θα διαβαστούν από όσους θέλουν κείμενα με γενικές Αφηγήσεις Ζωής  ή επιλεκτικά από το θέμα της έρευνας «Αφηγήσεις ζωής στην κρίση». Καθένας μπορεί να συμμετέχει μόνο σε ότι επιλέξει, φυσικά με ελεύθερη συμμετοχή σε όλες τις δραστηριότητες.


Πάρτε αν θέλετε χαρτί και μολύβι, μαγιό, πετσέτα, σλίπινγκ μπαγκ (ακόμα και σκηνή) όσοι θα διανυκτερεύσετε στην παραλία, φιδάκια για τα κουνούπια (προληπτικά) και φακό. (ότι άλλο χρειαστείτε υπάρχει σούπερ μάρκετ 15 λεπτά από την παραλία, αλλά και στο σπίτι, 5 λεπτά από την "κατασκήνωση" υπάρχει νερό για ντους, τουαλετα, κουζίνα για μαγείρεμα και ψήσιμο καφέ, ψυγείο για χυμούς ή ότι άλλο χρειαστείτε.


Όσοι δεν θέλετε να διανυκτερεύσετε στην παραλία, μπορείτε να διαλέξετε κάποιο δωμάτιο ΕΔΩ. Κάποιους θα καταφέρω και να τους φιλοξενήσω στο σπίτι. Αν μείνετε στην Ραστώνη μπορείτε να πάρετε τηλέφωνο και να πείτε ότι είστε από το σεμινάριο Αφήγηση Ζωής της Κρυσταλίας Πατούλη, για να σας κάνουν καλύτερη τιμή, τους το έχω ζητήσει ήδη και έχουν συμφωνήσει, απλά πρέπει να τους υπενθυμίσετε.

Πιθανές χρήσιμες πληροφορίες:

Το φθηνότερο εισητήριο το έχει το καραβάκι Άγιος Μιχαήλ, αλλά δεν έχω κάποιο τηλέφωνο και φεύγει μόνο ένα την ημέρα νομίζω. Το αμέσως φθηνότερο είναι ο Άγιος Νεκτάριος (σύνολο 13 ευρώ «πήγαιν’ έλα») τηλ. 2104225625 – 2297025625. Στα άλλα συμβατά καράβια το εισητήριο είναι 8 ή 9 ευρώ μόνο το «πήγαινε». Το ταξίδι είναι μία ώρα. Στα Δελφίνια είναι μισή ώρα αλλά στοιχίζουν 13 ευρώ, επίσης μόνο για το «πήγαινε» - τηλ. 22970-2580 και 2104199000.

Συνάντηση το πρωί του Σαββάτου στην Παραλία Καμάρες (Περιοχή: 5 λεπτά με ταξί (5 ευρώ) - είναι οργανωμένη και βρίσκεται στα σύνορα Αίγινας – Χλόης - Κυψέλης. Ο χάρτης ΕΔΩ. 

(Αν επιλέξετε να έρθετε όλοι μαζί, θα μοιραστείτε και τα έξοδα του ταξί. Μπορώ να σας φέρω σε επαφή με ιμέιλ όσοι μου πείτε ότι θα έρθετε και αποφασίσετε την ώρα που θα φεύγει καράβι)

*Όσοι θέλετε να έρθετε επικοινωνείστε το αργότερο μέχρι τις 10/6 στο ιμέιλ: cpatouli@yahoo.gr - για να μιλήσουμε και στο τηλέφωνο κατόπιν εάν θέλετε διευκρίνηση σε οτιδήποτε άλλο. 

---

H Παραλία Καμάρες:

Και το χωράφι του παππού:

Σας περιμένω όλους με χαρά!

ΖΗΣΕ - Χρήστος Χατζόπουλος (1995)

Μπορείς να κερδίζεις, να ξοδεύεις και να’ χεις τα πάντα .
Όλα όσα επιθυμείς .
Μπορείς ν’ αφήνεσαι στη μανία του πόθου 
Στην απόλαυση της απληστίας
Της άχρηστης ανάγκης
Να λησμονάς τις έγνοιες και τ’ αγαθά που ίσως
Και να ήθελες να’ χεις γνωρίσει !

Ζήσε λοιπόν
Ζήσε σου λέω
Αρχοντικά καταναλωτικός
Εκτυφλωτικά
Υπερήφανος

Γεύσου ότι μπορείς στο στόμα σου να βάλεις
Κι’ ότι στο χέρι σου είναι να το πιάσεις
Μην τ’ αφήνεις να σου φύγει

Πάρτο

Ύστερα όμως
Έλα
Έλα να μου πείς
Πόσο γεμάτος είσαι ;
Πόσο τα όνειρά σου ακόμη σ’ οδηγούν

Αν ξέχασες πως είναι να ποθείς
Την αληθινή Απόλαυση

Πώς αποφάσισα να γράψω στο «Ημερολόγιο ενός ανέργου»

«Έμεινα μόνη μου κι αποφάσισα να βγάλω νέα ταυτότητα ανθρώπου». Δ

Μαρτυρία

07:18 | 04 Ιουν. 2014

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ημερολόγιο ενός ανέργου». Έχει και τη δική μου ιστορία μέσα... και γι' αυτό ευχαριστώ την Κρυσταλία Πατούλη που με δίδαξε να μη φοβάμαι να γράφω όσα αισθάνομαι, πόσο μάλλον όταν έχουν διυλιστεί απ' το πετσί μου...
Τον Δεκέμβριο του 2009 σε ηλικία 28 ετών, αναγκάστηκα να κλείσω ένα μέρος της οικογενειακής επιχείρησης που εργαζόμουν επί 10 χρόνια, κατατρεγμένη από σφραγισμένες επιταγές, εξώδικα τραπεζών, καθώς και επιχειρηματίες που λυμαίνονταν αυτή την κατάσταση για να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο.
Νοίκιασα το σπίτι που είχα φτιάξει ως μόνο εισόδημα και εργαζόμουν σε περιστασιακές δουλειές. Χώρισα. Δεν είχα τη στήριξη κανενός. Μόνος αρωγός ήτανε ο ψυχοθεραπευτής μου.

Έμεινα μόνη μου κι αποφάσισα να βγάλω νέα ταυτότητα ανθρώπου.

Τα χρόνια της κρίσης και της ανεργίας κυλάγανε επάνω μου σα χώμα. Που και πού κανένα μεροκάματο της ξεφτίλας, αλλά εώς εκεί.

Φτερό στον άνεμο ήμουνα, αν και είχα αρχίσει από καιρό να ψάχνω τον εαυτό μου και να προσπαθώ να γιατρέψω την κατάθλιψη. Αυτό ήτανε το μόνο θετικό βήμα που είχα κάνει, μαζί με τ’ άλλο, το εργαστήρι δημιουργικής γραφής της Κρυσταλίας. Εκεί απέκτησα και αληθινή παρέα – κάπου δέκα συνοδοιπόρους τη φορά, για δυο ουσιαστικά χρόνια.

Ήθελα κι εγώ να πω την αλήθεια μου πρώτη φορά γύρω από εκείνο το οβάλ τραπέζι όπου τα μόνα όπλα ήτανε τα λόγια.

Κι αφού ξεπέρασα την ταχυκαρδία που μου έφερνε η κρίση πανικού, αφού κατάπια τον λυγμό μαζί με την καρδιά μου, είπα για πρώτη φορά την αλήθεια για μένα μπροστά σε άλλους και μετά άρχισα να την γράφω και να την διαβάζω μπροστά σε αυτούς τους άλλους.

Ή ακόμα καλύτερα, η καλή νεράιδα "δασκάλα" έβαζε κι άλλους να διαβάζουνε την ιστορία μου και τελικά αυτή η ιστορία μου που την άκουγα από τους άλλους, δεν ήτανε τόσο βαριά... Ήτανε απλώς η αλήθεια!

Πνίγηκα από την ανεργία τόσα χρόνια, πάνε όλα, χαθήκανε μαζί με τη δουλειά, το μεγάλο γραφείο μου, το αμάξι, το σπίτι, τα ψώνια, τα ταξίδια…  Έμεινα μόνο εγώ, ξεφούσκωτη σα μπαλόνι αλλά τελικά όχι και τόσο άδεια...  Γιατί είχα εμένα και με αγαπούσα και με αγάπησα περισσότερο όταν είδα ότι υπάρχω σαν οντότητα πάνω από τον θεό - χρήμα.

Έναν θεό που στα χέρια του έχει σύμβολο το σχοινί, που γι’ αυτόν κρεμάστηκαν ο μέχρι πρότινος συνεργάτης επιχειρηματίας και θείος τής ξαδέλφης μου στην αυλή του εξοχικού του και μια συμπαίχτριά μου(στο βόλεϊ) μέσα στο σπίτι της.

Και τότε βρέθηκε αυτή η μεγάλη ευκαιρία να γράψω τη δική μου ιστορία στο διαδίκτυο...

Θα γράψω είπα. Θα γράψω! Γιατί να ντραπώ δηλαδή να τσαλακώσω κάτι που έχει γίνει ήδη χίλια κομμάτια; Εντάξει, δεν είναι εύκολο να γδύνεσαι εμπρός σε άλλους αλλά αφού και οι υπόλοιποι γυμνοί δεν είναι;

Θα γράψω είπα τη δική μου εμπειρία για να τη διαβάσουνε και οι άλλοι χιλιάδες άνεργοι, να διαβάσουνε όλοι πώς επιβίωσα γιατί είχα εμένα και την πραγματικότητα για να τραφώ, να επιβιώσω. Και για να δέσουμε τα σχοινιά μόνο γύρω από τα κλαδιά για να φτιάξουμε αυτοσχέδιες κούνιες… όπως παλιά. Μόνο αυτό.

Σήμερα έχω φύγει πια από την Αθήνα, ζω σε ένα όμορφο νησί μέσα στη φύση και ασχολούμαι μόνο μ' αυτό που αγαπούσα πάντα πιο πολύ: Ως προπονήτρια βόλεϊ για παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Δήμητρα
Καρλόβασι, 2/6/2014

*Δουλειές πιο του ποδαριού δεν γίνεται - imerologioanergou.gr

Το να υποβάλλεται ένας νεαρός, υγιής και εύρωστος άνθρωπος σε ανεργία είναι σαν τον ίδιο υγιή αρτιμελή άνθρωπο να τον αναγκάζεις να ζήσει τη ζωή του σε αμαξίδιο.

Είμαι 32 χρονών, πιο αισιόδοξη και μαχητική κοπέλα από εμένα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Δέκα ολόκληρα χρόνια δούλευα στην οικογενειακή μας επιχείρηση. Με όραμα, με δυναμική, με πάθος για επέκταση των δραστηριοτήτων μας. Πήρα δάνειο, υπέρογκο, έκανα δική μου εταιρία, άρχισαν να σκάνε επιταγές, έπεσα σε κατάθλιψη, χώρισα από τον άνδρα μου.

Από το 2009 μέχρι σήμερα, δουλειές πιο του ποδαριού δε γίνεται - μέχρι και στη λαϊκή δούλεψα.

Σήμερα, αυτή τη στιγμή που σας γράφω, κυνηγημένη πια από κλητήρες, εξώδικα, διαταγές πληρωμής […]

Δήμητρα
Αθήνα, 23/4/2013

*Απόσπασμα από το βιβλίο «Το Ημερολόγιο ενός ανέργου» των εκδόσεων Καστανιώτη, όπου συμπεριλαμβάνονται 155+1 ιστορίες από το imerologioanergou.gr το οποίο συμπαρουσιάζει το tvxs.gr.
 ---
http://tvxs.gr/news/biblio/pos-apofasisa-na-grapso-sto-imerologio-enos-anergoy  

«παγκόσμια κομμουνιστική κοινωνία ή αυτοκαταστροφή». Ευτύχης Μπιτσάκης

Ευτύχης Μπιτσάκης:

Το τραγικό σύνθημα της Ρόζας «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» πρέπει σήμερα να αντικατασταθει  από το «παγκόσμια κομμουνιστική κοινωνία ή αυτοκαταστροφή».

---

Tvxs Συνέντευξη

09:50 | 03 Ιουν. 2014

Αναστασία Καλαφάτη

 

 

«Γνωρίζουμε τον κόσμο αλλάζοντάς τον αλλά για να τον αλλάξουμε πρέπει να τον γνωρίζουμε όσο βαθύτερα γίνεται». Ο Ευτύχης Μπιτσάκης αντιστασιακός, τρεις φορές φοιτητής, πανεπιστημιακός δάσκαλος και ερευνητής μιλάει στην Αναστασία Καλαφάτη για την παιδεία, τη φυσική, τον Αριστοτέλη και την επανάσταση.

1. Τρεις φορές φοιτητής, πανεπιστημιακός δάσκαλος, ερευνητής.

Το τι θα κάνει κανείς ή το τι θα γίνει εξαρτάται από ένα σύνολο παραγόντων. Πρώτα η ιδιοσυγκρασία, η οποία καθορίζεται από τη στιγμή της σύλληψης στη μήτρα της μάνας, τις συνθήκες στη διάρκεια των εννέα μηνών,τις συνθήκες του φυσικού, οικογενειακού και του  κοινωνικού περιβάλλοντος. Αλλά η ιδιοσυκρασία και ιδιαίτερα ο ψυχισμός καθορίζονται και από το σύνολο των αξιών τις οποίες εσωτερικεύει το άτομο. Ιδιοσυγκρασία και συνθήκες σε διαλεκτική σχέση αλληλεπίδρασης, είναι δυνατόν να καθορίσουν το νόημα της ζωής και κατά συνέπεια τους στόχους του ατόμου, το οποίο είναι γενετικά δυνάμει κοινωνικό ον, αλλά γίνεται ενεργεία πολίτης με τη συνέργεια του συνόλου και των παραγόντων που αναφέραμε.
Ως προς την περίπτωσή μου, όπως αναφέρετε, υπήρξα τρεις φορές πανεπιστημιακός δάσκαλος κι ερευνητής. Γιατί τρεις φορές; Γεννήθηκα και μεγάλωσα σ’ ένα ωραίο, ορεινό χωριό της Κρήτης. Σε μια κοινωνία με κυρίαρχη ιδεολογία τον πατριωτισμό και τον χριστιανισμό, στην οποία επίσης επεβίωνε, ως οργανικό στοιχείο, η ανιμιστική αντίληψη για τον κόσμο (νεράιδες, φαντάσματα, δαίμονες, βρυκόλακες, όλο το σύμπαν των φανταστικών όντων με τα οποία είχε οικίσει τον κόσμο ο πρωτόγονος  άνθρωπος).
Πρώτα, λοιπόν, θαυμασμός για το μεγαλείο της φύσης και ταυτόχρονα τα κοινά σε όλους μας ερωτηματικά για το νόημα της ζωής. Ταυτόχρονα θρησκεία και πατριωτισμός. Ήξερα οτι θα σπούδαζα. Όμως τι; Εδώ επεμβαίνει το «τυχαίον»: ο εξωτερικός παράγων. Δηλαδή η μάχη της Κρήτης, η κατοχή κι η Αντίσταση. Θυμάμαι τα αεροπλάνα που πυροβολούσαν τα χωριά μας, τους Γερμανούς, το κάψιμο των χωριών και τις εκτελέσεις, ατομικές κι ομαδικές. Το αίσθημα της σκλαβιάς και της ταπείνωσης, εκτέλεση επτά ανδρών από την ευρύτερη οικογένειά μου. Ήταν φυσικό να θέσω, όπως και άλλοι, το ερώτημα: Ο Θεός είναι άδικος και κακός ή ανύπαρκτος; Έκανα κι εγώ λοιπόν την αφελή θεοδικία μου: ο Θεός είναι ανύπαρκτος, είναι δημιούργημα δικό μας. Αλλά οι αμφιβολίες παρέμεναν. Και τότε ήλθε το ΕΑΜ και η ΕΠΟΝ (1943). Επονίτης (1943). Μέλος του ΚΚΕ (1944). Τα δύο αυτά γεγονότα, μαζί με πλήθος άλλων γεγονότων και καταστάσεων, καθόρισαν την πορεία μου ή τη  βιογραφία μου, με τη φιλοσοφική έννοια του όρου.
Συγκεκριμένα, τα νέα δεδομένα καθόρισαν την αρνητική απάντηση στο θέμα τοου Θεού. Συνέπεια: το ανιμιστικό μου σύμπαν εξαρθρώθηκε, στοιχεία του όμως παρέμειναν, μεταλλαγμένα ως στοιχεία του κοινωνικού βίου. Το σύμπαν αυτό, αποκαθαρμένο  από τη μεταφυσική, παρέμεινε ως θαυμαστό και άξιο γιια ανάμνηση, στο βάθος του ψυχισμού μου.
Απαλλαγή από την ελπίδα και τον φόβο του Θεού. Από τον φόβο της κόλασης. Παρέμεινε η αγάπη για τη φύση. Το αριστοτελικό «θαυμάζειν». Τα βουνά, τη φύση τη δημιουργημένη από τον άνθρωπο, τη θάλασσα, τις νύχτες με τους έναστρους ουρανούς( που όπως λέει ο Καντ γέμιζε θαυμασμό την ψυχή του) .  Στροφή λοιπόν προς τις φυσικές επιστήμες που εκτός από το «θαυμάζειν» θα αποτελούσαν θεμέλιο της σοσιαλιστικής κοινωνίας . Επίσης από την οικογένεια και την κοινωνία, αλλά και από ιδιοσυγκρασία, εργατικότητα, κοινωνικότητα και εντιμότητα.
Αποτέλεσμα; Γοητεύτηκα από τη χημεία. Από το θαυμαστό παιχνίδι των ατόμων και των μορίων. Έδωσα εξετάσεις στο Χημικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τώρα ανοίγονταν μπροστά μου ένας καινούριος κόσμος. Αλλά οι συναισθηματικοί μου δεσμοί με την αγροτική κοινότητα δεν κόπηκαν (και δεν κόπηκαν ούτε μετά από 65 χρόνια). Λοιπόν φοιτητής Χημείας. Μαθηματικά κι εργαστήρια  Χημείας και Φυσικής. Στην πορεία κατάλαβα ότι αυτό που με γοήτευε περισσότερο ήταν η Φυσική, αυτή καθεαυτή, και σύμφωνη με τις λανθάνουσες ακόμη φιλοσοφικές αναζητήσεις μου. Και τότε (1947) δημοσιεύτηκε το βιβλίο του Νίκου Κιτσίκη, πρωην Πρύτανη του Πολυτεχνείου, αντιστασιακού και μαρξιστή, Η Φιλοσοφία της Νεώτερης Φυσικής. Το βιβλίο αυτό μου αποκάλυψε έναν καινούριο κόσμο. Αποφάσισα λοιπόν να μεταγραφώ στο Φυσικό, χάνοντας έναν χρόνο σπουδών.
Εδώ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου το παιχνίδι της αναγκαιότητας και του τυχαίου. Είχα αποφασίσει να γίνω φυσικός. Αντί για αυτό βρέθηκα στα Βούρλα, μετά στα Γιούρα υπότροφος επί 7,5 χρόνια στα ιδρύματα του κράτους των δοσιλόγων. Τώρα είχε πια αρχίσει μια άλλη ζωή για μένα, με καθοριστική συνέπεια για το μέλλον.

2. Είναι η παιδεία  ένας χώρος κατεξοχήν ουτοπικός;

Η παιδεία και κατά συνέπεια η επιστήμη είναι εξ ορισμού, μια ατέρμονη προσπάθεια (προσπαθεια χωρίς τέλος- Αλτουσέρ) για γνώση και αλλαγή του κόσμου. Τόσο η παιδεία όσο και η επιστήμη ως κοινωνική πρακτική ίναι, κατ’ αρχήν ρεαλιστικές. Η παιδεία αποτελεί έναν κοινωνικά οργανωμένο δημόσιο χώρο, ο οποίος υπηρετεί μια κοινωνία (παραγωγή, διοίκηση, ιδεολογία, κτλ). Μ’ αυτήν την έννοια, το περιεχόμενο της παιδείας είναι κοινωνικά (ταξικά) καθορισμένο. Αλλά ο κοινωνικός χαρακτήρας δεν αποκλείει το ουτοπικό στοιχείο, όταν αντιστοιχεί στην ιδεολογία ως συντήρηση ή της αλλαγής μιας κοινωνίας. Επίσης, η επιστημονική γνώση και έρευνα, βασικό στοιχείο της παιδείας, όψη της παιδείας, σχετίζεται οργανικά με την επιστήμη. Εδώ λοιπόν το ουτοπικό στοιχείο είναι βασικό: αναζήτηση των νόμων της φύσης, ανάδειξη αυτού που είναι κρυμμένο σε φανερό, απόπειρα ουτοπικών αναζητήσεων ή αντιλήψεων για τη φύση. Το ουτοπικό στοιχείο υπάρχει και στις κοινωνικές επιστήμες ως αναζήτηση μιας κοινωνίας που δεν υπάρχει ακόμα, αλλα που θα μπορούσε να υπάρξει ως υπέρβαση από το δυνάμει στο ενεργεία.  Ακόμη ως συγκρότηση μιας αντιδραστικής ουτοπίας, όπως η ουτοπία του νεοναζιστικού Ράιχ και της κυριαρχίας της Αρείας Φυλής, ή όπως η ουτοπική αλαζονία των ΗΠΑ που είναι προορισμένες από τον Θεό να κυριαρχήσουν και να εκπολιτίσουν τον κόσμο. (Όπως είναι γνωστό ο Μπους συνομιλούσε με τον Θεό όταν βομβάρδιζε και κατέστρεφε το Ιράκ).

4. Το θαυμάζειν του Αριστοτέλη αποτελεί στόχο για τη σημερινή εκπαιδευτική πολιτική;

Το αριστοτελικό θαυμάζειν και η απορία μπροστά στο Σύμπαν, στον εδώ τόπο και στην ανθρώπινη ύπαρξη είναι φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπινου όντος. Ειδικά έντονο είναι στην παιδική και στην νεανική ηλικία, καθώς οι αντινομίες της ζωής και γενικά η γκρίζα κοινωνική πραγματικότητα κάνουν να ατονεί αυτό το θαυμαστό ξάφνιασμα της ψυχής. Ο καταμερισμός εργασίας και η αποκοπή των μεγαλουπόλεων από τη φύση έχουν ως συνέπεια την ατροφία το θαυμασμού μπροστά στη φύση και στον κόσμο. Η ανθρωπιστική παιδεία θα μπορούσε να διεγείρει αυτή την αναγεννητική μέθεξη. Αλλά η παιδεία μας γίνεται όλο και πιο τεχνοκρατική και πεζή. Υπηρετεί όλο και περισσότερο την κεφαλαιοκρατική παραγωγή. Γίνεται όλο και περισσότερο εξειδικευμένη. Αντί για να αναπτύσει τις δυνάμει δυνατότητες ενός ολοκληρωμένου ατόμου, δηλαδή την τάση του θαυμάζειν, της ονειροπόλησης, την αγάπη για τις τέχνες, τη φιλοσοφία και την επιστήμη, για τη γνώση, παράγει όλο και περισσότερα μονοδιάστατα όντα, ακρωτηριασμένα από τη χαρά της δημιουργίας και της γνώσης.

5. Το 1965 πετύχατε μια τριετή υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης για μεταπτυχιακές σπουδές Θεωρητικής Φυσικής, δηλαδή σπουδές σε μια μη κερδοφόρα για πολλούς επιστήμη. Ποιος ο ρόλος μιας τέτοιας επιστήμης στη σημερινή αγοραία κοινωνία;

Το 1965 πήρα επιτέλους διααβατηριο και φύγαμε για το Παρίσι. Με 15 χρόνια καθυστέρηση τόλμησα να επιχειρήσω αυτό που αντιστοιχούσε στις βαθύτερες επιθυμίες μου. Στο Ινστιτούτο Πουανκαρέ, με θαυμαστούς δασκάλους, και με πρώτο και καλύτερο τον Αχιλλέα Παπαπέτρου, άρχισα να επικοινωνώ με τον θαυμαστό κόσμο της μικροφυσικής, της κοσμολογίας και τον κόσμο της πυρηνικής φυσικής. Βέβαια είχα χάσει 15 χρόνια και η απόπειρα μου φαινόταν αφελής και ουτοπική.΄Αλλά η αγάπη για το άγνωστο, το λυτρωτικό θαυμάζειν, δεν είχε απονεκρωθεί. Το ίδιο ίσχυε  και για το πείσμα και την εργατικότητα.Είναι γεγονός πως δεν είχα διαλέξει καμία κερδοφόρα επιστήμη, όπως η πρώτη μου αγάπη, η χημεία.
Αλλά η ζωή μπορεί να είναι πάνω από τον υλικό κόσμο. Εξάλλου  η φυσική και η  χημεία μεταμόρφωσαν την κοινωνία μας προς το καλύτερο και προς το χειρότερο. Ειδικά η χημεία και η  πυρηνική φυσική είναι ένοχες (γίνονται ένοχες εξαιτίας της χρήσης τους  για την ενδεχόμενη αυτοκαταστροφή της ανθρωπότητας.Το τραγικό σύνθημα της Ρόζας «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» πρέπει σήμερα να αντικατασταθει  από το «παγκόσμια κομμουνιστική κοινωνία ή αυτοκαταστροφή». Κατά τον Μαρξ, μια ανταγωνιστική αντίθεση, όπως η αντίθεση αστικής τάξης και προλεταριάτουμπορεί να λυθεί ή με την καταστροφή του ενός πόλου (της αστικής τάξης) ή και των δυο. Η ευθύνη των επιστημόνων σήμερα αποκτά νέο περιεχόμενο.

6. Κατά τη γνώμη σας, ποιο είναι σήμερα το κεντρικό φιλοσοφικό ερώτημα;

Το κεντρικό ερώτημα της φιλοσοφίας από την εποχή των προσωκρατικών  ιδρυτών του φιλοσοφικού λόγου, και μέχρι σήμερα, είναι οι  σχέσεις ύλης και πνεύματος. Δηλαδή το ερώτημα που αφορά την προτεραιότητα, οντολογική και χρονική, της ύλης ή του πνεύματος. Οι ιδεαλιστικές φιλοσοφίες θεμελιώνουν την οντολογία τους στην προτεραιότητα κάποιας πνευματικής αρχής.  Οι υλιστές, το αντίθετο. Όπως λέει ο Γκράμσι και όπως αποδεικνύουν οι σημερινές επιστήμες, το πνεύμα δεν υπάρχει στην απαρχή του κοσμικού γίγνεσθαι. Το πνεύμα είναι δυνατότητα της ύλης, η οποία έχει φτάσει χάρη στον αυτοδυναμισμό της σ’ ένα υψηλό επίπεδο αυτο-οράνωσης, προϋπόθεση και συνέπεια μιας κοινωνικής ζωής. Για τον διαλεκτικό υλισμό, το οντολογικό ερώτημα συνδέεται διαλεκτικά με το γνωσιοθεωρητικό. Γνωρίζουμε τον κόσμο αλλάζοντάς τον και τον αλλάζουμε όσο βαθύτερα τον γνωρίζουμε. Ο θετικισμός, και ιδιαίτερα οι νεώτερες μορφές  του υποστήριξαν ότι το οντολογικό ερώτημαστερείται νοήματος. Γενικότερα, κατα το ρεύμα αυτό, οι φιλοσοφικές προτάσεις στερούνται νοήματος επειδή δεν είναι επαληθεύσιμες. Οι μεταμοντέρνοι, με τη σειρά τους,  απορρίπτουν όλες τις μεγάλες αφηγήσεις, μαζί και τη φιλοσοφία.  Αλλά τόσο η ξηρότητα και η πενία του θετικισμού, όσο και το χάος των μεταμοντέρνων, είναι προϊόντα των αντινομιών, της κρίσης και του ατομισμού της εποχής μας. Το οντολογικό ερώτημα εγκαταβιώνει στα βάθη του ψυχισμού του νοήμονος ανθρώπινου όντος και αναδύεται στο επίπεδο  της συνείδησης ως ερώτημα, σε εποχές κρίσης, αλλά και ανθρώπινης ευδαιμονίας. Το οντολογικό ερώτημα θα συνοδεύει τους ανθρώπους όσο θα υπάρχει ανθρωπότητα.

7. Σε εκπαιδευτικό και όχι μόνο επίπεδο, εντός κι εκτός Ελλάδας, ανακύπτει συχνά η σχέση θρησκείας κι επιστήμης. Ακόμα και στα σχολικά εγχειρίδια αναπαράγεται η θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού. Γιατί αποτελεί ακόμα διακύβευμα η παραδοχή μιας επιστημονικά αποδεδειγμένης άποψης;

Ο Θεός και οι θεοι των Αρχαίων είναι ανθρώπινα δημιουργήματα. Φανταστικά όντα, απάντηση στα ερωτήματα του ανθρώπου και στις δυσκολίες της ζωής. Πρώτος ερμήνευσε με αυτόν τον τρόπο τη γένεση των θεών ο Ξενοφάνης. Ακολούθησαν ο Μαρξ και πολλοί άλλοι. Ο Νίτσε και πολλοί άλλοι κήρυξαν το «αθάνατο» των θεών. Αλλά οι θεοί ζούν ανάμεσά μας ως καταφύγιο, ελπίδα, τιμωροί και εξουσιαστές. Σε εποχή κοινωνικών κρίσεων εμφανίζονται σωτήριακές θρησκείες όπως ο Ορφισμός σε μας και ο Χριστιανισμός.
 Σήμερα η επιστήμη θεμελιώνει μια κοσμοαντίληψη υλιστική και διαλεκτική. Ιδιαίτερα ο δαρβινισμός και οι σύγχρονες επιστήμες θεμελιώνουν την ψυχοσωματική ενότητα του ανθρώπου, επιβεβαιώνοντας τις φιλοσοφικές διαισθήσεις των  Προσωκρατικών  και ιδιαίτερα των Ατομικών φιλοσόφων. Ακόμα και ο Πάπας παραδέχτηκε ότι ο Δαρβινισμός είναι περισσότερο από επιστημονική υπόθεση, υποστηρίζοντας , παράταύτα, τη μεταφυσική αντίληψη για την ψυχή (αντίληψη των Πυθαγορείων, του Πλάτωνα και του χριστιανισμού). Γιατί λοιπόν ο «ευφυής» σχεδιασμός διδάσκεται ακόμα στα σχολεία, δηλαδή η άποψη ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε από έναν μεγάλο Αρχιτέκτονα ή Γεωμέτρη;
Η εξήγηση είναι εύκολη. Η θρησκεία κατά τον Μαρξ είναι καταφύγιο για το αλλοτριωμένο ανθρώπινο όν. Είναι ένας φανταστικός κόσμος, μεταφυσικό καταφύγιο,  απατηλό φως παρηγοριάς. Ταυτόχρονα είναι το όπιο του λαού. Ο καπιταλισμός έχει αγγίξει τα ιστορικά του όρια. Σε εποχές δυστυχίας και ανασφάλειας όπως η δική μας, οι άνθρωποι αναζητούν καταφύγια. Έναν κόσμο πέρα από την κοιλάδα των δακρύων. Ο καπιταλισμός εκμεταλλεύεται αυτή την ανάγκη.

8. Μπορεί η εκπαίδευση να είναι πολιτικά και ιδεολογικά ουδέτερη;

Η δημόσια παιδεία οργανώνεται από το κράτος. Αλλά και η ιδιωτική δεσμεύεται από αντίστοιχους κανόνες. H  κυρίαρχη ιδεολογία μιας κοινωνίας είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης. Η παιδεία συνεπώς, ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους, δεν μπορεί να είναι  ουδέτερη. Παράγει, διδάσκει κι επιβάλει την κυρίαρχη ιδεολογία. Βέβαια, οι φυσικές επιστήμες δεν είναι ταξικές. Η κατανόηση όμως και η εφαρμογή τους καθορίζοονται από την κυρίαρχη ιδεολογία και από τις ανάγκες του κεφαλαιοκρατικού τρόπου  παραγωγής. Όμως, οι προηγούμενοι καθορισμοί δεν είναι απόλυτοι. Δεν επιβάλλονται με κάποια μηχανιστική νομοτέλεια. Η παιδεία είναι πεδίο ταξικής πάλης. Γι’ αυτό και σε αντίθεση με τον ταξικά καθορισμένο  χαρακτήρα της γίνεται, λιγότερο ή περισσότερο,  παράγων διαφωτισμού χάρη στους αγώνες των εκπαιδευτικών, των εκπαιδευομένων και  των προοδευτικών δυνάμεων της κοινωνίας.

9. Το τελευταίο διάστημα τίθεται εμφατικά το ζήτημα της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου με την παράλληλη δραματική αλλαγή των συνθηκών εργασίας των εκπαιδευτικών. Ποια είναι η θέση ενός σημερινού δασκάλου απέναντι στην κατάσταση που βιώνει;

Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών! Αλλά ποιος θα αξιολογήσει τους αξιολογητές; Τι ξέρει ο Έλληνας ή ακόμα περισσότερο ο ξένος από τη ζωή των πανεπιστημίων στα οποία δεν ανήκει; Και με ξένη γλώσσα, ο φωτισμένος  ξένος θα επικοινωνήσει με το σύνολο των συντελεστών του Πανεπιστημίου; Και σε πόσο χρόνο θα γνωρίσει και θα αξιολογήσει; Η πρόσκληση ξένων αξιολογητών, επιστημόνων αναγνωρισμένου κύρους ή διαπλεκόμενων μετριοτήτων είναι ένδειξη της εγχώριας κρατικής και κομματικής δουλοπρέπειας και του κληρονομημένου ραγιαδισμού. Αξιολόγηση πρέπει να γίνεται!
Αλλά με ποια κριτήρια και από ποιους; Με κριτήρια ποιοτικά κι όχι μόνο ποσοτικά και από το σύνολο των εκπαιδευτικών του κάθε ιδρύματος και από τον κάθε τομέα του πανεπιστημίου. Μια τέτοια αξιολόγηση δεν θα είναι κατ’ ανάγκην απολύτως αντικειμενική. Αλλά είναι η μόνη επιτρεπτή.
Ως προς τους εκπαιδευτικούς, αντί η κυβέρνηση να απολύει με αόριστα, αδιαφανή κριτήρια, θα έπρεπε, αν δεν ήταν κυβέρνηση εντολοδόχων, να βελτιώσει την οικονομική κατάσταση των λειτουργών της παιδείας, να εφαρμόσει στην πράξη το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης των ιδέων και να εκσυγχρονίσει με αντικειμενικά κριτήρια τη «διδακτέα ύλη».

10. Ο δρόμος της επανάστασης περνά από την εκπαίδευση;

Ο δρόμος της επανάστασης περνά και από την εκπαίδευση. Γνωρίζουμε τον κόσμο για να τον αλλάξουμε και τον γνωρίζουμε αλλάζοντάς τον. Η ρήση αυτή του μαρξισμού προσδιορίζει γενικά τη σχέση της παιδείας και της γνώσης με την επανάσταση. Γενικά! Ειδικά, το σχολείο αναπαράγει και αναπτύσσει την αστική αντίληψη για τον κόσμο. Αλλά τόσο οι εκπαιδευτικοί, όσο και οι εκπαιδευόμενοι δεν υπάρχουν έξω από την κοινωνία.  Είναι πολίτες που βιώνουν την κοινωνική πραγματικότητα: τις υπάρχουσες καταστάσεις, τις αντιθέσεις του κοινωνικού σχηματισμού, τις λανθάνουσες δυνατότητες του και τα ιδεολογικά ρεύματα που τον διαποτίζουν. Εν τέλει, το σχολείο είναι κι αυτό πεδίο ταξικής πάλης. Μ’ αυτή την έννοια, μετέχει στο κοινωνικό γίγνεσθαι και στην κυοφορούμενη, ενδεχομένως, κοινωνική επανάσταση.
Αλλά το σχολείο δεν θα είναι ο οργανωτής και η πρωτοπορία του κοινωνικού μετασχηματισμού. Πρωτεύον κι αναγκαίος είναι ο ρόλος των κομμάτων, των συνδικάτων, των κοινωνικών, ιδεολογικών και άλλων κινημάτων.
Κατά συνέπεια, αναγκαίος όρος για την επανάσταση είναι η κατάκτηση ως ιδεολογικής ηγεμονίας της εργατικής τάξης και των συμμαχικών υποτελών τάξεων και στρωμάτων της κοινωνίας. Τα κόμματα, η εκπαίδευση, οι εκπαιδευτικοί, οι διανοούμενοι και οι καλλιτέχνες μπορούν να παίξουν τον ρόλο των εκπαιδευτών, των δυνάμειεπανασταστικών δυνάμεων. Αλλά και οι εκπαιδευτές πρέπει να εκπαιδευτούν που σημαίνει ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων, ειδικά ελεύθερη κριτική, οργανική σχέση διανόησης και εργατικής τάξης. Κόμμα, οργανωτής συλλογικής μάχης για ιδεολογική ηγεμονία, κόμμα που θα οργανώνει και θα διδάσκει αλλά και θα διδάσκεται από τη σοφία του λαού, από τη γνώση των οργανικών διανοουμένων και ευρύτερα της προοδευτικής διανόησης.

Η Τραπεζαρία (φινάλε) ΨΥΧΗ ΣΩΜΑ ΖΩΗ, ΣΩΜΑ ΖΩΗ ΨΥΧΗ, ΖΩΗ, ΨΥΧΗ ΨΥΧΗ ΨΥΧΗ

Τώρα τελευταία είχα συχνά αυτό το επίμονο όνειρο. 
Δίνουμε αυτό το τέλειο πάρτυ.
Έχουμε πάλι την τραπεζαρία μας, ........
........
Και έχω καλέσει όλους τους αγαπημένους μας ανθρώπους. Δεν εννοώ μόνο τους παλιούς μας φίλους. 
Εννοώ τον κάθε ένα που κάποτε γνωρίσαμε και συμπαθήσαμε! 
....................
....................
Και τα παιδιά μας είναι καλεσμένα.
Όλοι θα γυρίσουν όπου κι αν είναι. 
.......................................
....., και όλοι θα περάσουν υπέροχα. 
Ο άντρας μου γελάει όταν του λέω τ’ όνειρό μου. «Έχεις συνειδητοποιήσει» λέει «τι κοστίζει ένα τέτοιο πάρτυ;»

Ε, λοιπόν, το ξέρω. Τα ξέρω όλα αυτά. Αλλά καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως θ’ άξιζε τον κόπο. 

7-8/6/14 - Η Τραπεζαρία - Θέατρο - στο Cabaret Voltaire

 

Η 'ΤΡΑΠΕΖΑΡΙΑ' το θεατρικό έργο του Albert Ramsdell Gurney Jr.,ένα από τα πιό πολυπαιγμένα και αγαπητά έργα παγκοσμίως, ανεβάζει η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΑΛΙΜΟΥ- 'Παρά Θιν' Αλός', στο Cabaret Voltaire, στο Μεταξουργείο, στις 7 και 8 Ιουνίου. Ώρα έναρξης : 9 μ.μ.
Σκηνοθεσία : Βαρβάρα Δούκα

«Μ’ αγαπά η χώρα μου;»: Ο λόγος στα παιδιά και τους εφήβους της κρίσης

Tvxs

17:55 | 31 Μάιος. 2014

Μέσα από δύο πτυχιακές έρευνες των ψυχολόγων Ελένης Σουκούρογλου και Αναστασίας Αδάμ που πραγματοποιήθηκαν στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου υπό την επίβλεψη της καθηγήτριας ψυχολογίας και συγγραφέως Φωτεινής Τσαλίκογλου, δόθηκε ο λόγος στα παιδιά και στους εφήβους της κρίσης. Τα παιδιά με τις ζωγραφιές τους και τις ιστορίες τους και οι έφηβοι μέσω της ημιδομημένης συνέντευξης και της αφήγησης, απάντησαν τι σημαίνει  οικονομική κρίση, πως την βιώνουν, ποιες είναι οι αιτίες της και ποιες οι πιθανές λύσεις.

Ο παιδικός και εφηβικός λόγος φάνηκε απρόβλεπτος, αποκαλυπτικός, σκληρός αλλά και ευαίσθητος. Αποτέλεσε έκπληξη, συγκίνηση, πρόκληση, πρόσκληση, τροφή του νου και της ψυχής όλων των παρευρισκόμενων.

Τα παιδιά και οι έφηβοι τόλμησαν να μη συγκαλύψουν την αλήθεια*. Τόλμησαν να δώσουν νόημα στην απώλεια και στο πόνο που αυτή η κρίση τους προκάλεσε, εκφράζοντας τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τα βιώματά τους. Τόλμησαν επίσης, να κάνουν γνωστή την έντονη ανάγκη τους να σχηματοποιήσουν την κρίση μέσα από τις ζωγραφιές τους, το φορτισμένο συναισθηματικά λόγο τους αλλά και την λογική κρίση τους.

Και η κρίση μέσα από αυτό το βίωμα των εφήβων πήρε μορφή. Άγρια, κακιά, εγκληματική μορφή που προσωποποιεί τη βίαιη αρπαγή όλων όσων χρειάζεται και στερείται η Ελληνική οικογένεια: «… αν μπορούσα… (σιωπή)… θα… (σιωπή)…. έπαιρνα την κατάσταση στα χέρια μου και θα έφτιαχνα με το… , ελπίζω να μην ακουστεί κάπως αυτό… με το έτσι θέλω, μια καλύτερη κατάσταση.» (Αριάδνη).

Όμως και ο λόγος των μικρών παιδιών υπήρξε αφοπλιστικός: “(Η κρίση) Είναι μία χοντρή κυρία, με μεγάλα χέρια και πόδια επειδή τρώει πολύ, τρώει τα ευρώ μας σαν τον κακό λύκο του παραμυθιού. Το στόμα είναι τεράστιο για… «να μας φάει»” (Μελίνα, 5 χρονών)

Παρουσιάζοντας τις συνέπειες της κρίσης, καταδίκασαν τους υπεύθυνους, ζήτησαν με επιμονή την τιμωρία τους αλλά και έδωσαν την δική τους αισιόδοξη ματιά για το μέλλον. Ενδιαφέρον είχε επίσης, η διαφοροποιημένη ματιά των παιδιών από τα ιδιωτικά σχολεία, που πάλι σαν καθρέφτης της κοινωνίας μας, έδωσε μία αίσθηση της πιθανής ανάλογης αντίληψης της κρίσης από εκείνους τους ενήλικες που δεν αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

Οι έφηβοι από την άλλη μεριά προσπαθώντας να συγκροτήσουν την ταυτότητά τους, καθρεφτίστηκαν στο κοινωνικό βλέμμα προς αυτούς. Το είδωλό τους φάνηκε ισχυρά τραυματισμένο και κατακερματισμένο, αφού και ο καθρέφτης που στάθηκαν μπροστά του ήταν το ίδιο τραυματισμένος.

Στην πλατεία Εξαρχείων στο Floral τη Δευτέρα στις 20/5/2014 έγινε παρουσίαση και συζήτηση για τις δύο αυτές έρευνες, με όλους τους συμμετέχοντες να αντιμετωπίζουν τελικά το βασικό ίσως ερώτημα που δείχνει να θέτουν συμβολικά τα παιδιά και οι έφηβοι της Ελλάδας σήμερα: “Μ’ αγαπά, ή δεν μ’ αγαπά η χώρα μου;”.

Σε μέρες που βήμα κυρίως έχουν οι «ειδικοί και επαγγελματίες της πολιτικής» για το θέμα της κρίσης, για πρώτη φορά δόθηκε βήμα στον παιδικό και εφηβικό λόγο: «… ένοιωσα… ότι τα μοιράζομαι με κάποιον… που νοιάστηκε για μένα…» (Ιάσονας)

Αφορμή αυτής της εκδήλωσης αποτέλεσε η παρουσίασή τους στο tvxs.gr στα πλαίσια της έρευνας για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης της δημοσιογράφου και συμβούλου ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλίας Πατούλη, όπου στα αποτελέσματά της καταδεικνύεται εκτός των άλλων πόσο σημαντική είναι η επίγνωση της πραγματικότητας που βιώνει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια.
Η Φωτεινή Τσαλίκογλου έδωσε το έναυσμα, την έμπνευση και την καθοδήγηση για την διεξαγωγή των δύο ερευνών και τίμησε με την παρουσία της την εκδήλωση, ενώ παράλληλα με τη σειρά της η Κρυσταλία Πατούλη βοήθησε να ακουστούν οι φωνές των παιδιών ακόμα πιο δυνατά και πιο μακρυά γιατί όπως και η ίδια ανέφερε “αυτήν την επίγνωση «την οφείλουμε όχι μόνο στους εαυτούς μας, αλλά κυρίως στα νέα παιδιά»“.
Τα λόγια της Φωτεινής Τσαλίκογλου συνοψίζουν την ανάγκη αυτή: *«Ζούμε μέρες θανάτου και πρέπει να πούμε «όχι» στο καμουφλάζ του πόνου, «όχι» στον κατευνασμό, «όχι» στην συγκάλυψη. Διότι αν  αντέξουμε να διαχειριστούμε όλες αυτές τις απώλειες, αντί να μας διαλύσουν θα καταφέρουν να μας αφυπνίσουν. Και ίσως αυτό, είναι το ύστατο δώρο που μπορούμε να περιμένουμε…»

Στο κατάμεστο από συμμετέχοντες Floral, με επιπλέον ειδική σύγχρονη μετάφραση όλων των λεγομένων στη νοηματική γλώσσα, το βιωματικό παιχνίδι με τις μαργαρίτες -έμπνευση της Αναστασίας Αδάμ από το βιβλίο «Δε μ’αγαπάς. Μ’αγαπάς» της Φωτεινής Τσαλίκογλου- έδειξε να φέρνει όλους πιο κοντά σε αυτό το κοινωνικό διπολικό μήνυμα που ο έφηβος εισπράττει: «Δεν είσαι πια παιδί. Είσαι ακόμα παιδί», το οποίο τον οδηγεί στη σύγχυση και τα οδυνηρά της αποτελέσματα που οι ίδιοι οι έφηβοι αποτυπώσανε με έμφαση στο λόγο τους.

«Μ’ αγαπά; Δε μ’αγαπά;» αναρωτηθήκαν όλοι, μέσω αυτής της αυθόρμητης δραματοποίησης, γι’ αυτό το συμβολικό ερώτημα των παιδιών και των εφήβων:

Μ’ αγαπά η χώρα μου; Μ’ αγαπά αυτή η χώρα που μού κλέβει την ταυτότητα; Που μου στερεί τα όνειρα; Δε μ’ αγαπά δυστυχώς… ήταν η  απάντηση. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή, ακούστηκε στο βάθος κάτι ανατρεπτικό «Μ’ αγαπά, απλά περισσεύει ένα… Περισσεύει ένα πέταλο από τη μαργαρίτα.» γιατί ίσως στο χέρι μας είναι, το πώς θα αντιληφθούμε και θα διαμορφώσουμε τις καταστάσεις, το πως θα ονειρευτούμε το μέλλον.

Άλλωστε, τα παιδιά και οι έφηβοι, παρά τη σύγχυση και το διάχυτο φόβο τους, απαλλαγμένοι από ενοχές, τόλμησαν να επινοήσουν τρόπους δημιουργικής θέασης του κόσμου:

- Μας κάλεσαν να μη δεχτούμε τη κρίση ως κάτι φυσικό, αναπόφευκτο και μοιραίο αλλά να τη μετατρέψουμε σε κρίση(σκέψη) και από εκεί σε αλλαγές προσωπικές και κοινωνικές.

- Μας κάλεσαν στην αυτοπαρατήρηση και τη παρατήρηση του κόσμου γύρω μας με στόχο την συνειδητοποίηση και το μοίρασμα, υπερβαίνοντας το «εγώ» με το «εμείς».

Η σκυτάλη είχε ήδη πλέον δοθεί από τους ομιλητές στους συμμετέχοντες και ξεκίνησε η συζήτηση, όπου ακούστηκαν πολλές σκέψεις, απορίες, προβληματισμοί αλλά και προτάσεις:

• «Μήπως μιλάμε για «κρίση πολιτισμού;»,
• «Αν θέλουμε να δημιουργήσουμε κοινωνίες με μέλλον πρέπει να δώσουμε τόπο στην ουτοπία»,
• «Μήπως λοιπόν να δώσουμε προτεραιότητα και στη φαντασία των παιδιών;»,
• «Η κρίση, η σκέψη των παιδιών είναι η μόνη μου αισιοδοξία!»,
• «Τα παιδιά οραματίζονται, μας ανοίγουν νέους ορίζοντες!»,
• «Η Τέχνη είναι αντίδοτο στην κρίση!»,
• «Μην αφήσουμε την τέχνη να χαθεί από τα σχολεία!»
• «Η Τέχνη πάντα μάς βοηθά να ανακαλύψουμε τις λύσεις και τις διεξόδους!»,
• «Τα παιδιά και οι έφηβοι χρειάζονται ψυχολογική συμβουλευτική παρέμβαση στη παρούσα συγκυρία, το ίδιο οι γονείς και οι δάσκαλοί»,
• «Να ακούσουμε τα παιδιά που μας καθρεφτίζουν»
• «Τί θα έλεγαν οι ενήλικες αν μπορούσαν πραγματικά να εκφραστούν ελεύθερα;»
• «Τί θα έλεγαν οι μετανάστες αν μπορούσαν να μιλήσουν για την Κρίση που βιώνουν σε μια χώρα που δεν έχουν την στήριξη από πουθενά;»
• «Υπάρχει αίτημα ψυχολογικής παρέμβασης πρόληψης αλλά ταυτόχρονα έλλειμμα»,
• «Η ψυχολογία μπορεί να έχει διττό ρόλο στα χέρια της εξουσίας. εξαρτάται ποιον τύπο ανθρώπου θέλει να δημιουργήσει»,
• «Η οικογένεια ως μικρογραφία της κρίσης;»
• «Ελπίδα αποτελεί η μη συναίνεση μας στο τέρας της κρίσης που η εξάχρονη Μελίνα, ζωγράφισε! Να μη νοιώσουμε ότι έχουμε γίνει ένα με αυτό!»
• «Ποιος και με ποια κριτήρια θα μας πει για τη κανονικότητα;»
• «Σήμερα ένοιωσα σαν να μεταμορφώθηκε η συνθήκη της ζωής μου, σαν να είδα με διαφορετικό τρόπο τα πράγματα και τον εαυτό μου μέσα σ’ αυτά»

Και στο τέλος «Πώς να κρυφτείς απ΄ τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα!» αρχίσαν να τραγουδούν όλοι…

Το Floral γεμάτο από μαργαρίτες και μουσικές, ζωγραφικά σχέδια, συναισθήματα, σκέψεις και προτάσεις, μοίρασμα και συνειδητοποίηση, δράση και πράξη, μεταμορφώθηκε ως ένας νέος ασύμβατος βιότοπος για την κρίση, που μας αποκάλυψαν τα μικρά παιδιά και οι έφηβοι, ανοίγοντάς απλά και γενναιόδωρα την ψυχή τους.

Κι αν πρέπει να ξεχωρίσουμε το πιο δυνατό μήνυμα αυτής της βραδιάς, είναι η ευγνωμοσύνη όλων μας προς αυτά τα παιδιά που ανοίχτηκαν και μας μίλησαν. Η έκφραση, η ωριμότητα, η αισιοδοξία, αλλά κυρίως η αλήθεια τους, πως τίποτα δεν είναι καταδικασμένο όσο είμαστε διατεθειμένοι να το μοιραστούμε και να το παλέψουμε μαζί.

Αναστασία Αδάμ – Ελένη Σουκούρογλου

...να μη φοβάμαι να γράφω όσα αισθάνομαι...

Δημοσίευση για το βιβλίο "Το Ημερολόγιο ενός Ανέργου"

---

Mitsi Giannopoulou: Έχει και τη δική μου ιστορία μέσα, και γι αυτό ευχαριστώ την Crystalia Patouli που με δίδαξε να μη φοβαμαι να γραφω όσα αισθάνομαι, πόσο μάλλον όταν εχουνε διυλιστεί απο το πετσί μου:

Οι Άνεργοι στην Ελλάδα Γράφουν τη Δική τους Ιστορία στην Κυριολεξία - www.vice.com

Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν την υπόσταση τους και έγιναν ένα θλιβερό νούμερο – κάθε μήνα μεγαλύτερο – στα δελτία της Στατιστικής Υπηρεσίας. Όλοι μιλάνε γι’ αυτό -κανείς γι’ αυτούς. Δεν έχουν πια ονόματα, ταυτότητα , πρόσωπο. Είναι απλώς ένα 27,8%. Το υψηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το επικαλούνται οι βουλευτές στις πολιτικές αντιπαραθέσεις της τηλεδημοκρατίας, καταρτίζουν προγράμματα οι εμπειρογνώμονες του Υπουργείου Εργασίας, το ανιχνεύουν οι δημοσκόποι ως πρώτη απάντηση στην ερώτηση «ποιο είναι το σοβαρότερο πρόβλημα της χώρας;». Όμως, το νούμερο δε λέει να πέσει -οι άνεργοι κραυγάζουν σιωπηλά στον απόηχο του ελληνικού «success story».
Αυτή την κραυγή αποτυπώνουν οι περίπου 3000 ιστορίες στο «Ημερολόγιο ενός ανέργου». Μια ιδέα του δημοσιογράφου και συγγραφέα Χριστόφορου Κάσδαγλη η οποία γεννήθηκε τον Απρίλιο του 2013. «Άρχισα να καταδύομαι σ’ αυτό το χώρο μαζί με τις προσωπικές μου εμπειρίες ανεργίας όταν τελείωνα το προηγούμενο βιβλίο μου. Εκεί άνοιξε ένα καινούργιο παράθυρο. Στόχος ήταν πια να υπάρξει ένα χώρος αυτοέκφρασης των ίδιων των ανέργων. Επιστράτευσα την παλιά τεχνογνωσία που δημιούργησα για τη στήλη Φαντάρε που πας. Η μεγαλύτερη διαφορά είναι ότι ο φαντάρος γνωρίζει πως η θητεία του θα τελειώσει κάποια στιγμή. Το πιο τραγικό στην ανεργία είναι ότι δεν έχει ημερομηνία λήξης», μου λέει ο Χριστόφορος. Έτσι φτιάχτηκε το «Ημερολόγιο», ως μια εύχρηστη ηλεκτρονική πλατφόρμα, όπου μπορούσε ο καθένας να γράψει χωρίς φιλτραρισμα την ιστορία του, χωρίς τεχνικά εμπόδια και με τρόπο που ο ίδιος θα επιλέξει να συστηθεί. Πολύ γρήγορα αποδείχθηκε ότι υπήρχε αυτή η ανάγκη για μοίρασμα. Ήδη από την πρώτη μέρα στο «Ημερολόγιο» έφτασαν 15 ιστορίες. Ήταν σα να το περίμεναν.

Άνθρωποι από όλες τις γωνιές της Ελλάδας είδαν εδώ μια δυνατότητα αδιαμεσολάβητης έκφρασης. Νέοι με υψηλό μορφωτικό επίπεδο που βαρέθηκαν να χαζεύουν τα πτυχία τους, 50άρηδες που έμειναν μετέωροι αδυνατώντας να βγουν στη σύνταξη ή να βρουν δουλειά, εργένηδες που παράτησαν το διαμέρισμα στο Παγκράτι μόλις τελείωσε το επίδομα ανεργίας και αναζήτησαν την τύχη τους σ’ εκείνο το κτηματάκι που τους άφησε ο θείος, 30αρηδες που πήγαν για διδακτορικό στο εξωτερικό και δεν ξαναγύρισαν, απλήρωτοι που αναρωτιούνται αν το αφεντικό τους πήρε στα σοβαρά τη ρήση ότι αυτό που μετράει «είναι η δόξα και όχι το χρήμα». Οι γυναίκες όμως, όπως μου εξηγεί ο Χριστόφορος, έδωσαν τον τόνο, ποιοτικά και ποσοτικά. Λογικό από μια άποψη αφού η ανεργία είναι γένους θηλυκού. Στις γυναίκες το ποσοστό φτάνει το 31,6% σε αντίστιξη με το 24,5% των ανδρών. «Θα μπορούσε να λέγεται το Ημερολόγιο μιας άνεργης αλλά τι να κάνεις που η γλώσσα είναι σεξιστική» επισημαίνει. Οι περισσότεροι δε γνωστοποιούν τα πραγματικά τους στοιχεία και θωρακίζονται γύρω από την ανωνυμία, αφού η συνθήκη της ανεργίας συνεπάγεται την αυτοενοχοποίηση. Είναι η μεγάλη νίκη του κοινωνικού δαρβινισμού. Η αποποίηση των ευθυνών της θεσμοθετημένης Πολιτείας και η επικέντρωση στο ίδιο το υποκείμενο. Στο τέλος πιάνει. Νομίζεις ότι φταις εσύ που είσαι άνεργος, ότι υπήρχε κάτι παραπάνω ή κάτι καλύτερο που θα μπορούσες να κάνεις και δεν έκανες. Λες και το γεγονός ότι η χώρα απόλεσε σχεδόν το 1/3 του ΑΕΠ της, όπως συμβαίνει μόνο σε καιρούς πολέμου, δεν παίζει καμία σημασία.

Κάπως έτσι, με οργή και θλίψη, με νεύρα και ενοχές, με χιούμορ και συγκίνηση γέμισαν οι σελίδες του «Ημερολογίου ενός άνεργου» και σήμερα πια έγιναν βιβλίο. Κυκλοφορεί από χθες [Τετάρτη 28/5] με 155 + 1 αληθινές ιστορίες από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Η έκδοση του βιβλίου σηματοδοτεί το κλείσιμο ενός κύκλου -η παρουσίασή του την έναρξη ενός νέου. Μια παρουσίαση η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 19 Ιουνίου –στο πάνελ δε θα κάθονται «ειδήμονες» που κατά το γνωστό έθιμο δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο αλλά πάντα βρίσκουν μερικά αφηρημένα καλά λόγια να πουν. Θα μιλήσουν οι πραγματικοί συγγραφείς οι ίδιοι οι άνεργοι και θα έχει έναν χαρακτήρα «συνέλευσης».
Επόμενος σταθμός είναι το «Μανιφέστο των Ανέργων». «Ο στόχος είναι να φτιάξουμε μια συνεργατική πλατφόρμα τύπου Wikipedia για να συνδιαμορφώσουν οι ίδιοι οι άνεργοι ένα συλλογικό ντοκουμέντο που να περιγράφει το πρόβλημα και να προτείνει λύσεις. Αυτό επειδή δεν υπάρχει, πρέπει να το επινοήσουμε. Να σπάσει ο φαύλος κύκλος ενοχής και σιωπής», μου λέει ο Χριστόφορος.
Η ανεργία είναι η επιτομή της οικονομικής κρίσης και η απόδειξη ότι μερικές φορές η θεραπεία σκοτώνει περισσότερο από την ίδια την ασθένεια. Στην Ελλάδα οι 930.000 θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν μέσα σε 17 χρόνια, την περίοδο 1992 – 2008, χάθηκαν την τελευταία πενταετία. Οι δείκτες ανεργίας που βρίσκονταν κάτω από 12% εκτοξεύτηκαν στο επίσημο 27,8% και στο εξωφρενικό 62% για νέους κάτω των 25 ετών. Η πραγματική ανεργία σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ είναι πολύ μεγαλύτερη και ξεπερνάει το 30%. Ο λόγος ανέργων / απασχολούμενων υπερβαίνει σήμερα το 1/3. Είναι δύσκολο όμως να συλλάβουμε την πραγματικότητα πίσω απ’ αυτούς τους αριθμούς. Η ανεργία δεν υπάρχει στο φαντασιακό παρά μόνο αυτών που τη βιώνουν. Αυτοί ξέρουν πως είναι να παγώνει ο χρόνος βασανιστικά πάνω από ένα τηλέφωνο που δε χτυπάει, πως είναι να ντρέπεσαι, να φταις εσύ και να σου φταίνε παράλληλα όλοι, να απομονώνεσαι και να σπας τις γέφυρες με τον κόσμο. Γιατί η απώλεια εργασίας στις δυτικές κοινωνίες ισοδυναμεί με απώλεια ταυτότητας και νοήματος.

Παρακάτω ακολουθούν μερικά αποσπάσματα από τις ιστορίες του «Ημερολογίου». Σ’ αυτές  αρκετοί θα αναγνωρίσουν την πραγματικότητα του εαυτού τους και οι υπόλοιποι μια δυνητική απειλή. Δεν αρκεί απλώς να την ξορκίσουμε. Πρέπει να την αντιμετωπίσουμε στα ίσια.
Θυμάμαι σαν να ήταν χθες το πρώτο βράδυ που γύρισα σπίτι. Είχαμε βάλει τα παιδιά για ύπνο. Ο μεγάλος επτά και oμικρός πέντε χρονών τότε. Περνώντας έξω από το δωμάτιό τους, τους άκουσα να ψιθυρίζουν στο σκοτάδι. «Ο μπαμπάς απολύθηκε», είπε ο μεγάλος. «Τι θα πει “απολύθηκε”;» ρώτησε ο μικρός. «Τον έδιωξαν από τη δουλειά». «Και τώρα τι θα κάνουμε; Πώς θα ψωνίζουμε; Τι θα τρώμε;» αναρωτήθηκε με φανερή αγωνία ο μικρός. «Μη σε νοιάζει, κοιμήσου τώρα. Δεν ξαναμίλησαν.

Πτυχίο, μεταπτυχιακό, μισό χρόνο εθελοντική εργασία, και τι είμαι; 65 μόρια στον ΟΑΕΔ…
Έφυγα. Κρατώντας την ανάσα μου, σφίγγοντας τα δόντια να μη χαθεί η αξιοπρέπεια. Όταν το δάπεδο που πάνω του είχα απλώσει δυο τρεις ασφαλιστικές δικλείδες έγινε καταπακτή, γύρισα πίσω εκεί όπου σχεδόν ποτέ δεν είχα υπάρξει. Να γλυτώσω νοίκια και κοινόχρηστα, να μαζέψω τα έξοδα, να κόψω, να κόψω, να κόψω. Άλμα από την Αθήνα στην επαρχία, στον γενέθλιο τόπο. Άντε βρες ρίζα ν’ ανθίσεις.
Νόρα είναι το όνομα που θα ήθελα να έχω σε μιαν άλλη, διαφορετική ζωή απ’ αυτήν που βιώνω τώρα… Σ’ εκείνη τη ζωή θα ήμουν πιο χαρούμενη, με αισιοδοξία, με όνειρα και στόχους που θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθούν. Σε μια ζωή όπου θα ξυπνάω το πρωί και θα έχω τη δουλειά μου για να πάω.

Αν θέλετε να μεταναστεύσετε, πρώτα πρώτα να μην εμπιστευτείτε καμία «εταιρεία» που θα σας βρει δουλειά. Μετά, ξεχάστε ότι έχετε συγγενείς και φίλους σ’ εκείνο το μέρος και τάχα θα σας βοηθήσουν.
Αν δεν κάνετε τα παραπάνω, το πιο πιθανό είναι να βρεθείτε σε ξένη χώρα χωρίς δουλειά, λεφτά και άδεια παραμονής. Ξεχάστε ότι υπάρχουν Έλληνες, οργανώσεις, εκκλησία κι ότι θα σας βοηθήσουν. Δεν πρόκειται.
Δούλευα 23 χρόνια σε βαριά βιομηχανία μετάλλου. Όταν με απέλυσαν, ένιωσα ότι με δολοφονούσαν, έτσι απλά, με μια σφαίρα που έγραφε το όνομά μου (με δικαστικό επιμελητή). Έτσι νιώθω, άλλαξα, δεν είμαι ο ίδιος πλέον, αγρίεψα.
Έχω εκπληρωμένες στρατιωτικές υποχρεώσεις. Μπορώ να εργάζομαι αδιάκοπα για πάνω από 12 ώρες συνεχόμενες αδιαμαρτύρητα. Επίσης δεν έχω προσωπική ζωή, δεν έχω φίλους, δεν έχω κοπέλα, δεν σκοπεύω να κάνω οικογένεια ποτέ (οπότε δεν έχω αυξημένες οικονομικές απαιτήσεις), δεν έχω όνειρα πέρα από το καλό της εταιρείας. Δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν τρώω, δεν χρειάζομαι ποτέ διάλειμμα. Τέλος, θα ήθελα να σας γνωστοποιήσω πως δεν ζητάω πάνω από 300 ευρώ το μήνα, μπορώ δε να πληρώνομαι και με καθυστέρηση πέντε έξι μηνών, καθώς δεν τρέχουν νοίκια (μένω με τους γονείς μου). Είμαι γραμμένος και στον ΟΑΕΔ, έτσι ώστε να μπορείτε να επωφεληθείτε κάποιου προγράμματος. Δέχομαι ακόμα και να εργαστώ δωρεάν, καθώς θα έχω την τιμή να δω δουλειά μου δημοσιευμένη.

Ζωή μού δίνουν οι ξεπουλημένοι συνάδελφοί μου. Εργοδοτικοί, παρτάκηδες, εγωιστές, αδίστακτοι. Όσο περισσότερα αναξιοπρεπή, βρώμικα, κλεμμένα εργοδοτικά ευρώ παίρνουν, τόσο περισσότερο πείσμα με γεμίζουν.
Τότε ήρθε και μου χτύπησε την πόρτα η κατάθλιψη, συνοδευόμενη από κρίσεις πανικού καθημερινά. Ούτε στον εχθρό σου μην τύχει κάτι τέτοιο, τρομερή αρρώστια, χάνεις τον εαυτό σου, δεν είσαι εσύ, εγκλωβίζεσαι και παλεύεις με το υποσυνείδητό σου, τρέμουλο, φοβίες, ταχυπαλμία, ζαλάδα, ένα θηρίο μέσα μου που μεγαλώνει.
*Μαρία Λούκα, Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Κατσής Μαϊ 29 2014

via: [embed]http://www.vice.com/gr/read/imerologio-anergos-selides?utm_source=facebook&utm_medium=cpc&utm_campaign=promo[/embed]

***

Διαβάστε επίσης: Συμμετοχή στην έρευνα: «Αφηγήσεις ζωής στην κρίση»

Βάλσαμο - Χρήστος Χατζόπουλος

Ξέρω πως

Εκεί θα’ σαι

Κι’ αν σε άλλη αγκαλιά

Κουρνιάσει η ανάγκη

Δεν είναι εκείνη

Που ζητάς

Αυτό που πνίγεται

Στο στήθος σου

Είναι το χάδι

Το δικό της

Αποκλειστική

Κι’ αιώνια κατάρα

Για τη στιγμή που κλώτσησες

Απερίσκεπτα

Το όμορφο μακριά

Ο κόμπος που εμποδίζει

Τη φωνή

Να πεί καθυστερημένα

Την αλήθεια

Είναι απ’ το πικρό φαρμάκι

Σε τάϊσε η ζωή υστερόβουλα

Και τώρα

Δε θέλει να της φύγεις

Μα ποιό φαρμάκι αλήθεια

Γιατρεύει

Τις πληγές

Και το χρειάζεσαι εσύ ;

Το μόνο βάλσαμο

Για ετούτη τη φρίκη

Είναι το γλυκό

Το σάλιο

Της Αγάπης

Όλα τα’ άλλα

Γιατροσόφια…

Perse.πολις: Μία παράσταση σωματικού θεάτρου και αφήγησης με ελεύθερη είσοδο

Posted on 23/05/2014 by Κρυσταλία Πατούλη

"Σε μια ταραγμένη εποχή, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε ήσυχο θέατρο. Γιατί αυτή η πόλη πολλά κοινά μοιράζεται μ’εκείνες που θεωρεί μίλια μακριά, κι ας μην το ξέρει..." Ρένια Πουρνάρα

Με όχημα ένα βιβλίο animation, η θεατρική ομάδα του ΟΠΑ, εξερευνά με το σώμα μια ιστορία έντονης αλλαγής και συνειδητοποίησης. Μια ιστορία για τον εσωτερικό και εξωτερικό πόλεμο στις perse.πόλεις του κόσμου, στις 24-28 Μαΐου 2014, ώρα 20:30, 22:30 (24 & 26 διπλές παραστάσεις) θέατρο ΕΜΠΡΟΣ, με ελεύθερη είσοδο.

"...Η ιδέα να φέρουμε το Περσέπολις στο θέατρο ήρθε σε μία στιγμή μετάβασης και αλλαγής. Σε μία συνάντηση με νέους ανθρώπους, έτοιμους να ριχτούν στη μάχη προς την ενηλικίωση, την εξερεύνηση. Σε μία στιγμή που ο εσωτερικός κι εξωτερικός πόλεμος έχει φουντώσει στο κόσμο, στην Ελλάδα. Στην Αθήνα που εκφασίζεται μέρα με την ημέρα. Όμως η ζωή πάντα βρίσκει χώρο ν’ανασάνει. Και είναι τώρα που στρέφουμε τα μάτια μας ολόγυρα, για να θυμηθούμε και να μάθουμε από την ιστορία. Κι αφού κι η καταπίεση επαναλαμβάνεται, η αντίσταση ως πράξη πλέον, είναι η μόνη διέξοδος.

Όλα αυτά τα συνάντησα στο Περσέπολις, έργο εικόνας, έργο έξυπνο, βαθιά πολιτικό. Πρόκληση για τη θεατρική μεταφορά του, που με χαρά και κόπο αναλάβαμε. Εστιάζοντας στο πρώτο βιβλίο της Μαριάν Σατράπι κι εξερευνώντας το μεγάλωμα ενός παιδιού μέσα στον πόλεμο, που θα μπορούσε να είναι εδώ, στην Τουρκία, τη Συρία, τη Βραζιλία. Ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας.

Έτσι διαλέξαμε την εικονοπλασία, με τα σώματά μας, με την γραφιστική τέχνη και με ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα, στην προσπάθειά μας να εξερευνήσουμε τη βία που γεννάται, απορροφάται κι αντεπιτίθεται. Στην προσπάθεια να ανακαλέσουμε την απλότητα του θεάτρου, και να πούμε απλώς μια ιστορία.
Άλλωστε οι ομοιότητες μας με τους άλλους, θαρρώ πως φαίνονται σαν κάνουμε μια παύση και τους κοιτάξουμε στα μάτια. Αυτό θα κάνουμε στο θέατρο Εμπρός, και θα χαρούμε να το μοιραστούμε."  Ρένια Πουρνάρα

perse.polis

μία παράσταση σωματικού θεάτρου και αφήγησης                                                                                
από την θεατρική ομάδα του ΟΠΑ.                                                                                                                    
άνοιξη 2014.

تخت جمشید

«Αυτή η χώρα είχε πάντα πολέμους και μάρτυρες.
Όπως έλεγε και ο πατέρας μου: όταν έρχεται ένα μεγάλο κύμα
χαμήλωσε το κεφάλι σου και άφησέ το να περάσει» ήταν η συμβουλή της μαμάς της μικρής και ανυπότακτης Μάρτζι.

Ένα παιδί που βίωσε τον πόλεμο, την επανάσταση, την φυγή
σε μια εποχή ταραγμένη
όπου ο πόλεμος στην Ανατολή ήταν είδηση
στις οθόνες του Δυτικού κόσμου.

Στην Αθήνα του σήμερα,  αυτό το παιδί είμαστε όλοι μας.
Διώκτες και φυγάδες μαζί. 

Έτσι, και με όχημα ένα βιβλίο animation, εξερευνούμε με τα σώματά μας
μια ιστορία έντονης αλλαγής και συνειδητοποίησης. 

Μια ιστορία για τον εσωτερικό και εξωτερικό πόλεμο στις perse.πόλεις του κόσμου.

---

Επιμέλεια-Σκηνοθεσία:ρένια πουρνάρα
Σκηνογραφία-graphic design: ράνια μακρυγιάννη
Φωτισμοί: σοφία αναστασιάδη
Θεατρική διασκευή πρωτότυπου κειμένου: ρένια πουρνάρα
Βοηθός σκηνοθέτη: θανάσης φατούρος
Φωτογραφία-video: μάνος τσίζεκ, αλέξιος τζιάλλας
Πρωτότυπο κείμενο: μαργιάν σατραπί
Μετάφραση: γεωργία τσάκωνα

Ερμηνεύουν: μάγδα αλεξάνδροβιτς
                     θεοδοσία βασιλείου
                     χριστίνα δαββέτα
                     γεωργία κανελλάκη
                     γαβριέλλα καραγιάννη
                     έρη κορνελάτου
                     γιάννης λάπας
                     εράλντα λέκα
                     γιάννης μαμωλής
                     θοδωρής μπομπότης
                     εύα μυλωνά 
                     αλέξανδρος νούσκας-βαρελάς
                     λίλη σταϊκίδου
                     έλσα τοψαχαλίδου
                     νίκος χορταριάς
24-28 Μαΐου 2014, ώρα 20:30, 22:30, (24 & 26 διπλές παραστάσεις), θέατρο ΕΜΠΡΟΣ         

• Ρήγα Παλαμήδη 2, Ψυρρή, τηλ. κρατήσεων: 6948.121454, είσοδος ελεύθερη                                                                                                     

http://persepolistheatre.blogspot.gr/

χορηγοί επικοινωνίας:

• Afandub Radio (http://afandubradio.com/)
• Σεμινάριο Αφήγηση Ζωής (afigisizois.wordpress.com/about)

---
fb page: https://www.facebook.com/events/263131927192985/?fref=ts

press: 

http://afandubradio.com/?p=593

http://www.exitnews.gr/perse-polis-apo-tin-omada-opa-sto-theatro-empros/


---
Δείτε επίσης: http://tvxs.gr/news/theatro/persepolis-mia-parastasi-somatikoy-theatroy-kai-afigisis-me-eleytheri-eisodo

20/5/14 – Floral – Συζήτηση με θέμα: Πώς βιώνουν τα παιδιά και οι έφηβοι την κρίση;

Posted on 02/05/2014 by Κρυσταλία Πατούλη

 

Πρόσκληση - Δελτίο τύπου

Tρίτη 20 Μαΐου | 8 μ.μ. |Floral

Συζήτηση με θέμα: Πώς βιώνουν τα παιδιά και οι έφηβοι την κρίση;

Την Τρίτη 20 Μαϊου στις 8 μ.μ. στο Floral, θα γίνει παρουσίαση δύο ερευνών για το πώς βιώνουν τα παιδιά και οι έφηβοι την κρίση, με βάση δύο πτυχιακές έρευνεςαπό την Ελένη Σουκούρογλου και την Αναστασία Αδάμ, απόφοιτες του τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, οι οποίες ολοκλήρωσαν τις εργασίες τους υπό την επίβλεψη της καθηγήτριας ψυχολογίας Φωτεινής Τσαλίκογλου, και δημοσιεύτηκαν στα πλαίσια της Έρευνας για τις αιτίες και τις λύσεις της κρίσης της δημοσιογράφου – συμβούλου ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλίας Πατούλη. στο tvxs.gr.

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν οι δύο ψυχολόγοι για τα θέματα των εργασιών τους, που έχουν ως εξής:
Α) «Η αναπαράσταση της έννοιας της οικονομικής κρίσης στα παιδιά της πρώτης παιδικής ηλικίας». Από την Ελένη Σουκούρογλου

Η Μελίνα (5 χρονών) ζωγραφίζει την κρίση με μορφή: Είναι μία χοντρή κυρία, με μεγάλα χέρια και πόδια επειδή τρώει πολύ, τρώει τα ευρώ μας σαν τον κακό λύκο του παραμυθιού. Το στόμα είναι τεράστιο για.. «να μας φάει»

Τα παιδιά των δημοσίων σχολείων ζωγράφισαν αυτά που τους στερεί η κρίση, τους «κλέφτες» που τους πήραν τα λεφτά, τους «κακούς» που θέλουν να μας βλάψουν, τις «στεναχωρημένες οικογένειες» τους και τα προβλήματα που έχουν ή ακόμα και την ίδια την κρίση προσωποποιημένη: «Ένα κακό τέρας που ήρθε και έφαγε τα λεφτά μας και μας προκάλεσε τόσα προβλήματα». Τα παιδιά των ιδιωτικών σχολείων με τη σειρά τους ζωγράφισαν την κρίση των άλλων και φρόντισαν να κρατήσουν μια ασφαλή απόσταση! [...] καταλήγουν σε μία βασική λύση, εκείνη της τιμωρίας, άμεσης ή έμμεσης. Άμεσης, μέσω κλοπής των ήδη κλοπιμαίων που μας ανήκουν, καθώς και έμμεσης, μέσω της δικαιοσύνης. Η πτυχιακή έρευνα της Ελένης Σουκούρογλου στο τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου με τίτλο, «Η αναπαράσταση της έννοιας της οικονομικής κρίσης στα παιδιά της πρώτης παιδικής ηλικίας», αναδεικνύει τον ιδιαίτερο τρόπο που τα μικρά παιδιά αντιλαμβάνονται την κρίση. Στην έρευνα συμμετείχαν παιδιά παιδικού σταθμού και πρώτης δημοτικού -δημόσιου και ιδιωτικού- από τις περιοχές της Νέας Φιλαδέλφειας και του Καματερού, ηλικίας από 4 έως 6,5 ετών.
Β) Πώς βιώνουν οι έφηβοι την κρίση; Από την Αναστασία Αδάμ

Δέκα έφηβοι μεταξύ 13-17 ετών, από διάφορες περιοχές της Αθήνας, αποκαλύπτουν τι σημαίνει γι’ αυτούς οικονομική κρίση. Ο λόγος τους απρόβλεπτος, αποκαλυπτικός, σκληρός αλλά και ευαίσθητος… αποτελεί έκπληξη, συγκίνηση, πρόκληση, πρόσκληση, τροφή του νου και της ψυχής. Σαν το θεό Ανταίο, που παίρνει δύναμη από το στέρεο πάτημα των ποδιών του στο χώμα της μητέρας γης για να μπορέσει να πετάξει, ο έφηβος αναζητά και αυτός τη δύναμη εκείνη που θα τον απελευθερώσει και θα τον αφήσει να πετάξει, ελεύθερος και ευτυχισμένος στη ζωή του.
«Θέλω  να μην είμαι εξαρτημένη από τους άλλους… και όχι μόνο από τους γονείς, γενικά…» (Λένια).
Στην εκδήλωση θα παραβρεθούν η Φωτεινή Τσαλίκογλου και η  Κρυσταλία Πατούλη, και επιπλέον θα υπάρχει σύγχρονη μετάφραση των παρουσιάσεων και γενικά της συζήτησης στη νοηματική γλώσσα.
---
Floral, Θεμιστοκλέους 80, Αθήνα, τηλ. 210 3800070, info@floralcafe.gr , www.floralcafe.gr , F:Floral Exarhia
---
Η πρόσκληση στο φ/β ΕΔΩ